Dit was een gezamenlijk schrijfspel. Lees het resulterende verhaal hieronder.

Lianne Verstraaten

assistente van de wethouder van cultuur

Lianne Verstraaten (27) studeerde Bestuur- en Organisatiewetenschap, assistent/rechterhand van de wethouder van Cultuur is haar eerste baan. Wethouder Claetering wil de Victory Boogie Woogie III veroveren voor het nieuwe Stedelijk. Lianne onderzoekt voor de wethouder of en hoe ze dit schilderij kunnen aanschaffen: voor Nederland als cultuurnatie, voor Amsterdam als kosmopolitisch dorp. Ze bezoekt sponsoren en mogelijke geldschieters, zodat het niet ten laste van de gemeenschap gaat en organiseert evenementen om sponsoren te lokken.

Lianne Verstraaten

Bijdragen over Lianne Verstraaten

Rollenbollen

2,9

Rollebollen

'Met Lianne?' 'Hoi, met Omar Effendi.' Traag legde Lianne haar vork terug in haar maaltijdsalade en liep van het aanrecht naar het raam. 'Oh, hoi.' Haar hart bonsde. (Omar? Buiten kantooruren?) 'Ik bel je omdat ik je iets wil vragen.' Lianne staarde naar de wiegende takken van de bloesemende bomen aan de overkant van de straat. Na een druilerige lente was het eindelijk zomer aan het worden. 'Over de budgetafspraken tussen gemeente en rijk kan ik geen mededelingen doen,' (en al helemaal niet om zeven uur 's avonds, nét als ik thuis zit te chillen.) 'Ik bel niet echt over werk.' 'Waar zit je dan, nu?' 'Op het werk.' Omar hoorde zijn eigen blunder, en Lianne kon een giechel niet onderdrukken. 'Dus waarom bel je dan niet over werk?' 'En waarom neem jij je werkmobiel dan op?' Daar had Omar een punt. (Ik ben verslaafd aan mijn werk, en om de stress te vergeten heb ik de XTC en de vrijdagnacht die duurt tot de zaterdagmiddag, al dan niet in mijn eigen bed.) 'Ik hou van mijn werk en sommige dossiers zou nou eenmaal zo complex of dik dat ik in het weekend nog even door moet pakken. En bovendien kunnen er altijd urgente ontwikkelingen zijn naar aanleiding van hoorzittingen, die altijd 's avonds zijn. Of persmomenten.' (Shit, wat een formeel antwoord, ik lijk wel een minister.) 'Tuurlijk,' zei Omar, die nog één omtrekkende beweging maakte, voordat hij de moed had om persoonlijk te worden: 'maar ik wilde jou apart een keer spreken, dus ik dacht ik doe even een belletje. Denk jij dat de Victory Boogie Woogie door de overheid zal worden aangekocht, of denk je dat het bedrag helemaal door de private sector wordt opgehoest?' (Jezus, wéér over dat kutding. Waarom trekt de ABN-AMRO niet gewoon de portamonnaie?) Plotseling, gewoon, op een hele gewone plotselinge manier, begonnen de behaarde onderarmen van Omar door Lianne's gedachten te zweven. Ze concentreerde zich op de boomtoppen en zei: 'Het probleem is niet dat de overheid geen geld heeft om het te kopen, het probleem is dat met de komst van die tweede, derde en weetikveel hoeveel versies, het schilderij dat we in den Haag hebben hangen in waarde is gekelderd. Zowel financiëel als qua geloofwaardig kunstzinnig identificatiepunt van een volk voor een nieuwe eeuw, wat het nóóit wás, ha!, maar wat het minstens pretendéérde te zijn.' Omar probeerde los te komen uit de wurggreep van formeel taalgebruik zonder al te doorzichtig te worden 'Ik ben het gedeeltelijk eens met wat je zegt. Let wel: gedeeltelijk. Daarom is het misschien goed als wij elkaar even apart spreken, dan kunnen we de standpunten van bank en gemeente wat verder uitdiepen, maar waar ik voor bel…' (Ik wil dit niet meer. Ik ben 27, woon in een kek appartement, werk me het snot voor de ogen, ga naar de sportschool voor mijn figuur maar pronk eigenlijk enkel en alleen voor de lol. Ik wil niet meer dansen met hipsters, pillen slikken om de nacht door te komen, die harde muziek te verdragen. Ik wil geen sex meer, ik wil een leven.) 'Omar,' Geen spoor van ironie was er te horen in Lianne's stem: 'ik wil met jou rollebollen.' Omar Effendi was niet zozeer verrast, als wel bevrijd. Hij voelde zich lichter worden, en een diepe ontspanning daalde in hem neer. De verwondering over het charmant gebruik van het knotsgekke, ouderwetse woord 'rollebollen' groeide en groeide totdat hij één grote glimlach werd. Klaar met zoeken, allebei. 'Ben je er nog?' zei Lianne, bang dat ze het verpest had. 'Ja. Heb je al gegeten?' 'Nee, nog niet.' 'Mooi, dan kom ik er zo aan.'

