Dit was een gezamenlijk schrijfspel. Lees het resulterende verhaal hieronder.

Joy Puik

Onderzoeksjournaliste

Joy Puik, net dertig, werkzaam bij de lokale televisie-zender en free lance journalist. Zij stort zich op de zaak van de Chinese Voctory Boogie Woogie, als een ware onderzoeksjournaliste en wordt een belangrijke speler in het drama dat zich ontvouwt.

Joy Puik

Bijdragen over Joy Puik

Moederlief

6,8

Weerzien in Winterswijk

Joy Puik
to: Samantha Borger
date: 15 september 2013 10.12
subject: flashback

Allerdierbaarste Sam,
En, hoe ging je lezing? Heb je ze allemaal eens goed verteld dat hun prutstheorieën nergens op gebaseerd zijn? Wilden ze achteraf allemaal je voeten en hoger gelegen lichaamsdelen kussen? Je vond het moeilijk, ik weet het, je stelt je aanbidders niet graag teleur, maar je hebt ze verteld dat mijn privileges boven de enkel beginnen.
Mingus net naar school gebracht. Het schaap kwam midden in de nacht bij me liggen. Hij zei dat hij eenzaam was omdat mama Sam niet thuis was. Onzin natuurlijk, hij gebruikt alles zijn zin te krijgen. Nadat ik hem had teruggelegd moest ik terugdenken aan de vorige keer dat je weg was, toen je in de Atacamawoestijn zat. En aan al die rare verwikkelingen met die schilderijen. Ik heb tot vijf uur liggen tobben en draaien.
Weet je nog toen we naar Winterswijk gingen om het schilderijtje te bekijken? Toen jij eindelijk wel eens wilde zien waar al die ophef om draaide? Ik heb je nooit goed uit kunnen leggen wat er gebeurde. Ik was zo gespannen van te voren, net zoiets als toen ik je aan mijn ouders moest voorstellen en hoopte dat ze zouden snappen wat ik in je zie. Ik hoopte zo dat je het mooi zou vinden. En waarom? Ik heb het niet geschilderd. En toen ik er weer voor stond, toen ik het terugzag of liever, toen ik het voor het eerst goed kon bekijken, barstte ik in tranen uit. Ik kon het niet uitleggen. Ik geloof niet dat je een woord tegen me gezegd hebt op de terugweg.
Natuurlijk schaamde ik me dood. Wie jankt er nou om een schilderij? Maar weet je, ik was eigenlijk ook heel blij. Ik was blij dat het me zo raakte. Dat ik me niet druk had gemaakt om niets. Het kan zijn dat ik al mijn gevoelens van die tijd op dat vierkantje heb geprojecteerd, al mijn onzekerheid over mijn werk en al mijn eenzaamheid. Maar dat vierkantje kon die gevoelens wel bevatten, hoewel Mondriaan het daar zeker niet voor heeft bedoeld. Niet elk vierkantje kan dat. Ik kon ernaar teruggaan en zien dat het alles van die tijd voor mij had bewaard. Daar moest ik om huilen.
Ik weet dat je er niets aan vind, aan het schilderij. Dat geeft niet, daar gaat het ook niet om. Je kunt niet alles delen. Ik vond het heel fijn dat je me de reproductie hebt gegeven, later. Zelf durfde ik hem niet meer te kopen.
En dan nog wat: ik wil een kind van je. Het maakt me niet uit wiens zaad we ervoor gebruiken, als het maar van jou is.

Han van der...

4 jaren, 3 maanden geleden

Kunst in China

4,5

Het getuigenis van Fei Fei

Joy Puik
to: Samantha Borger
date: 4 juni 2013 21.31
subject: Duo Frietvlek

Vrouw Van Mijn Leven,
Het einde is eindelijk in zicht. Eind volgende week komen we je van het vliegveld halen, dan ben je weer bij ons. En dan ga je niet meer zo lang weg, of we gaan mee, we zien wel, maar dit willen Mingus en ik niet meer.
Er is nu ook zicht op dat de Victory Boogie Woogie-toestanden tegen die tijd ook zijn afgerond. Vandaag werd het illustere duo Frietvlek voorgeleid. Het werd al snel duidelijk dat Godfried de Ridder weinig te vrezen had, omdat hij niet had geweten wat Magda met het schilderij van plan was, en toen hij dat doorkreeg had hij geprotesteerd. Dat hij het schilderij onder de politiewagen had gegooid was een ongeluk.
Weet je Li Yi nog, mijn tolk van achter de toonbank bij onze Chinees? Ik heb haar vorige week een paar keer meegenomen naar de haven. Ik dacht, je kunt niet weten wie van die Chinezen we nog eens tot een gesprek kunnen verleiden, als ze geen brabbel-Engels hoeven praten. En het heeft goed uitgepakt. Voor ik het goed en wel doorhad, had ze aangepapt met Fei Fei. Ze hield me op de hoogte van wat ze hoorde.
Ik had meteen contact opgenomen met de advocaat van Magda en Godfried, die kerel die haar eerder al had geholpen de boot van de ketting te halen. Ik heb hem een methode aan de hand gedaan om haar vrij te krijgen vóór het tot een rechtszaak zou komen. Dat was gelukkig ook zijn prioriteit. Dus heeft hij Fei Fei opgeroepen als getuige.
Fei Fei was bijzonder effectief. Duidelijk, zakelijk, ze aarzelde geen moment. Ze vertelde wat er in China aan alle Nederlandse toestanden vooraf was gegaan.
Chen had de verhalen van zijn grootvader altijd geloofd, dat het schilderij bij hem in de huiskamer van een belangrijke schilder was. En toen die schilder tot in China in het nieuws kwam, herkende Chen de manier van schilderen. Hij zag eindelijk een uitweg voor hun financiële ellende. In Nederland zou opa’s schilderij met open armen worden onthaald.
Zijn neef Li geloofde er niets van. Die grootvader van hen was een fantast En als Chen zo nodig naar Nederland moest, dan kon hij toch veel beter Li een schilderij laten maken in de stijl van die Mondriaan? Li deed dat soort dingen dagelijks, meestal beter dan de oorspronkelijke schilders. Die westerlingen zouden er zo intrappen, die hadden toch geen subtiliteit. Zo’n schilderij zou bovendien veel meer opbrengen dan dat schilderijtje van hun grootvader.
Chen was koppig. Hij ging naar Nederland met opa’s schilderij, en wel per boot, omdat hij dacht dat het goedkoper zou zijn en het minder risico zou geven om bij de grens tegengehouden te worden.
Toen ze in Nederland kwamen liep het allemaal anders. Chen werd gepiepeld door de douane, door de journalisten, door Magda Vlekveld. Hij was een kind op het wereldtoneel. Fei Fei zag het met medelijden en minachting aan. Hij zou het schilderij voor een schijntje aan die Magda cadeau doen, dat zag ze al aankomen.
Dus nam ze het weg. Dus ging ze zelf een koper zoeken. En werd al net zo gepiepeld als Chen. Toen ze merkte dat ze zelf niet beter was kreeg ze spijt en wilde ze terug.
Maar Chen had intussen Li gebeld en hem met diens eigen schilderij laten overkomen. En inderdaad, de Nederlanders trapten erin.
De schilderijen die een comfortabel leven mogelijk hadden moeten maken, hadden hen uit elkaar gedreven.
Botering kwam ook nog eens vertellen dat het schilderij niet echt kon zijn.
Conclusie was dat Magda een vervalsing heeft gestolen. De eigenaars van die vervalsing, Chen en Li, hadden met het op de markt brengen van zo’n schilderij een risico genomen waarvoor ze zelf maar moesten opdraaien. Ze mochten blij zijn dat ze niet zelf werden vervolgd. Godfried was vrij. Magda was vrij.
Dat wil natuurlijk niet zeggen dat ze me dankbaar is. Ik heb zelden zo’n hatelijke blik gezien als die Magda Vlekveld me toewierp op het moment dat ze werd weggeleid. Ik snap het wel. Ik heb haar een dierbare illusie ontnomen.
En daar heb ik spijt van. Want ik vraag me serieus af of ik het heb gedaan om haar te helpen of om haar te vernederen. Ik voel me rottig.
Kom snel! Lik mijn geweten schoon! Je weet waar het zit!

Han van der...

