Dit was een gezamenlijk schrijfspel. Lees het resulterende verhaal hieronder.

Bert van Petten

Loodseigenaar en handelaar in tweedehands fietsen

Bert van Petten (@bvanpetten op Twitter), eind veertig, geboren en getogen Amsterdammer, ex-kraker en ex-drummer in een rockband, nu handelaar in tweedehandsfietsen. Zijn loods bevindt zich op een steenworp van de kade waar het schip (de Elefteria) ligt aangemeerd met het echtpaar Chen en de krat met de Victory Boogie Woogie. Hij is ooggetuige van het komen en gaan van belangstellenden, belanghebbenden en schimmige figuren. Hij wordt nieuwsgierig en gaat op onderzoek uit.

Bert van Petten

Bijdragen over Bert van Petten

De geest van Piet

7,8

Geachte aanwezigen

Geachte aanwezigen, lieve familie en vrienden,

Ik twijfelde of ik hier wilde spreken. Ik twijfelde of ik hier naartoe moest komen. En toch stapte ik gisteren op het vliegtuig uit Menorca. Zelden laat ik mijn stem gelden. Zelfs nu ik aan het woord ben is het nog ter ere van hem. Maar de afgelopen dagen heb ik onafgebroken mijn hoofd gebroken. Ik schrijf nooit. Mijn correspondentie verloopt uitsluitend per ansichtkaart. Mijn langste gedachtengang past nog altijd in een tweet. Maar dit moest ik uitwerken.

Ik, Bert van Putten, zoals mijn schoonouders me noemen, en of ze m'n echte naam niet weten of niet willen weten, het is even erg. Ik handel. Spullen gaan door mijn handen heen en laten leegte achter. Ik laat niets op die spullen achter en zij niets op mij. Van mijn commissie betaal ik de verzekeringen. Al had ik de Victory Boogie Woogie zelf verhandeld, ik zou me er geen haar beter door hebben gevoeld.

Die dag aan de kade heeft heel wat teweeggebracht, ook bij mij. Mijn luizenleventje is er door omgegooid. Ik moest uitleggen dat er met die Aziatische niets was gebeurd. Er waren zwarte auto's, koffers met geld, vrouwen met filmploegen, deskundigen, politie, maffia, advocaten. Er werd over ons geschreven in de New York Times. De wereld kwam langs bij mijn loods. Vanwege een schilderij. Handelswaar dacht ik. Maar dat het gevaarlijke voorwerpen zijn, al is hun materiaal nog zo slap, dat is wel duidelijk. Dat een vierkantje kan zijn, wat je wilt dat het is, dat is een idee dat me niet meer loslaat.

Ik ben naar Menorca gegaan en ik kom voorlopig niet meer terug. Mandy en Menorca, meer hoef ik niet. Maar hij. Dan hij.

Mensen die handel en overtuiging weten te combineren heb ik altijd bewonderd. Chefkoks. Of banketbakkers. Jan de Groot die het monopolie op chocoladebollen heeft in Den Bosch. Of John Baldessari, die een bedrijf runt met mensen die in zijn naam kunstcollages maken vanuit inhoudelijke interesse die de mensen ook nog willen kopen.

Godfried. Mijn buurman. Mijn tegenovergestelde. Een en al inhoud en overtuiging. Eén grote Bossche bol, puur slagroom. Een en al drive, zonder het talent om zijn drive om te zetten in wat verkocht wordt. Zo leeg als ik ben, zo vol was hij.

Die dag aan de kade zag ik hem lopen en de volgende gedachte schoot door me heen: hem wil ik zijn. Wij smelten samen tot een Godbert, een Bertfried, een creatieve reus, die maakt en verkoopt en de massa's aanzweept om zelf ook meer te maken en te verkopen. Auto's, fietsen, beelden, kinderen, huizen.