Mitch

4 jaren, 1 maand geleden

Schaduwen

2,1

Met Omar, van de ABN

Hoe doet ze het? vroeg Omar Effendi zich af terwijl zijn gedachten weer afdwaalden van het rapport dat hij probeerde te lezen. Zo onbeschaamd als ze door zijn hoofd liep – en niet alleen daar. Om het even welke locatie, een kantoor, een club, een grand café, liep zij met haar zelfverzekerde stap binnen en voor je het wist had ze de leiding. Haar argeloze tegenspelers hadden vaak niet eens door wat er gebeurde, ze merkten niet dat de vlot ogende jonge vrouw met wie ze om tafel zaten hen al direct had ingeschat en nu welbewust haar kant op lokte. Ze paaide en boog mee, ze blufte haar onwetendheid weg met dat roekeloze glimlachje dat hem direct irriteerde toen hij haar ontmoette. Alles wat ze miste – tact, brille, echte charme, kennis van zaken – compenseerde ze ruimschoots met haar lef. God, wat een moed had die vrouw. Hoe zij wethouders, businesstycoons, barmannen, bankdirecteuren en mediamagnaten om haar vinger wond. Moeiteloos. Alsof ze even een broodje in haar lunchpauze haalde.

Hoe groter de evenementen die ze initieerde, hoe meer ze in haar element was, leek het wel. Toen ze vorige week opeens bij hem op kantoor was langsgekomen om zijn leidinggevenden te interesseren voor de recent opgedoken Mondriaans hadden haar hakken nog enerverender door de strakke gangen van het bankgebouw op de Zuidas getikt dan ze op zaterdagnacht deden over de stoep voor Panama. Kreeg ze er een kick van als het om miljoenen ging? Was ze er zo een?

Dat zij een meisje was dat graag tot het uiterste ging, had Omar inmiddels wel door. Die lading pillen die ze in het weekend achteroversloeg… Het riep de reinste minachting bij hem op. Toen hij – net die ene keer dat hij zichzelf genoeg moed had ingepraat om de club te bezoeken waar zij veel kwam – had gezien hoe zij met een jolig gebaar meerdere gifgroene snoepjes naar binnen werkte, was hij straal langs haar heen naar buiten gelopen. Maar eigenlijk had hij moeten blijven. Tot het allerlaatst. Tot ze in tl-licht voor hem zou staan met een verlopen kop boven een afgemat lijfje. Dan was hij misschien eindelijk verlost geweest van dat beeld van haar dat steeds maar opdook op momenten waarop hij dat helemaal niet wilde. Tijdens een belangrijke meeting. Op een familiebijeenkomst. Op de wc, verdomme.

Volgens een collega van de ABN AMRO-collectie had ze nu ook Akzo Nobel weten te strikken. ‘Ze gaat lekker, dat hertje,’ had hij met een knipoog gezegd. ‘Niet te houden.’ Op zulke momenten overwoog Omar over te stappen naar de Rabobank. De Foundation van Akzo deed niet eens in vooroorlogse kunst. Maar niemand was veilig als Lianne Verstraaten ten tonele verscheen. Als een kameleon veranderde zij precies in de persoon die je graag voor je wilde zien: een kopie van jezelf. Sla jij je linkerbeen over je rechter? Dan slaat Lianne haar linkerbeen over haar rechter. Noem jij de doeken van een groot kunstenaar ‘mondriaantjes’? Dan kletst Lianne mee over de mondriaantjes. Spreek je met weidse gebaren? Lianne zwaait en wappert met je mee. Niemand brengt haar van haar stuk. En ze gaat niet weg voordat ze je precies daar heeft waar ze je wil hebben.