4 jaren, 3 maanden geleden

Striptease

3,1

Showdown bij Schiphol

Joy Puik
to: Samantha Borger
date: 31 mei 2013 11.59
subject: Sic Transit Gloria Mundi

Sorry dat ik mijn verhaal niet meteen heb afgemaakt. Ik was doodop, ik rilde over mijn hele lijf en mijn kop werkte ook al niet meer zo goed.
Maar ik ben niet aan gruwelijke ziektes gestorven. Ik werd vanochtend wel een uur te laat wakker. Ik heb Mingus een boterham naar binnen gepropt en naar zijn schooltje gebracht. De juf was niet boos, ze vroeg bezorgd hoe het met me ging. Ze had dat filmpje op YouTube al gezien. De kassadame bij de supermarkt raadde me aan een hete grog te nemen. Joy krijgt eindelijk de beroemdheid die ze verdient!
Goed, het vervolg van het verhaal: toen ik me weer over de reling trok, met vakkundige hulp van de kapitein, had de heer Reginald Cavendish de politie al gebeld om te melden dat Magda Vlekveld en Godfried de Ridder er met het potentiële bezit van Hutchison Whampoa vandoor waren. Kunstroof! Maar een kenteken kon hij niet geven, en als beschrijving helpt ‘een zwart Mercedes-busje’ niet veel.
Ik was woest. Ik was koud en nat en smerig, maar vooral was ik woest. Ik wilde achter ze aan. Ik rende de loopplank af, greep Herman de Cameraman bij zijn nekvel en samen renden naar mijn auto.
Ik denk dat ik de bestuurdersstoel heb verruïneerd met havenwater. Ik zei Herman dat het me speet dat ik zo stonk. Hij zei dat het niet gaf en draaide zijn raampje open.
Probleem was natuurlijk dat ik niet wist had waar Vlekveld en De Ridder naartoe wilden. Wat waren de mogelijkheden? Godfried, dat had ik uit zijn verhalen wel begrepen, wil het schilderij inlijven in een megalomaan kunstwerk dat hij in zijn loods aan het maken is. Daar waren ze niet naar onderweg, dat was duidelijk. Magda had dus het initiatief in deze actie. Wat zou zij met het schilderij willen? Mijn gok was dat ze het voor zichzelf wilde houden. Mondriaan was van haar, en niemand moest er met zijn poten aankomen. Als dat klopte, dan waren er volgens mij twee mogelijkheden, Magda’s huis in Buitenveldert en Schiphol. Vanaf het schip was het dus eenvoudig: Coenhavenweg en dan Einsteinweg.
Pas tegen het knooppunt kreeg ik een zwarte Mercedes-taxi in zicht, op de linkerbaan. Meteen daarop raakte ik hem weer kwijt. Op hoop van zegen nam ik toch maar de A4. Ik liet Herman de politie bellen om met stelligheid te melden dat de Victory Boogie Woogie op weg was naar Schiphol.
Pas toen we bij de taxistandplaats voor de hoofdingang van Schiphol parkeerden zag ik dat ik goed had gegokt.
Daar, achter het busje, stonden Magda Velkveld en Godfried de Ridder allebei aan een kant van de vurenhouten kist te rukken. Godfried was er waarschijnlijk tijdens de rit achter gekomen dat Magda niet van plan was hem het schilderij te gunnen voor zijn eigen kunstwerk. Ik hoorde achter me een sirene. Ik sprong de auto uit. Herman sprong de auto uit.
Magda zag mij het eerst. Even was haar aandacht afgeleid. Daar maakte Godfried gebruik van, hij rukte haar het schilderij uit handen. Maar daar schrok hijzelf weer zo van dat hij achterover op straat belandde. De kist schoot uit zijn handen, maakte een paar sprongen en belandde precies voor de aanrijdende politiewagen. We hoorden het hout versplinteren. Magda Velkveld zonk op haar knieën. Een hartverscheurende kreet.
Herman heeft het allemaal kunnen filmen, zij het wat schokkerig. Behoorlijk dramatische televisie.
Godfried en Magda zijn afgevoerd door de politie, samen met de resten van de vierde Victory Boogie Woogie. Ze worden dinsdag voorgeleid. Ze onderzoeken nu in het Stedelijk of het schilderij nog gerestaureerd kan worden.

Han van der...

4 jaren, 3 maanden geleden

Vervalsing

3,1

Joy goes viral

Joy Puik
to: Samantha Borger
date: 30 mei 2013 20.24
subject: De lichte toets van Magda Vlekveld

Nou, je kunt trots op je vrouw! Ze is weer eens uitgebreid op tv geweest en heeft nu haar eigen viral video, gotnomdegloeiendeschaamstreekschurft. Waarin ze door die zweetlap van een Godfried de Ridder overboord wordt gejubeld, kopje onder in het bepaald onfrisse water van de Amsterdamse haven. Ik ben zeer benieuwd welke ziektekiemen mijn lichaam op dit moment probeert te bestrijden. Vannacht komt de koorts, en tegen zonsopgang zal ik waarschijnlijk al de geest geven, gillend tegen Magda Vlekveld en Frietvet de Ridder die mij in mijn laatste ijldromen zullen omringen. Ach, wat een droevig lot voor zo’n goedbedoelende ziel als ik. En al die tijd zit haar vrouw nietsvermoedend aan de Chileense telescoop, op zoek naar Wega in de Lier.
Goed, zo is het gekomen: de Chinezen – het spijt me dat ik moet generaliseren, maar zo is het nu eenmaal, ze lijken ineens heel eensgezind – hebben zich verzameld in de haven, bij die ouwe rotschuit waarmee ze gekomen zijn. Voor zover ik het begrijp hopen ze dat die meneer Chun Hin Wong, van Hutchison Whampoa Limited, alle schilderijen gaat kopen die ze intussen verzameld hebben, zodat ze naar China kunnen terugkeren. Waarom die man hen niet gelijk een vliegticket kan leveren, zodat ze een redelijke kans maken de reis te overleven, het is Joy een raadsel! Vanzelfsprekend zijn al hun Nederlandse assistenten en parasieten hen gevolgd in hoop een graantje mee te pikken of de schilderijen misschien voor Nederland te kunnen behouden.
Zo ook de heldin van ons verhaal, de jonge journaliste Joy Puik die het nieuws van tussen de tanden van de leeuw etc. en die natuurlijk evengoed een parasiet is. Denk maar niet dat ik daar een mooie reportage kon maken. Niemand wilde iets zeggen, niemand wilde voor de camera, en wat ze elkaar allemaal toeschreeuwden! Ik weet het, je komt een heel eind op televisie met incoherent geraaskal maar of het volk ermee gediend is om de eerbiedwaardige heer Botering te horen schreeuwen dat je ‘die spleetogen ook nergens mee kunt vertrouwen’, ach.
Maar terwijl ik daar over de kade liep, Herman de Cameraman trouwhartig aan mijn hielen, werd ik in alle discretie benaderd door de heer Reginald Cavendish die ik tot op dat moment niet had opgemerkt, waarschijnlijk vanwege die discretie. Ik was blij zijn uitgestreken, flegmatieke bakkes te zien. Natuurlijk wilde hij ook niet voor de camera, maar anders dan Godfried de Ridder kon hij me dat duidelijk maken zonder obscene gebaren.
Ik wist meteen hoe hij mijn dag kon redden. ‘Waar is het schilderij op dit moment? De grote Victory Boogie Woogie die uw cliënt wil kopen?’ Die was aan boord van de Elefteria. ‘Zou ik het misschien even mogen zien? U vroeg me toch om er iets over te schrijven? Dat gaat natuurlijk niet zonder dat ik het schilderij gezien heb.’ (Het leek me onkies om te verwijzen naar die envelop met tienduizend euro die ik zonder verdere plichtplegingen heb verstuurd naar Hutchison Whampoa Limited, ter attentie van Reginald Cavendish Esq.) Hij knikte begrijpend. Hij knikte instemmend. Hij ging mij voor naar de loopplank van de Elefteria.
In de stuurhut stond een grote vurenhouten kist. Reginald Cavendish pakte de kist eerbiedig op en legde hem op tafel. Hij maakte hem open en ging terzijde staan.
O, Sam, ik wist niet hoe ik kijken moest! Ongelofelijk! Een schitterend staaltje, zo veel is zeker. Glad, strak, zonder kleurverschillen binnen het geel, het rood of het blauw, zonder stukjes tape, zonder smet of blaam. En zonder geest. Het zal zeker met de juiste verfsoorten en op een voorbeeldig geprepareerd doek gemaakt zijn, dat vertrouw ik Li wel toe. Maar de verf was in een keer opgebracht, al die gestapelde lagen en doorschemerende vlakverschuivingen die bij Mondriaan horen waren volledig afwezig.
Om me een houding te geven liep ik even het dek op, als door emotie overmand. Ik had moeite niet in lachen uit te barsten. Vanaf de kade hoorde ik kabaal, nog meer dan eerst. Daar kwam die Godfried de Ridder over de loopplank aangestampt. Of het opzet was of dat hij zijn massa niet geheel onder controle had weet ik niet, maar hij gaf me zo’n zet dat ik over de reling kukelde.
Toen ik door de kapitein weer aan boord was gevist hoorde ik dat hij en Magda Vlekveld er met dat nepschilderij vandoor zijn, per taxi. De politie is naar hen op zoek.