Godfried heeft een leemte achtergelaten. Misschien heeft hij zijn leven lang geprobeerd die leemte die komen zou al op te vullen. Dankzij de Victories kwam hij de laatste tijd in het nieuws, meer dan hij met zijn eigen werk is geweest. Dat moet hem pijn hebben gedaan. We waren geen vrienden, we waren buren en toch waren we ook meer dan dat. We deelden de marge. Nu pas, nu het te laat is, begin ik te snappen wat hem dreef en ik weet niet of het me bevalt. Hier houd ik op. Ik hoop dat de instanties eruit komen, dat het laatste werk van Godfried de Ridder – rust zacht – gerealiseerd wordt zoals hij het had gewild.

Dirk Vis

4 jaren, 3 maanden geleden

Robots

4,5

ASX-8200/Y83

De ASX-8200 beveiligingscamera wordt gebruikt langs de A9 tussen Amsterdam en Alkmaar. Achttien keer. Van die achttien camera's is er eentje, de ASX-8200/Y83 die om de zoveel tijd de blik richt op de weilanden. In de controlekamer van Rijkswaterstaat zijn koeien, de mist boven de weilanden en schapenwolken te zien. Rijkswaterstaat draait geregeld de ASX-8200/Y83 bij, terug naar het verkeer op de A9, maar binnen een week staat ASX-8200/Y83 weer gericht op de weilanden.

Sindsdien hangt ASX-8200/Y83 aan een loods in de Amsterdamse haven. Ze is opgehangen toen er in de loods nog bijzondere oldtimers werden gestald. De huidige eigenaar Bert van Petten, weet niet dat ASX-8200/Y83 in bedrijf is, dat wat ASX-8200/Y83 filmt, keurig op harde schijven wordt opgeslagen en na een week weer wordt overschreven. Hij weet zelfs niet dat hij €80 per jaar betaalt voor het onderhoud door een mannetje van Trigion, dat jaarlijks zijn loods binnenkomt, alle elektra naloopt en ook het beveiligingssysteem reset.

De plek aan de loods is heerlijk rustig. Er loopt wel eens een dinosaurus voorbij, of bomen wisselen van plek, maar er gebeurt nooit iets waarvoor mensen een beveiligingscamera installeren. ASX-8200/Y83 filmt alles zonder dat er iemand is die het gefilmde materiaal bekijkt.

ASX-8200/Y83 ziet hoe de loods aan de overkant zich opent. Het dak rijst omhoog, draait zich als een ruit naar ASX-8200/Y83 toe, tot het dak in het verlengde van de zichtlijn lijkt te verdwijnen. Op straat, waar normaal geen pixel verandert, lopen jonge vrouwen en peuters. Een statige auto kleurt het beeld zwart. En vooral zijn er tientallen mensengezichten in beeld. Mobiele telefoons rinkelen. Meeuwen krijsen. ASX-8200/Y83 volgt automatisch de bewegingen en weet niet waar te kijken.

Zou het dan toch gebeuren? Dit soort dingen is toch alleen weggelegd voor ARRIFLEX analoge camera's die duizenden euro's kosten per dag om te huren? Zou deze simpele ASX-8200/Y83, een tweedehands beveiligingscameraatje, de sleutelscene van een nieuwe James Bond opnemen? Een zwarte auto, een Chinees in een donker pak. De juiste ingrediënten, maar ASX-8200/Y83 ziet geen wapens. Of zitten er scherpe messen in de pumps van de Oosterse schone? Zitten er wapens in die houten kist? Zijn de drie ruitvormige schilderijen, die als vliegers heen en weer door het beeld fladderen, eigenlijk de schijven van een quantummechanisch patroon, die als je ze samenvoegt een allesvernietigend fotonenkanon vormen?