Omar huiverde en smeet het rapport op zijn bureau. En wat deed hij? Wat deed hij als hij haar zag, als ze nota bene zijn hoge fort aan de Mahlerlaan binnendrong? Hij verborg zich achter zijn mobiel. Hij sprak een mysterieuze tekst in op haar antwoordapparaat. Hij kwijlde bij de Facebookfoto’s van een meisje dat de kantjes er regelmatig afliep. Wat moest een welopgevoede, stille jongen als hij met haar? Zijn ouders zouden tegelijkertijd een hartstilstand krijgen als hij haar mee naar huis zou nemen! Omar snoof. Alsof daar sprake van was! Hij moest haar eerst maar eens bellen. Hij moest haar echt bellen. Als hij haar niet snel ging bellen, zou hij gek worden. Fuck you, Lianne.

Ineke Riem

4 jaren, 1 maand geleden

De prijs van kunst

2,6

Mooie nagelriemen

'Hoi Hester! Lianne Verstraaten, we hebben elkaar al eens ontmoet bij een borrel op de Zuid-as. Die kunstmanifestatie.’
Hester kijkt alsof ze vis ruikt.
‘Ik ben de assistente van Carla Claetering.’
‘Ooo! De assistente! Aangenaam.’
‘Ik wil het even met u hebben over de Victory Boogie Woogies.’
‘Ja, in Den Haag is het een heksenketel, hoorde ik al. En hier, in Amsterdam, nog twee of drie, of hoeveel waren het er? Wat een gedoe, zeg.'
Ze pakt haar lederen tas erbij, haalt haar telefoon eruit. Een smartphone, in een hoesje van hetzelfde leer als de tas: de nageboorte van het gedrocht om haar schouder.
'Nou, zo'n gedoe is het niet, hoor. Zullen we even gaan zitten?'
Lianne wil naar de tafel lopen, maar schrikt af van het blok graniet waarin Hester is veranderd.
'Weet je, eh-'
'Lianne'
'Lianne, ja. Lianne, ik heb eigenlijk nu een afspraak.'
'Ehm, ik ben uw afspraak. Uw secretaresse heeft me net binnengelaten.'
'Aha! Oke. Die mondriaantjes dus? En… wat wilde je me daar precies over vertellen?'
'Het is meer een vraag. Ik weet dat u kunst voor een breed publiek toegankelijk wilt maken.'
'Klopt! Ik vind dat ieder mens recht heeft-'
'Daarom wilde ik u vragen, namens mevrouw Claetering, of Akzo Nobel Art Foundation misschien geïnteresseerd is in het behouden van Hollands glorie, namelijk die, eh, mondriaantjes die nu circuleren?'
Hester neemt haar leesbril af, laat hem bungelen terwijl ze Lianne meewarig aankijkt.
'Mondriaan? In ons fonds?! Maar kindje, je weet toch wel hoe duur die werken zijn? Die werken zijn miljoe- nee, miljárden waard! '
De bungelende bril verdwijnt in de tas.
'De gemeente wil dolgraag dit kostbare erfgoed behouden, alleen heeft niet de middelen. Daarom kwamen we bij u uit,’ zegt Lianne, terwijl Hester haar nagelriemen bijwerkt. ‘We gaan dolgraag met u de samenwerking aan om deze kans met beide handen aan te grijpen! Gemeente Amsterdam zal u helpen waar ie maar kan. U weet hoe goed de connecties van mevrouw Claetering zijn met de milieudienst, niet waar?’
‘Lianne, ik weet niet waar je op doelt. Ik weet alleen dat wij van Akzo Nobel het erg goed zelf kunnen. De gemeente Amsterdam moet blij zijn dat we niet al naar Den Haag zijn vertrokken!’
Ze snuift. Haar lok waait heel even omhoog.
‘Mevrouw, begrijpt u: dit is dè kans om het Nederlandse volk te tonen waar u voor staat. En we hopen natuurlijk dat door deze aankoop mensen weer naar het museum worden getrokken en worden geïnspireerd door kunst, ópen gaan staan voor kunst, want dat is toch wat u wilt?’
‘Lianne, toch. Natuurlijk wil ik dat, maar we moeten wel reëel blijven.’
‘U zegt zelf op uw site, dat iedereen voor kunst vatbaar is, dat het geen kwestie van veel of weinig kennis is, maar van openstaan. En als er iets is wat mensen laat openstaan, is het de VBW! Dat is wel te merken aan alle mediaheisa rondom de werken. Het zou toch mooi zijn als dit virus zich verspreid onder de mensen en musea hip worden! Het zou zonde zijn om deze bevlieging van het volk niet te gebruiken om men weer in de ban te laten komen van kunst! Kunst! Kunst voor iedereen!'
Waar kwam dit opeens vandaan? Zat er nog XTC van afgelopen weekend in haar bloed of zo?! Misschien iets rustiger aan doen. Hester is natuurlijk wel een vrouw met macht. Vrouwen met macht, dat wist ze inmiddels al, moet je benaderen als een man met macht: van achteren.
'Lianne, kindje. Ik vind het een erg mooi idee, ik snap dat je het al helemaal voor je ziet, maar we moeten ook denken aan ons budget. We zijn er vooral om jonge kunstenaars te begeleiden. Onze begroting is niet gebouwd op dit soort uitgaven. Misschien kan je er beter nog even met Carla over hebben, voordat je weer een afspraak maakt met iemand uit het veld.'
'Maar als jonge kunstenaars zich in een fonds bevinden waar ook de VBW’s toe behoren, dan is dat werk toch een goed smeermiddel om publiek te lok- eh, aan te raken?'
Hester kijkt op haar horloge.
'Maar als u het niet ziet zitten,’ Lianne knoopt haar jas dicht, ‘dan gaat het over.’
‘Sorry, liefje. Doe Carla de groeten van me. En de mensen van de milieudienst.’
‘Dat zal ik morgen doen. Ik moet nu eerst naar het bestuur van de Caldic Collectie. Ze denken erover een dependance in Amsterdam te starten.’
Ik draai me half om. ‘Tot ziens!’, loop in de richting van de automatische deur.
‘Lianne? Lianne! Wat dom van me! Ben ik helemaal vergeten je rond te leiden door onze collectie! Die vind je vast interessant, nu je toch zo met kunst bezig bent.’
Hebbes.
‘Of moet je echt nú weg?’
Lianne draait zich om, haar gezicht in de plooi.
‘Nee, ik heb nog wel een kwartiertje.’