Han van der...

4 jaren, 3 maanden geleden

Vervalsing

3,1

Koffie bij americain

Joy Puik
to: Samantha Borger
date: 21 mei 2013 15.01
subject: De lichte toets van het internationale bedrijfsleven

Toen ik Mingus vanochtend naar school had gebracht stond er bij het hek een man te wachten. Of liever, een heer, zo een wiens pak niet kreukt, wiens voorhoofd niet rimpelt, wiens zweet niet stinkt. Ik zag meteen dat hij er niet thuishoorde, maar tot hij me aansprak had ik geen idee dat hij daar voor mij stond.
‘Mrs Puik?’ (Natuurlijk was het een Engelse heer, Engelse heren zijn nog altijd het heerst. ) ‘I’d like a word with you.’
Hij stelde zich voor als Reginald Cavendish, advocaat voor Hutchison Whampoa Limited. Het ging over de Victory Boogie Woogie (het zal eens over iets anders gaan). Ik zei dat we wel even bij Willem op de hoek konden gaan zitten. Hij nam niet de moeite het voorstel af te slaan. Met de vlinderachtige aanraking van zijn vingertoppen tegen mijn elleboog geleidde hij me naar de auto met chauffeur die om de hoek stationair stond te draaien. Nee, ik weet niet welk merk, dat moet je aan Mingus vragen, en die was er niet bij.
Even dacht ik dat ik door een multinational werd ontvoerd. Maar we werden keurig naar het Americain gebracht. We namen plaats aan het raam. Hij stond erop dat ik taart nam. Volgens mij om te zorgen dat hij rustig uit kon praten.
Een van de directeuren van Hutchison Whampoa Limited wil de Victory Boogie Woogie kopen. (Dat wil zeggen, de versie van Chen, waarvan ik sterk het vermoeden heb dat hij zo nep is als de ziel van een verzekeringsagent.) Deze meneer, Chun Hin Wong, is al jaren bezig een kunstverzameling aan te leggen. En de Victory Boogie Woogie zou een van de mooiste aankopen worden die de heer Chun ooit heeft gedaan.
Ik wilde Reginald Cavendish al in de rede vallen maar hij hief zijn hand op. En ik zweeg. (Ik weet het, het is haast kwetsend dat ik jou zo’n succesje nooit heb gegund.) Hutchison Whampoa Limited wist dat ik me grondig met de zaak had beziggehouden en had alles bekeken wat ik erover naar buiten had gebracht. Het bedrijf had grote waardering voor mijn inzet en expertise. Daarom vond Hutchison Whampoa Limited het zo jammer dat ik alleen positief had geschreven over de versie van het schilderij die mevrouw Fei Fei in handen had. Zou ik niet willen overwegen de zaak wat objectiever te benaderen? De toestand wat minder zwart-wit voor te stellen? Natuurlijk wist Hutchison Whampoa Limited ook wel dat de prijs van het schilderij flink zou stijgen als ik er positief over zou schrijven (hier liet Reginald Cavendish een glimlach van oneindig verfijnde ironie om zijn lippen spelen), maar het zou veel erger zijn als het grote publiek de indruk kreeg dat Hutchison Whampoa Limited geen verstand van kunst had en zomaar wat kocht.
Probeert u mij te beïnvloeden? vroeg ik. Joy is in haar aanpak nu eenmaal wat minder subtiel.
Reginald Cavendish deinsde terug. Niets kon verder verwijderd zijn van zijn bedoelingen. Hutchison Whampoa Limited hechtte groot belang aan een onafhankelijke pers. Daar ging het hem nu juist om. Hoor en wederhoor. Beide kanten van het verhaal een kans geven. Waren dat niet de waarden die de pers groot hadden gemaakt?
Zodra ze toestemming van het Stedelijk hadden, mocht ik daar het schilderij komen bekijken en met de experts spreken die het onderzocht hadden. Vervolgens mocht ik helemaal zelf weten wat ik erover zou schrijven. Wat vond ik van dat voorstel?
Achteraf werd ik netjes door de duifgrijze bolide thuisgebracht. De chauffeur opende mijn portier weer. De heer Reginald Cavendish knikte mij nog een keer vriendelijk toe en liet de chauffeur optrekken.
Wat moet ik hier nu weer mee? Ik vind het bijzonder onprettig dat Hutchison Whampoa weet waar ze me ’s ochtends om half negen kunnen benaderen. Ik vind het onprettig dat ik thuis werd afgezet zonder dat ik ooit had hoeven zeggen waar thuis is. En ik vind het helemaal onprettig dat ik ’s middags een envelop met tienduizend euro in mijn jaszak aantrof.
Maar toen had ik zijn voorstel al aangenomen.

Han van der...

4 jaren, 4 maanden geleden

De prijs van kunst

2,3

Entertainmentwaarde

Joy Puik
to: Samantha Borger
date: 13 mei 2013 17.33
subject: Lianne Verstraaten

Altaar van mijn zoekgeraakt zieltje!
Je zult even moeten wennen aan de huiskamer, want er zijn twee toevoegingen: in de zithoek hangt het schilderij van Ben Dickinson dat ik gekocht heb. Nomdevlektyfus, het is een behoorlijk dominant werkje. Het is elke keer slikken als je binnenkomt. Ik ga me van alles afvragen. Wat zegt het over mij dat ik dit schilderij in de kamer heb hangen? Past de rest van de kamer er wel bij? Moet ik mijn leven aanpassen nu ik dit schilderij bezit? En natuurlijk: wat vindt mijn vrouw ervan dat ik hier 800 dollar aan heb uitgegeven, in een opwelling van uitgelatenheid en overmoed? Interessante vragen allemaal. Dat gebeurt er dus als je kunst in je leven laat. Dat laatste is nog wel het interessantst. Mingus vindt het een ‘cool’ schilderij, zegt hij, en dan gaat hij er voor zitten nadenken. Hij heeft ook al diverse pogingen gedaan het te vervalsen. Ik had al bijna Roderik van Zwaaij gebeld.
En boven mijn bureau hangt voorlopig die voorpagina van het Parool: de foto van Mondriaan, opa Chen en het schilderij, zestig jaar geleden, en daarnaast, Fei Fei met hetzelfde schilderij, nu. Ik had haar graag geïnterviewd voor de gelegenheid, maar ik mocht absoluut niet bij de fotosessie aanwezig zijn. Van Zwaaij, lijkt mij zo.
Gisteren werd ik opgebeld door een ambtenaar bij cultuur. Of ik eens langs wilde komen, in verband met de Victory Boogie Woogie. Dus ik vanochtend naar het gemeentehuis.
De ambtenaar heet Lianne Verstraaten. Jonge meid, van het type spontaan en weet van aanpakken, maar haar reet heeft meer verstand van kunst dan haar kop. (Moet je mij horen!)
Ze is bezig met de aankoop van de Boogie Woogies. Een soort twee-voor-de-prijs-van-één-deal, geloof ik. Ik dacht dat ze meer wilde weten van wat ik in New York had ontdekt, maar dat boeide haar niet. Of ik in mijn berichtgeving een beetje rekening kon houden met de belangen van Amsterdam in deze zaak, vroeg ze. Ze begreep best dat het journalistiek interessant was om te gaan vissen naar wie precies welk kwastje op welk schilderij had gezet. Maar uiteindelijk was het toch het belangrijkste dat de schilderijen in Amsterdam kwamen te hangen, dat was ik toch met haar eens?
Nou, zei ik, is het niet handig te weten of de schilderijen echt zijn, voordat je er een paar miljoen tegenaan smijt?
O, zei ze lachend, daar hoefde ik me helemaal geen zorgen over te maken. Daar was geen belastinggeld mee gemoeid. Het geld moest allemaal van het bedrijfsleven komen, dus dat gaf niets. En wat maakte het nou uit, of Mondriaan of Li het schilderij had gemaakt? Voor de prijs misschien, daar had ik gelijk in, maar uiteindelijk ging het toch om de entertainmentwaarde. En met die entertainmentwaarde zat het voorlopig wel snor. Iedereen had het erover, dus iedereen zou de schilderijen ook wel willen zien. Het zou de sponsors meer dan genoeg naamsbekendheid opleveren, de wethouder zou een pluim krijgen voor daadkrachtig optreden, en voor het toerisme in
Amsterdam kon het ook alleen maar goed zijn.
Mijn vader denkt daar overigens heel anders over. Toen ik Mingus kwam ophalen vertelde hij dat er bij de douane nu minstens twee Boogie Woogies per dag worden aangegeven. We sturen ze allemaal direct terug, zei hij, ongezien. Zodra ze over de Boogie Woogie beginnen, zetten we ze op het vliegtuig. Hij klaagde steen en been, het was natuurlijk allemaal mijn schuld, ik bezorgde hem alleen maar extra werk.
Ik mis je. Ik mis je alsof er een rat in mijn buikholte rond knaagt. Hij houdt vooral huis achter mijn schaambeen, als je het weten wilt.