Maar ASX-8200/Y83 heeft al geen oog meer voor de schilderijen of voor de kunstenaar die met de kist hoog boven zijn hoofd getild over de boot loopt, ASX-8200/Y83 zoomt in op iets aan de reling van de boot, daar op het dek, daar staat nog een camera. Een camera op poten. Eentje die kan bewegen. Zo sierlijk. Met poten die de camera van plek naar plek kunnen dragen. Lange, dunne benen, tot het uiterste gestrekt. Met een lens die wordt gericht, op de boot, op de auto's, op de mensen, een lens met een glimmer van de zon op het bolle glas, ASX-8200/Y83 zoomt in en ziet niets anders meer dan dat glas dat zich richt recht op ASX-8200/Y83.

Dirk Vis

4 jaren, 3 maanden geleden

Kunstenaarschap

3,1

Dutch Soul

Bert mocht Godfried wel, van een afstand, het was een moeilijke kerel. Soms dronken ze wat en dan voelde hij zelfs een vage verbondenheid. Godfried was iemand die die net als hij, het plezier in het leven niet al te veel wilde laten verpesten door burgerlijke minimumeisen en zorgen. Het hoorde er wel bij dat je vervolgens niet zeurde over de onzekerheid en rommeligheid van je leven en je de vooroordelen die mensen (bv over kunst) hadden (de positieve èn de negatieve) niet aantrok. Daar was Godfried erg goed in. Op het lompe af.

De laatste maanden was Godfried wel op drift geraakt. Een explosie aan activiteit vond er in de studio plaats. Eerst vooral met drankgebruik en feestgedruis. Zijn vrouw had hem het huis uitgeknikkerd en sinds het binnenlopen van de Griekse schip met dat Mondriaan-geval, leek hij over een extra battery-pack te beschikken. Hij kwam en ging in steeds verschillende wagens, luid pratend tegen onduidelijke Chinezen en meelopers. Zijn rug was rechter, zijn oogopslag even uitdagend als altijd, maar minder wazig. Hij had een doel, zo leek het.

Godfried had breed lachend geroepen dat hij het nog wel zou uitleggen, die dag dat hij al zijn onverkochte werk, de oude meubeltjes, de archiefdozen vol publicaties en knipsels naar buiten had gezeuld en in de fik gestoken. Even later had Bert gezien dat er bestelwagens en zelfs een vrachtwagen kwamen om enorme hoeveelheden, ja, zooi af te leveren. Een partijtje bakstenen, gebruikte golfplaten inclusief algenlaag, verweerd houtwerk, spatborden van oude Opels, zeildoek, ga maar door.

Bert was nieuwsgierig geworden. Het werd tijd om eens te gaan buurten en te zien wat zich daar binnen allemaal afspeelde. De woest bebaarde fotograaf Stefan deed open, bromde, knikte en liet hem binnen. Met een peuk in de mond liep Godfried rond, een groot vel papier in de hand, een veldheer tijdens een veldslag in volle gang. Het hele vloeroppervlak van het atelier was met lijnen duct-tape in zones verdeeld. In ieder van die zones stond een berg zooi.

‘Ha Bert, jou moest ik net hebben. Precies op tijd. Moet je zien, dit hele atelier, of eigenlijk dat hele gekantelde vierkant dat je met de buitenste rode lijn ziet afgezet, wordt een kunst-installatie, Dutch Soul. Na de Boogie Woogie komt de Soul, toch? Ik werk met elementen uit het Nederlandse landschap, zoals je ziet. Er komt morgen nog een wagen met grasplaggen om er wat weiland in te verwerken. Ik heb dus fietsen van je nodig. Het liefst losse onderdelen. Wielen, frames, de bak van een bakfiets, spatborden en losse spaken en kettingen. Denk je dat je wat kunt missen, wat anders naar de schroot gaat?’

Bert was perplex. Hij krabde op zijn hoofd, zei dat hij wel kon kijken. Knikte, maar maakte van de afwachtende houding van Godfried gebruik om meer uitleg te vragen.

‘Een landschap? Een soort Madurodam bedoel je? Alleen dan zonder pittoreske stadhuisjes, zoiets?’