Han van der...

4 jaren, 4 maanden geleden

Improvisatie

2,0

Joy maakt zich kwaad

[uitgeschreven gesprek bij Pauw en Witteman, 9 mei jl.]

PW: … We hebben vanavond Joy Puik hier, ze is net terug uit New York en ze heeft nieuws over de Victory Boogie Woogie.
PW: Leg nog even uit aan de kijkers, Joy, waar gaat het om?
Joy Puik: Een paar weken geleden landde er een schip in de haven van Amsterdam met een schilderij aan boord. Een Chinese meneer, Chen, beweerde dat het een versie van de beroemde Victory Boogie Woogie van Mondriaan was. Vervolgens ging zijn vrouw, Fei Fei er met dat schilderij vandoor en kwam de heer Chen met een nieuw schilderij op de proppen, dat ook al een versie van de Victory Boogie Woogie zou zijn.
PW: Verwarrend.
JP: En niet echt geloofwaardig. En nu: jij hebt de oplossing gevonden!
Joy Puik: Nou, oplossing is te veel gezegd, maar er zit beweging in. Ik heb genoeg van de geschiedenis van één van de schilderijen waar het om gaat achterhaald om met enige stelligheid te kunnen zeggen dat het van Mondriaan is. Ik heb een foto gevonden waarop Mondriaan bij het schilderij staat. Naast hem staat de grootvader van de heer Chen, Chen Jié. Het schilderij was kennelijk in bezit van Chen Jié. Welke omzwervingen het daarna allemaal heeft gemaakt weet ik niet, maar dit legt in elk geval de link tussen het schilderij en Mondriaan.
PW: Juist! We hebben die foto natuurlijk ook, en we zullen hem nu laten zien… Ja… Daar is de foto…’
JP: Nou, prachtig. Wie van de beide heren is Mondriaan?
Joy Puik: Dat is de linker. De rechter is Chen Jié. Hij was pianist in New York. Ik heb het een en ander over hem gevonden. Hij speelde bijvoorbeeld in Cafe Society, een heel beroemde nachtclub in New York, waar Mondriaan hem waarschijnlijk leerde kennen. Maar ook in Minton’s Playhouse, waar hij de grondleggers van de bebop kan hebben ontmoet. Heel lang heeft hij het niet volgehouden in New York. Hij is teruggekeerd naar China, met het schilderij.
JP: En het andere schilderij, is dat dus een vervalsing?
Joy Puik: Dat kan ik niet zeggen. Alles is kennelijk mogelijk in deze zaak. Maar de kans dat het echt is, is wel aanmerkelijk kleiner geworden. Terwijl die toch al klein is.
JP: Magda Vlekveld – zij staat in voor de echtheid van dat andere schilderij – hebben we ook natuurlijk uitgenodigd voor vanavond, maar ze kon niet aanwezig zijn.
Roderik van Zwaaij: Daar kan ik me wat bij voorstellen. [gniffelt]
PW: Mevrouw Vlekveld is nog ziek, geloof ik.
JP: Godfried de Ridder konden we niet uitnodigen vanwege een incidentje hier aan tafel, vorig jaar.
PW: Heel mooi, Joy, dat biedt tenminste een beetje duidelijkheid in deze schimmige zaak. Roderik van Zwaaij, jij bent woordvoerder van Fei Fei, in het bezit van dit schilderij. Goed nieuws?
RvZ: Zeker, prachtig nieuws. Dit bevestigt wat ik al vermoedde, en wat ook professor Botering…
Joy Puik: Waar is Fei Fei eigenlijk? Waarom doet ze niet zelf het woord?
RvZ: Ze is… Ik weet niet waar ze is op dit moment. Ze spreekt geen Nederlands. En haar Engels is ook al niet te best, dus…
Joy Puik: Maar ondanks dat weet jij precies wat ze zeggen wil?
RvZ: Nou, ik behartig haar belangen…
Joy Puik: Jij behartigt je eigen belangen? Je weet niet eens wat haar belangen zijn!
RvZ [protesteert pruttelend]: Ze wil gewoon een goede prijs…
Joy Puik: Toen ik voor het eerst met het echtpaar Chen in aanraking kwam zorgde ik dat ik een goede tolk bij me had. Sindsdien heeft niemand dat gedaan in deze zaak. Sindsdien heeft iedereen zich over de Chinezen ontfermd alsof het kleine kinderen zijn. ‘Ach, arm Chineesje, jij schilderijtje verkopen? Ik jou helpen?’ Eerst mevrouw Vlekveld, toen Bert van Petten, toen de heer Van Zwaaij, en nu Godfried de Ridder weer, iedereen weet kennelijk precies wat de belangen van de Chinezen zijn in deze zaak. Zonder ooit een zinnig gesprek met ze gevoerd te hebben. Het is koloniaal wat hier gebeurt…
RvZ: Ja, zeg, ik zit hier niet om me te laten beledigen! Wie denk je wel dat je bent!
JP: Nou nou, Joy, dat zijn grote woorden.
Joy Puik: Het gaat om een grote zaak. Het gaat om grove schendingen. [tegen Roderik:] Heb je een contract met Fei Fei?
RvZ [haalt zijn schouders op]: Contract? Nou, eh, we handelen in goed vertrouwen. Hoe zou ze dat moeten lezen?
Joy Puik: Dat bedoel ik. Dit gaat om miljoenen, en van te voren is niet vastgelegd hoeveel daarvan in de zak van de heer Van Zwaaij verdwijnt. Dat is toch idioot!
RvZ [staat op]: Hoor eens, dit pik ik niet. Geven jullie je gasten de kans niet om uit te spreken.
JP [wil protesten]: Wij…
RvZ [loopt de studio uit]: Gotsodeju!

Han van der...

4 jaren, 4 maanden geleden

Kunstenaarschap

2,2

Provenance

Joy Puik
to: Samantha Borger
date: 3 mei 2013 22.54
subject: Joy is het prijsbeest!