‘Jezus Bert, ik ben net begonnen. Het wordt mijn versie van het nationale landschap, maar er komen ook mensen in. Die bouw ik van dezelfde spullen. Twee meter hoge figuren, van doek en spatbord, en dat zijn Nederlandse oer-types. Maar dan hedendaags, natuurlijk. Een keuterboer, een visser, een schoolmeester, een makelaar, een kantoorpik, een wethouder, een bouwvakker ga maar door. Het wordt een plastische explosie waarin Mondriaans Victory Boogie Woogie, als verbeelding van de elektrische energie van het Nederlandse landschap, versmolten is met Rembrandts Nachtwacht.’

Bert schrok van Godfrieds blik, zo bevlogen dat het richting allesverschroeiende woede ging. Godfried schoot in de lach.

‘Ja Bert, voor minder doe ik het niet. En plat wordt het ook niet. Daar aan de noordwand, zei je, loopt het op, daar komt een heuvel. Daar, op het brandpunt van de compositie, gulden snede weet je wel, komt de bekroning.’

Bert liep er naar toe. Van klei, steigerplanken en brokken beton was inderdaad een helling opgebouwd. Er zaten recht onder elkaar twee uitsparingen in het rommelige oppervlak. Bovenaan was een gekanteld vierkant uitgespaard, ongeveer zo groot als de krat met het schilderij dat Bert van boord gedragen had zien worden van het Griekse vrachtschip. Eronder iets dat op de afdruk van een menselijke gestalte leek. Wijdbeens, de armen opgeheven, zodat het was alsof hij het vierkant als een trofee, een vlag, een heilig symbool vasthield en het volk toonde.

Godfried trapte zijn sigaret uit en wees.

‘Dit wordt het pronkstuk van het Stedelijk. Daar komt die nieuwe Victory Boogie Woogie, en daar kom ik.’

Hij wees op de Godfried-vormige leemte in het veld van schroot, puin, riet en klei.

Bert had het opeens koud en meed Godfrieds blik.

‘Ik zal eens kijken wat ik aan fiets-onderdelen voor je heb…’ mompelde hij.

Dirk Sr.

4 jaren, 4 maanden geleden

Meesterwerk

2,2

Plastic meisjesringen

Een man in een blauw uniform komt het magazijn binnengewandeld. De badge op zijn borst lijkt wel van zilver, zo glittert ie. “Waardetransport” staat erop. De waardetransportchauffeur loopt terug zijn transportbusje in. Bert volgt hem. Het busje en de roldeur van Berts magazijn staan tegen elkaar als twee geliefden die lepeltje-lepeltje liggen. In de transportbus zit aan de zijkant, waar normaal de schuifdeur zit een lange gang zonder ramen. Verbijsterd loopt Bert zo'n honderd meter door de gang achter de chauffeur aan, totdat ze bij het soort schuifdeur komen dat normaal meteen aan de zijkant van zo'n busje zit. Ze stappen naar buiten. Op straat, met de schuifdeur weer dicht is aan het waardetransportbusje niets bijzonders te zien.

Bert kijkt vanaf de straat door het raam van zijn loods en hij ziet de dozen met balpennen, fietsbellen en andere dingen die hij verzamelde met het idee ze nog eens te verhandelen. Alles staat precies op zijn plek, maar: stalen hekken beschermen zijn handelswaar, geüniformeerde bewakers lopen met Duitse herders wacht; het glas is voorzien van wapening en niets van dat alles heeft Bert ooit eerder gezien.
– 'Wat komt je eigenlijk brengen?'

De twee mannen lopen door de gang terug het busje in. Als ze de gang door zijn is Berts loods gewoon weer zoals hij hem kent: zonder hekken of bewakers. De chauffeur haalt een handvol plastic meisjesringen uit een doos uit het busje.
'Het allereenvoudigste plastic… Hier dromen alle vrouwen van.'
De chauffeur houdt een enkel ringetje omhoog.
'Deze ene kan je niet los zien van al zijn kopiën. Hoe meer, hoe duurder. Aan de spuitgietnaad zie je dat er miljoenen van zijn… Onbetaalbaar. Deze zijn vast van een sjeik of een hedgefundmanager geweest.'

Berts vriendin – die hem soms helpt met de boekhouding, komt de loods binnen. Bert schuift haar een plastic ringetje om haar pink. Hij verwacht half dat ze in een aap verandert of onzichtbaar wordt, maar er gebeurt niets. Terwijl de chauffeur de dozen met ringen uitlaadt, neemt Bert zijn vriendin door de gang mee naar buiten. Op straat speelt een man in pak prachtig cello. Bij het grofvuil liggen allerlei blinkende staven, ze lijken wel van goud. Ertussen ontdekken ze een houtskooltekening, de letters PM klein onderaan, een voorstudie van een van Mondriaans rechthoeken, absoluut uniek, kapitalen waard bij de veiling in het New York aan hun kant van de gang. Ze nemen de tekening mee door de gang en het busje.

Terug in de loods zegt de chauffeur: 'De ringen staan in je magazijn, het karton mag je houden.'
De chauffeur verdwijnt door de gang en stapt voorin zijn busje in. Bert en zijn vriendin zien hem wegrijden. Op de plek waar zojuist nog de cellist speelde, blaast nu een jongetje op een knalgroene blokfluit. Dan ontdekken ze dat de waardetransportchauffeur de dozen met balpennen, nietmachines en paperclips heeft meegenomen.

Dirk Vis

4 jaren, 4 maanden geleden

Improvisatie

1,3

Bekend van TV!

Tweets:

In een televisiedecor zitten, maakt dat je je vanzelf gedraagt als een acteur
15 april

Om overtuigd te klinken, hoef je nog niet overtuigd te zijn
15 april

De day after! Zodra je stoppels laat staan, bekijken vrouwen je anders. Bekend van TV!
16 april

De day after! Mijn haar zat nog nooit zo goed, de haarlak werkt nog steeds
16 april

Wat moet een Amsterdamse handelaar op stadsniveau met een Chinese golddigger?
16 april

Vandaag mijn vriendin duizend ringen kado gedaan. Om het goed te maken. Om goed te maken dat ik er nooit eerder eentje gaf.
17 april

@RoderikVanZwaaij jij zou nog je moeder verkopen, of ze nou je echte moeder is of niet
17 april

In de loods zweefde een wolk onduidelijke meisjes. Koninginnenacht was fantastisch
30 april

Als Mondriaan in 2013 een #VictoryBoogieWoogie zou maken, zou het toch zeker een bewegende hologramversie zijn?
30 april

Mondriaans #VictoryBoogieWoogie geprint op zeil, bij de Koningsvaart in het IJ. Bekend van TV!
30 april

Een houtskooltekening van Mondriaan. Te zien in de fietsloods.
2 mei

De 3e #VictoryBoogieWoogie. Te zien in de fietsloods. Bekend van TV!
3 mei

Kunstenares Tinkebell in de fietsloods bij de #VictoryBoogieWoogie: na een dode kat, geshredderde kuikens en een blootkalendar, wat nu? Bekend van TV!
4 mei

Alle vlaggen en vlaggestokken die ik op Koninginnedag nog niet kwijtraakte, voor vandaag verkocht!
5 mei

@Looovetinkebell in de fietsloods: hoe redt zij de 3e #VictoryBoogieWoogie uit Chinese handen en voor het Nederlandse volk?
6 mei

De #VictoryBoogyWoogie van Roderik & Fei Fei is de enige echte. Dat is bekend van TV!
7 mei

Dirk Vis

4 jaren, 4 maanden geleden

Vervalsing

1,4

Kst kst rwoo ladapipo you twit you twit

Tweets

Bedrijven, eilanden of schilderijen, daarin handelt de handelaar op wereldniveau
9 april

Getatoëerde varkens, diamanten schedels, huishoge partyballonhondjes, daarin handelt de kunsthandelaar
9 april