Ha geile donder!
Die Joy van jou hè, die kan er wat van! Gotnomdenakendechristus. Ze lijkt wel een journaliste soms.
Veel sporen heeft Chen Jié niet achtergelaten in New York. Hij was hier zeer waarschijnlijk illegaal, want de archieven van New York zwijgen over hem. Lang zal hij ook niet gebleven zijn. Zijn optredens in de Cafe Society beperken zich tot wat invalwerk, in de eerste maanden van 1943.
Gisteren werd er eindelijk opengedaan op het adres dat in Barney Josephsons ‘Big Book’ stond, in Greenwich Village. Een licht geïrriteerde jongeman was naar beneden gekomen om me te woord te staan. Hij vroeg zich af wie er de hele tijd aanbelde. Er hadden op het adres in de loop van de tijd allerlei mensen gewoond, legde hij uit. Zijn grootouders hadden altijd mensen op kamers gehad om de huur te kunnen betalen. Maar daar had hij geen administratie van. Waarom was ik naar die Chinees op zoek?
Ik heb het liever niet over het schilderij, merk ik. Het is niet een verhaal dat je in twee minuten uitlegt. Misschien heeft het ook te maken met de Nederlandse afkeer van alles wat artistiek is. Als je snel van je gesprekspartner af wilt kun je in Nederland het best over kunst beginnen. Maar om deze jongen geïnteresseerd te krijgen moest ik hem wat meer geven dan een geheimzinnige pianist. Dus probeerde ik Mondriaan. Zijn gezicht lichtte meteen op. Hij bleek zelf schilder. Ik mocht mee naar boven komen.
Hij gebruikte het appartement als atelier. Ik keek wat rond. Overal stonden schilderijen. Abstract werk, maar het tegenovergestelde van Mondriaan. Dichter bij de Amerikaanse traditie, de Abstract Expressionists. Hij schildert wilde, vlammende figuren. Niet tragisch of gekweld hoor, eerder uitbundig. Ergens achter een rij doeken stond een bed, goed gecamoufleerd met allerlei verfvlekken.
Ben (zo heet hij, Ben Dickinson) was intussen op zoek gegaan in een grote metalen hutkoffer. Daar lagen de spullen van zijn ouders en grootouders in, of wat hij ervan bewaard had. Hij kwam te voorschijn met een stel fotoboeken. Die kamerbewoners van zijn grootouders, die leefden te midden van het gezin, aten mee, konden met hun problemen bij grootmoeder terecht. Vrijwel elke gezinsfoto is verrijkt met een onbekend gezicht. Op de boeken stond netjes welke jaren ze bestreken. Dus we sloegen het boek voor 1943 en begonnen te bladeren.
Er stond een Chinees bij een familieportret rond de eettafel. Dat moest hem zijn. Ben stak zijn vinger tussen de bladzijden en bladerde verder. Je weet nooit. Daar was nog een fotootje van de Chinees. Hij stond glimlachend naast een andere man, een man met lang, kalend hoofd, een kloeke neus en een brilletje. Ze stonden aan weerskanten van een schilderij aan de muur van wat waarschijnlijk Chens kamertje was. Een ruitvormig schilderij, niet echt groot, waarover een aantal kleurige lijnen liepen. ‘Could that be…’ zei Ben nog maar ik was al opgesprongen.
Ik belde AS3 dat ze Herman-de-cameraman konden sturen.

Han van der...

4 jaren, 4 maanden geleden

De geest van Piet

2,2

Bouncy, very abstract

Joy Puik
to: Samantha Borger
date: 30 april 2013 10.05
subject: O je benen!

O, Sam, ik loop op springveren. En dat komt goed uit, want na wat je met me gedaan hebt moeten mijn benen weer even aan hun dagelijkse functies wennen. Wat was ik blij, wat was ik stomverbijsterd dat je daar ineens in de lobby stond! Oké, ik had er een heel klein beetje op gehoopt dat je een dagje voor me uit zou kunnen trekken als ik je tot halverwege tegemoet zou komen. Maar ik gaf zelfs mezelf niet toe dat ik erop hoopte.
En sinds je geweest bent gaat het onderzoek ook een stuk beter. Vandaag heb ik de hele dag in ‘The Big Book’ zitten studeren, de agenda van één van die clubs waar Mondriaan uit dansen ging. Zo’n groot logboek met lange bladzijden, waarin de eigenaar alles bijhield was met de club te maken had, niet noodzakelijk in chronologische of zelfs maar logische volgorde.
De Cafe Society was de eerste volledig geïntegreerde nachtclub, waar zwart en blank zowel op het podium als in de zaal gelijk waren. Al die jazzlui traden daar op, Billy Holiday, dat soort mensen. Eigenaar Barney Josephson is natuurlijk al lang dood, maar zijn vierde vrouw leeft nog en beheert de erfenis. Een levendig wijfie, Terry Trilling-Josephson, ze woont in een appartementje op de Lower East Side. Een paar jaar geleden heeft ze een wat rafelig maar erg leuk boek bij elkaar geplakt met behulp van bandopnames waarop hij zijn levensverhaal vertelt. ‘Cafe Society: The Wrong Place for the Right People’.
Goed, zodra ik het boek uit had ben ik haar maar eens gaan opzoeken. Maar toen ik haar vroeg naar een Chinese pianist uit het begin van de jaren veertig haalde ze haar schouders op. Ze heeft zelf niets meegemaakt, ze kent het alleen uit verhalen. Als ik wilde mocht ik kijken of hij ergens in ‘The Big Book’ genoemd werd.
Daar zat ik dus, tussen het mahonie en de Perzische tapijten, te bladeren en te proberen Barneys handschrift te ontcijferen. Intussen liep Terry heen en weer met koffie en leuke jazzplaatjes die ik zeker moest horen. Ze had al snel door dat ik geen sax van een trompet kan onderscheiden maar ze vond het leuk me een spoedcursus te geven. Ze is docente geweest en dat kon je merken. Ze vond het geloof ik wel leuk om wat bezoek te krijgen.
Ik heb hem gevonden! Ergens bij 1943, precies valt het niet uit te maken, staat het adres van een Chinese pianist, Chen Jié. ‘Extremely rythmic, bouncy, very abstract’ staat er als kanttekening bij. Nou, jij mag het zeggen, zou Mondriaan dat leuk gevonden hebben? Morgen verder.

Han van der...

4 jaren, 4 maanden geleden

De kist

1,5

Naar Amerika

Joy Puik
to: Samantha Borger
date: 25 april 2013 23.15
subject: New York, New York

Allerallerliefste Sam,
Ik ben nogal sentimenteel vanavond. Ik zat net met Mingus op de bank (hij is in mijn armen in slaap gevallen) en ik dacht, al zit jij in Chili naar de roodverschuiving van sterrenstelsels te turen terwijl ik door de Amsterdamse haven zwerf op jacht naar nieuws over dat rare schilderij, of die rare schilderijen intussen, we zijn toch altijd met hetzelfde bezig. Gelul natuurlijk, ik weet het. Maar wel gelul ter goeder trouw.
Vanochtend werd ik opgebeld door de hoofdredacteur. Niemand had me verteld dat het gratis-schelden-op-Joy-dag was. Wat was die vent kwaad! Magda Vlekveld had zelfmoord gepleegd, en waarom had ik dat nieuws niet als eerste gemeld? Of ik me maar meteen op kantoor wilde melden. Gotnomdekringspierkramp, wat een bullebak! Ik schrok me natuurlijk rot, belde eens rond, en wat blijkt: Vlekveld is helemaal niet dood. Wel een zelfmoordpoging. Het zal toch niet om dat schilderij zijn? Wat een zielig rotleven moet een mens hebben als ze al zelfmoord wil plegen om een verdonkeremaand schilderij. Gelukkig heeft die meneer Chen haar alweer een nieuw schilderij geboden om zich over te ontfermen, hij tovert ze uit zijn kont geloof ik. En ik heb een grote fruitmand bij haar laten bezorgen. Ze zal er wel weer wat achter zoeken, maar je wilt toch iets doen voor de medemens in existentiële nood.
Daarna naar de hoofdredacteur. Ik had het verhaal uit mijn handen laten glippen, zei hij. Ik had de feiten niet naar mijn hand kunnen zetten. En ik was nog wel zo veelbelovend begonnen. Hoofdschudden, zucht zucht zucht. Of ik een voorstel had om de situatie te verbeteren. Weet je dat de kijkcijfers voor het AS3-journaal drie keer over de kop zijn gegaan de afgelopen weken? Nooit een bedankje of een complimentje gehoord van hem, maar hij belt je uit bed als er wat te klagen valt.
Ik had wel een voorstel. Ik wilde een paar dagen naar New York om de herkomst van het schilderij te onderzoeken. Hij viel van zijn stoel.
Ik loop er al een paar dagen over te denken. Want hij heeft natuurlijk wel een punt. Ik ben in deze zaak het initiatief kwijt. Goed, in alle verhalen over nieuw ontdekte meesterwerken gaat het om de provenance. Waar komt het schilderij vandaan, wie heeft er met zijn poten aangezeten en wie heeft de vetvlekken er weer vanaf gepoetst. Vlekveld had bij die tweede Victory Boogie Woogie ook de bek vol over de provenance. Nu hoor je haar daar niet meer over.
Niemand weet hoe dit schilderij/deze schilderijen in handen van Chen zijn gekomen. Vage verhalen over een grootvader van wie niemand ooit heeft gehoord, dat is alles. Dus Joy gaat dat allemaal eens even uitzoeken. Hoogmoed, ik geef het toe. De geschiedenis van Mondriaan is tot de laatste vezel uitgeplozen, iedereen die hem een kopje koffie heeft verkocht is al twintig keer geïnterviewd. Maar ik heb een nieuwe ingang: opa Chen. Naar hem heeft nog niemand gekeken.
De hoofdredacteur begon te briesen over wie moet dat betalen en zo, maar hij was gauw om. Als we dit verhaal onder de aandacht kunnen houden is dat goud waard. Herman-de-cameraman hoeft voorlopig niet mee, die kan invliegen als er wat te filmen valt. Met een week ben ik terug, denk ik.
Ik heb mijn ouders opgebeld, of Mingus die tijd bij hen mag logeren. Mijn vader vond het geweldig.
Dus morgen vertrek ik. Eerst moet ik nog een interviewtje doen met Godfried de Ridder. Ken je hem nog? Die kunstenaar die tien jaar geleden naakte vrouwen kruisigde als protest tegen de bio-industrie. Die doet nu het woord namens Chen met zijn nieuwe Victory Boogie Woogie. Vraag me niet hoe hij erbij betrokken is geraakt.
O, Sam, waarom is die Mondriaan nou niet naar Chili gegaan om een mooie Patagonia Boogie Woogie te maken? Dan had ik dit gedoe kunnen gebruiken om je op te zoeken.

Han van der...

4 jaren, 4 maanden geleden

Op de fiets

1,9

Voor de hoogste bieder

[uitgeschreven gesprek bij De Wereld Draait Door, 15 april jl.]
MvN: … En we hebben vanavond een hele speciale aflevering voor u, want we hebben hier in de studio de Victory Boogie Woogie, het schilderij waar zo veel om te doen is. Aan tafel bij mij Fei Fei, de vrouw die het schilderij naar Nederland heeft gehaald. Welkom, Fei Fei. [applaus]
Fei Fei: [onverstaanbaar]
Bert van Petten: Ze zegt dat ze blij is het schilderij aan het Nederlandse volk te kunnen laten zien.
MvN: En naast haar, haar zaakwaarnemer in Nederland, heb ik dat goed, Bert? [Bert knikt] Bert van Petten! [applaus] Tegenover hen de vrouw die de zaak voor het eerst in het nieuws bracht, Joy Puik, onderzoeksjournalist voor AS3 [applaus] en Roderik van Zwaaij, kunsthandelaar! [applaus]
Fei Fei, met welk doel ben jij naar Nederland gekomen? Wat dacht je toen je hier de haven in voer?
FF: [onverstaanbaar]
BvP: Nou, eh, Fei Fei vindt dat het schilderij hier hoort, in Nederland.
MvN: En hoe kom jij aan het schilderij, Fei Fei?
Fei Fei; [onverstaanbaar]
BvP: Het komt uit New York. Ze vertelt dat het uit New York komt.
MvN: Wat een geluk eigenlijk, Bert, dat jij zo goed Chinees spreekt? Want je hebt Fei Fei toch toevallig ontmoet?
BvP: Ja, ze legde aan vlak voor mijn werkplaats. Ik… Ik spreek niet zo goed Chinees, maar ik begrijp precies wat ze bedoelt hoor. [gelach]
MvN: [na korte stilte, tegen Fei Fei] Mogen we het zien?
[Fei Fei weifelt even, knikt dan]
BvP [haalt een kist te voorschijn]: Hier is het dan. [Opent de kist, haalt het schilderij eruit, geeft het aan Fei Fei. Fei Fei pakt het schilderij aan, draait het naar alle kanten, glimlacht. Applaus]
MvN [bekijkt bewonderend het schilderij]: Nou, ik weet niet wat jullie ervan vinden, maar ik vind het prachtig. Roderik van Zwaaij, hoeveel is zo’n schilderij eigenlijk waard?
Roderik van Zwaaij: Dat hangt ervan af hè. Hoe meer publiciteit het oproept, hoe hoger de prijs.
MvN: Maar zeg eens, hoeveel zou jij er voor geven?
RvZ: Ik wil het niet hebben, ik wil het verkopen! Ik wil het verkopen aan de hoogste bieder!
MvN: Joy Puik, jij hebt contact gehad met Magda Vlekveld, de vrouw die de vorige versie van Victory Boogie Woogie naar Nederland heeft gehaald. Zou zij dit schilderij voor Nederland willen kopen?
JP: Ik kan niet voor mevrouw Vlekveld spreken hoor. Maar ik geloof wel dat zij geïnteresseerd is, anders had ze dat kort geding niet aangespannen. En ze is niet de enige. Veel mensen vinden dat dit schilderij in Nederland thuishoort, in een Nederlands museum, zodat iedereen het kan zien. Nu lijkt het erop dat het aan de hoogste bieder wordt verkocht. Dan is de kans groot dat het ergens in een huiskamer komt te hangen, voor de eigenaar en zijn vrienden.
RvZ: Luister eens, eh, Joy! Dat is natuurlijk een achterhaald standpunt hè. Kunst is niet meer voor de elite, voor die paar mensen die nog een museum bezoeken, kunst is voor het volk. Het volk dat er hard voor gewerkt heeft. Het volk dat het kan betalen. Net als alles in de moderne wereld is kunst een onderdeel van de markt.
BvP: De overheid kan dit toch niet meer betalen. Denk je echt dat de mensen het pikken dat er van hun belastingcenten een schilderij wordt gekocht, en dat ze dan ook nog eens moeten betalen om het te mogen bekijken?
MvN: Roderik, zou jij Fei Fei aan een goede koper kunnen helpen? Heb jij dat soort contacten?
RvZ: Ik heb met een paar mensen gesproken. Verder verklap ik niets.
MvN: Dank jullie wel. En dan gaan we nu…

Han van der...

4 jaren, 5 maanden geleden

Kunst in China

1,2

Tweede keus

Joy Puik
to: Samantha Borger
date: 16 april 2013 11.55
subject: Terug bij af

Smeltpunt van mijn zinnen!
Ik zit in de kantine van de bibliotheek. Vannacht om een uur of 4 (reden genoeg om wakker te liggen, daar kom ik zo op) begreep ik dat ik vrijwel niets van die hele Mondriaan weet. Behalve wat ik bij die toestand met de tweede Victory Boogie Woogie uit de krant heb begrepen. Dus vanochtend is Joy naar de bibliotheek getrokken en heeft een hele stapel boeken uit de kast getrokken, voor een snelcursus. Een vreemd, streng en ongenaakbaar mannetje, die Mondriaan.
Ze hebben hier een retecool boek, ‘Victory Boogie Woogie uitgepakt’. Allemaal artikelen over absurde details van dat schilderij, over welke laagjes Mondriaan het eerst op het doek zette, op welk lijntje zijn kwast toch een beetje uitschoot, welke plakkertjes hij eerst waar plakte voor hij ze weer ergens anders plakte, waarna ze van het schilderij afvielen en het weer eens gerestaureerd moest worden. Hij heeft bijna twee jaar aan dat ene schilderij zitten prutsen. Geen wonder dat Vlekveld denkt dat hij er wel een ander schilderijtje tussendoor heeft kunnen doen. Maar zoals met zo veel dingen, bijvoorbeeld met eigenlijk heel veel stukjes van jouw huid en haar: hoe dichter je er met je neus op zit, hoe spannender het wordt.
Ik zoek een nieuwe invalshoek op de toestand met het schilderij. Want mijn mooie plan is nomdeteringbilletjes geheel in het IJ gevallen. Toen ik Vlekveld vertelde dat ik wel te weten kon komen waar het schilderij was, dacht ik al dat Fei Fei (dat sneue vrouwtje van Chen, had ik verteld dat ze Fei Fei heet?) er iets mee te maken had. Wat heeft het voor zin een schilderij te stelen dat je niet kunt verkopen omdat iedereen weet dat je het gestolen hebt? Er is maar één persoon voor wie dat zin heeft, die het kan stelen èn verkopen: Fei Fei. Want als Chen en zij inderdaad getrouwd zijn is zij mede-eigenaar (of zou de Chinese wet daar anders in zijn?) Waarschijnlijk is ze opgejut door die groezelige fietsenbaas bij wie ze de hele tijd zit thee te drinken. Ik krijg sterk de indruk dat ze er wel eens een koekje bij nemen ook, op zijn zachtst gezegd. Maar net toen ik die kerel wilde gaan opzoeken om het schilderij in handen te krijgen en zo Vlekvelds eeuwige dankbaarheid te oogsten werd ik opgebeld door De Wereld Draait Door. Of ik ’s avonds naar de studio wilde komen, want de uitzending zou over de Victory Boogie Woogie gaan. Later hoorde ik dat ik tweede keus was: ze hadden eerst Vlekveld gebeld, maar die had resoluut geweigerd. En geef haar eens ongelijk. Het is natuurlijk al niet fraai dat het schilderij is ontvreemd zodra zij het beslag had laten opleggen, en de kans dat ze het ooit voor Nederland kan verwerven is angstwekkend klein geworden.
Snel Tess gebeld, die kon gelukkig oppassen. Mingus een zoen en een aai over zijn bol gegeven, en hop, naar Hilversum.