Zo leuk als de Chinese is zo kortaf is haar man en voordoen hoe zijn vrouw door de loods fietste, stemt hem niet vrolijker
10 april

Kst kst rwoo ladapipo you twit you twit. En ik maar denken dat ie gek van woede is, maar de Chinees blijkt geniaal
10 april

Soms graast in de haven een triceratops, zolang er maar niemand kijkt
11 april

Waar verstop je een kostbaar ei? Tussen de andere eieren
12 april

De handelaar op stadsniveau kan veranderen in de handelaar op wereldniveau wanneer de wereld zich aandient in de stad
13 april

@gemeentemuseum, als er van je #favorietkunstwerk opeens meer blijken te zijn, is dat dan fijn of niet?
13 april

Jes! De kopie die Willem Sandberg van de #victoryboogiewoogie liet maken voor in zijn kantoor in bruikleen van het @mondriaanhuis
14 april

Ik lees op Twitter dat de kist met de #victoryboogiewoogie is geroofd
14 april

Ik lees op Twitter wat er vlak voor mijn neus gebeurt
14 april

Ik lees op Twitter dat de #victoryboogiewoogie uit de kist in de laboratoria van het Rijksmuseum op echtheid wordt gecontroleerd
14 april

Ruwhouten kisten, wel of niet de #victoryboogiewoogie, een opgezet hert in vier kisten met spleten. Allemaal in de fietsloods
15 april

Ik ken mijn stad, ik weet hoe Fei-Fei aanschuift bij de nationale roddeltafel @dewerelddraaitdoor
15 april

Alleen Mondriaan weet wat echt is. Fei-Fei leest een liefdesbrief van Mondriaan. Allemaal in de fietsloods
15 april

Een Hammond-orgel, meisjes met hoelahoeps, #SupernaturalBoogieWoogie. Allemaal in de fietsloods
16 april

Dirk Vis

4 jaren, 5 maanden geleden

Vervalsing

1,8

Zolang er maar niemand kijkt

Tweets

Tweedehands fietsen verhandelen, of kunstschatten: de schaal, de prijs en het netwerk zijn verschillend, maar het principe is hetzelfde
2 april

Reclamebord, viaduct, koeltoren en sigaar: op weg naar de loods ben ik net Tony Soprano
3 april

In de loods staan fietsen, fietsonderdelen en fietswrakken, maar er is nog plek voor zeker een filmploeg, eettafels en een club balletdanseressen
3 april

In de rafelranden van de stad gebeuren dingen die niet kunnen, zolang er maar niemand kijkt
4 april

De eik lijkt vandaag wel op een andere plek te zijn gaan staan, zolang er maar niemand kijkt
4 april

Geen dingen die iets te betekenen hebben, alleen kleine onmogelijkheden, zolang er maar niemand kijkt
4 april

Volgens de krant zit in een kist op de boot voor mijn loods de #victoryboogiewoogie van Mondriaan
5 april

Vragen of een Chinese vrouw in een gele jas koffie wil, kan gewoon in het Nederlands
6 april

Het hebben van een husband is voor een Chinese vrouw geen reden om niet te flirten
6 april

Chinese vrouwen kunnen achtjes fietsen om bureau's als de beste
6 april

In de kist op die boot zitten zowel een echte #victoryboogiewoogie van Mondriaan, als een goedkope vervalsing, zolang er maar niemand kijkt
7 april

Sinds ik over #victoryboogiewoogie twitterde heb ik meer volgers dan de fietsfabriek
7 april

Slapen op de slaapbank is een zekere manier om wakker te blijven
7 april

Het tikken van politielint in de wind stopt als iemand het vastpakt en van het ontbreken van geluid word je ook wakker
8 april

Een plastic politielint scheelt in gemoedsrust als het zit tussen jou en een insluiper
8 april

Na een schreeuw en een sirene is een politieman met een bijl nauwelijks een verrassing maar nog steeds een angstaanjagend gezicht
8 april

Dirk Vis

4 jaren, 5 maanden geleden