Han van der...

4 jaren, 5 maanden geleden

De kist

1,6

Een aanbod

Joy Puik
to: Samantha Borger
date: 8 april 2013 20.22
subject: Blufpoker

Ha lief beest,
Ik heb nogal iets stoms gedaan, geloof ik. Ik lig hier op de bank na te denken over wat ik gedaan heb, en waarom. Het is echt stom. Maar ik weet niet of het onherroepelijk stom is of daar-lult-Joy-zich-wel-weer-uit-stom. En ik weet helemaal niet waarom ik het heb gedaan.
Ik zal het je vertellen. Vanochtend diende Magda Vlekvelds kort geding. Een bespottelijke vertoning, juridisch gezien, maar tegelijk zeer indrukwekkend. Op de kracht van haar getuigenis is die Chen tot bonafide kunsthandelaar uitgeroepen. En ze heeft het schilderij niet eens gezien. Ze beweert tenminste dat ze mijn uitzending niet heeft bekeken, omdat ze haar tijd niet verdoet met televisiekijken. Het is wel een wijf, die Vlekveld! Ik weet niet hoe ze het klaarspeelt. Ze heeft een soort autoriteitsveld om zich heen, ze verspreidt een straling waardoor niemand haar tegenspreekt. Die rechter ook niet. Haar advocaat was niet meer dan inleider voor haar verklaring, en daarna was het zo’n beetje afgelopen.
Dus zij grijpt die arme meneer Chen bij de karige kladden die hij om het lijf heeft hangen en neemt hem mee naar een klaarstaande auto. Ik geloof dat het de auto van haar advocaat was, die gelijk dienst deed als chauffeur. Ik erachteraan, ik wilde niets missen. Ik heb geloof ik een paar bejaarden gesneden, maar ik heb vriendelijk naar ze geglimlacht in de achteruitkijkspiegel. Al met al stond ik nonchalant naast mij auto toen zij aan kwamen rijden. Ik liep met hen op naar het schip alsof ik ook was uitgenodigd.
Maar op het schip kwamen we erachter dat de kist met het schilderij weg was. Chen tastte een kwartier onder het bed, of hoe heet dat aan boord, de kooi? Ik heb zelden iemand die zich niet daadwerkelijk bescheten had, zo bescheten zien kijken. Heel zijn missie naar de gallemiezen. Hij sleurde zijn vrouw naar het vooronder om haar uit te foeteren (ze zat met de buurman te vozen toen we aan kwamen lopen dus iedereen kon zo het schip op). Daarna nam hij de kapitein nog eens onder handen.
Intussen is Vlekveld in de hut blijven staan. Versteend. Toen zie ik pas dat het haar niet alleen om prestige of macht te doen is. Ze is niet geërgerd of boos. Ze is ontdaan. Het is haar werkelijk om het schilderij te doen, om de Kunst. Ik krijg vreselijk medelijden met haar. Tegelijk zie ik mijn kans. En je hebt zelf aan den lijve ondervonden: als Joy haar kans ziet, dan grijpt ze hem!
‘Niemand hoeft dit te weten,’ zeg ik. ‘We zeggen dat het schilderij te kwetsbaar is om te vertonen en dat het eerst onderzocht moet worden.’
Ze kijkt me aan alsof ik gek ben. ‘Hoezo, niemand hoeft dit te weten?’ zegt ze. ‘Wil jij een spelletje met de publiciteit spelen? Wat zou dat voor zin hebben?’
‘Het zou ons de kans geven het schilderij terug te vinden.’
‘Waar?’
‘U geeft me drie dagen. En als ik dan het schilderij heb, dan geeft u me een exclusief interview.’
Ze dacht maar heel even na. Toen snoof ze. ‘Dus jij gaat dit wel even oplossen? Als het je niet lukt dan nagel ik je aan de schandpaal. Dan ben je klaar als journaliste.’
Ik knikte.
Want weet je, ik heb een idee waar ik het schilderij moet zoeken.

Han van der...

4 jaren, 5 maanden geleden

De kist

1,5

Eerste reportage

Joy Puik
to: Samantha Borger
date: 28 March 2013 21.45
subject: Scoop

Shit Sammie, ik heb gotnomdevoetschimmel niet eens de tijd meer om je te mailen. Ik wilde eens rustig met Mingus eten om hem uit te leggen wat mama Joy tegenwoordig allemaal uitvreet, maar ik kreeg drie telefoontjes achter elkaar. Elk van een half uur. Tenslotte was mijn eten koud en zat hij te huilen boven zijn lege bordje, het wurm. Nu ligt hij in bed, hij mag nog even een boekje lezen. En ik zit op de bank, laptop op schoot, kouwe zompige wentelteefjes te knagen.
Waar was ik gebleven? Een tolk. Op internet moest je eerst overal je naam invullen en een aanvraag formuleren, en dan maar afwachten. En ik had haast! Ik heb een paar van die bureaus gebeld. Of ze namen niet op, of ze hadden geen tijd. En ik merkte dat ik helemaal geen zin in die lui had. Ik dacht ineens aan die meid achter de toonbank bij onze Chinees. Die is goedgebekt, die kent Mandarijn. Daar kan ik tenminste mee opschieten.
Ik sprong in de auto. Na een kwartier had ik de baas met zijn vervaarlijke babi pangang-mes uitgelegd wat ik wilde. Hij het meisje bellen. Ze wilde wel wat bijverdienen. Terwijl zij naar me toe kwam, belde ik AS3, of ze een cameraman konden sturen. Was het belangrijk? Ja, heel belangrijk. Hoe moet ik nou weten wat belangrijk is? Ik begin net!
Toen Li Yi en ik bij de Papierweg aankwamen stond de cameraman al sfeerbeelden te schieten. Van de foute boot, dat wel, maar de bedoeling was goed. Een jonge jongen, Herman, hij was vorige week net begonnen, dus hij had nauwelijks meer ervaring dan ik. De loopplank lag dit keer uit, dus we gingen met z’n drieën aan boord. Chen, zo heet onze Chinees, had zijn baard afgeschoren, met een bot mes, want hij had zich nogal opengehaald. Hij had een wit overhemd aangetrokken waarvan de boord onder het bloed zat. Herman leende hem zijn jasje om het wat te bedekken. We deden een kort interview. Li Yi was geweldig, ze wist hem helemaal op zijn gemak te stellen. Hij werd rustig en bijna helder. Hij beweert dat hij een versie van die Victory Boogie Woogie heeft, dat schilderij van Mondriaan waar een paar maanden geleden zo veel gedonder om was. Hij haalde inderdaad een schilderij uit een oude kist dat er veel van weg had ook. Maar hij wist niet hoe hij het vast moest houden, want het hoort op zijn punt te staan, niet op een kant. Ik heb het nog even nagekeken.
Daarna naar de studio, waar we een item in elkaar geflanst hebben voor de uitzending van 6 uur. Twee minuten, hop, klaar.
De uitzending was nog niet begonnen of we kregen al van alle kanten telefoon. Het NOS-journaal, of ze de beelden mochten gebruiken. Kranten, met vragen om meer achtergrond. Net, bij de wentelteefjes, kreeg ik die Magda Vlekveld aan de telefoon. Dat is die grauwe dame met dat pruimenbekkie die de tweede versie van de Victory Boogie Woogie heeft ontdekt. Ze was toen de hele tijd in het nieuws. Die begint me toch te tieren! Ik had hele delicate onderhandelingen doorkruist. Zij was bezig om het schilderij voor Nederland te ‘verwerven’ ( ze bleef maar bezig over dat ‘verwerven’, dat is toch gewoon kopen?) en nu had ik de prijs opgedreven met mijn onnozele reportage. Ik vroeg haar of ik haar mocht interviewen. Toen draaide ze bij. Zul je altijd zien.
Ik heb werkelijk geen idee of die Chen een fantast of een vervalser is. Of dat dat schilderij dat hij bij zich heeft echt van Mondriaan is. Die Vlekveld zal er toch niet voor niets zo op gedoken zijn?
Nou, het is in elk geval spannend, mijn nieuwe baan. En voorlopig willen ze me wel houden daar.
Kom nou toch eens terug! We missen je, Mingus en ik.
Joy

Han van der...

4 jaren, 5 maanden geleden

Geldnood

1,8

Onderzoeksjournaliste!

Joy Puik

to: Samantha Borger

date: 26 March 2013 20.35

subject:

Ha lekker dier van me,

Het is me gotnomdejubeltenen nog gelukt ook! Vanmiddag werd ik gebeld, door de hoofdredacteur, morgen kan ik aan de slag. Ze zitten kennelijk nogal omhoog. Die Gerrit Wispelbaan, die kerel die de baan vóór mij had, is jankend weggevlucht. Onderzoeksjournaliste! Had je dat ooit verwacht van jouw Joy? Ik ben meteen naar de copyshop gerend om visitekaartjes te maken en pas toen ik die zag begon ik het zelf te geloven. “Joy Puik, Onderzoeksjournaliste, AS3”, het stond er echt. Best sjiek geworden, die kaartjes.

Natuurlijk, je hebt het al gezegd en je hebt gelijk: AS3 is veel te klein voor een onderzoeksjournalist. Ik ben een statussymbool dat ze zich niet kunnen veroorloven. Ik moet niet denken dat ik de tijd kan nemen voor onderzoek. Ik zal voortdurend items moeten leveren. Ik zal me moeten bewijzen. Ik heb geen zin om mijn hele werkende bestaan rechtbankverslagen uit te typen. Deze job mag dan een vergiftigd geschenk zijn, het is een geschenk.

Ik heb bij AS3 gevraagd wie hun vaste contactpersonen zijn, maar ze hadden geen idee waar ik het over had. Dat nieuwsrubriekje wordt samengesteld uit de binnengekomen persberichten. En Wispelbaan was nogal een solist. Dus ik ben de hele ochtend bezig geweest de politie te infiltreren. Bureau binnenlopen, praatje maken, kaartje achterlaten. Je moet ergens beginnen. Natuurlijk heb ik ook de woordvoerder gebeld. En ik ben bij de rechtbank wezen informeren. Meeste mensen reageerden nogal lauw. Ook hier zal ik me moeten bewijzen.

’s Middags wezen praten bij die buitenschoolse opvang, en in alle supermarkten briefjes opgehangen voor oppas. BSO-dame was heel vriendelijk. Dus Mingus gaat in de papierverwerkende industrie. Ook hij zal elke middag met een bak knutselwerkjes thuiskomen, en waar moeten we de rotzooi laten? Ik heb een Goed Gesprek met hem gehad, en hij probeert het allemaal te begrijpen. Er belde net al een oppas, een meisje dat wel wat geld kan gebruiken om haar studie te financieren.

Mingus vroeg wanneer je weer thuiskwam. Ik heb gezegd dat je het allerliefste weer bij hem zou zijn maar eerst even je onderzoek moet afronden. Het arme schaap. Had hij maar andere ouders moeten kiezen!

Ik zit op het balkon, met een dikke trui aan want het is eigenlijk veel te koud. De oostenwind giert recht door de Grianestraat.

Tijd om naar binnen te gaan. Verschillende delen van mijn anatomie verlangen je onverdeelde aandacht. Het is maar dat je het weet.

Han van der...

4 jaren, 5 maanden geleden

Het plan van Chen

1,3

Een tip

Joy Puik
to: Samantha Borger
date: 27 March 2013 13.20
subject: Beet!

Ha heerlijk wijf,
Je raadt niet wie er gisteravond belde. M’n eigen vadertje! Hij had het in de krant gelezen, van mijn baan. Hij feliciteerde me alsof er niets gebeurd was. En ik deed net zo hard mee, of er niets is gebeurd, ik lulde over mijn verlegenheid heen. Ik wilde hem al bellen, ik was die stomme ruzie zo zat, maar ik wist niet wat ik moest zeggen. Dat ik er spijt van heb? Ja, dat wel, maar niet dat ik iets fout heb gedaan. Ammehoela.
Was ook helemaal niet nodig. Got wat is het fijn om weer normaal te kunnen doen.
Ik weet niet of het als zoenoffer bedoeld was, maar hij had een tip voor me. Hij had van een collega gehoord dat ze een schip aan de ketting hebben gelegd. Goed, dat doen ze wel vaker natuurlijk bij de douane, maar hij had het gevoel dat hier een verhaal achter zat. Druk overleg, geheimzinnigdoenerij. Het schip ligt aan de Papierweg, dus ik ben er direct heen gegaan om poolshoogte te nemen.
Het is nogal een rottig bootje, de Eleftria. Dwars door de dikke rode verf zie je hoe vaak er nieuwe ijzerplaten over oude gaten zijn gelast. Er zitten roestplekken tot bijna op de waterlijn. Een oude vissersboot is het geloof ik, maar het grootste deel van masten is eraf gesloopt. Een ruime kajuit, dat wel.
Toen ik aan kwam lopen waren de gordijnen dichtgetrokken. De loopplank lag niet uit, maar met een flinke sprong wist ik aan boord te komen.
Er kwam een stevige heer uit de kajuit die me met wapperende handen en schuddend hoofd beduidde dat ik niet welkom was. Ha! Ik zei dat ik van de pers was. Zijn Engels was niet afdoende om deze mededeling te verwerken. ‘Television,’ zei ik. ‘You on television?’ Dat begreep hij. Natuurlijk wilde hij op televisie.
Ik had natuurlijk nog geen cameraman bij me maar ik kon hem toch aan het praten krijgen. Hij bleek een Griek te zijn. Hij was van Griekenland naar Amsterdam komen varen. Waren er nog meer mensen aan boord? Er waren nog meer mensen aan boord. Twee Chinezen, een man en een vrouw (hij had spleetooggebaren nodig om me dit duidelijk te maken.) Mijn Griekse vriend ging ze wel even voor me uit het ruim halen. ‘Television,’ hoorde ik hem op het dek roepen, ‘Television!’
Nou, daar kwamen ze. Ach jee wat een sneu volkje!
Hij was helemaal een verfomfaaid exemplaar. Zijn kleren waren kleurloos en versleten. Zijn baard vertoonde op de vreemdste plekken gaten.
Zij was duidelijk een jaar of tien jonger dan hij. Ze schaamde zich voor hem, geloof ik. Zelf probeerde ze nog een vorm van schone schijn op te houden, wat onder de omstandigheden heldhaftig was.
Zij was trots en getergd. Hij was gewoon wanhopig.
‘Very important mission,’ zei hij. ‘Very important mission.’ (Ik ga geeneens moeite doen om zijn accent fonetisch weer te geven.)
‘What is your mission?’ vroeg ik maar.
‘Come bring Victory Boogie Woogie to Holland! Very important.’
Ik besloot dat ik een tolk nodig had.
Rest komt later.
Veel zoenen op diverse plaatsen.
Joy

Han van der...

4 jaren, 5 maanden geleden