Fleur van G...

4 jaren, 2 maanden geleden

Sponsor

2,7

QR code

Mevrouw Claetering was middenvoor gaan zitten Haar grote seniore boezem stak in een “must-have” bloementop van H&M en drukte twee zalmkleurige orchideeën pront het publiek in. De borstkassen van Claetering’s buurmannen buikten juist wat meer van onderen en staken in een respectievelijk opzichtig wit en benepen beige colbertje. Drie zouteloze koppen erboven: daar moest ze zich op richten en zich niet laten afleiden door de verlokkende man in de hoek, die vooral oog had voor zijn mobiel. Ze probeerde Omar’s donkere krullen en lichtgroene ogen te vermijden, maar kon niet voorkomen dat zijn goed gespierde, gebruinde onderarmen, telkens in haar ooghoeken opdoken.

“Meer hierover kunt u vinden in Cultural Business Modeling van Hagoort en Kuiper”. Geen enkele reactie. Jip en Janneke dan maar. Ze haalde even adem en vervolgde: “Dus U geeft elke werknemer gewoon een eigen blokje Boogie Woogie. Auteursrechttechnisch kan het. Kunst voor Kerst, in plaats van een kneuterig kerstpakket of een naïeve Novib-bon.” De bankdirecteur in het beige jasje tuitte zijn lippen en leek geluidloos te boeren; de mediamagnaat monsterde zijn leeftijdgenoot en fronste zijn wenkbrauwen.
“En, het belangrijkste, blijft u zelf! Want u afficheert uw organisatie natuurlijk het héle jaar door… met Mondriaan”. Haar stem trilde een beetje. “Bijvoorbeeld door visueel te linken aan…”, ze klikte door naar haar laatste slide, “een QR code.”

Ha, eindelijk. Een Quick Response: de mannen veerden op, mevrouw Claetering knikte tevreden naar Lianne en schonk daarna een wulpse glimlach naar de bankdirecteur. En, zag Lianne dat nu goed? Ook de orchideeën leken hem even toe te wuiven.

“U kunt de code overal op laten drukken en linkt daarmee uw organisatie zowel visueel als technisch aan de Victory Boogie Woogie.” Ze was klaar en keek haar publiek vragend aan; automatisch schoof ze een haarlok achter haar linkeroor. Tot haar verrassing ging Omar staan. Met een opgetogen gezicht kwam hij op haar af. Lianne knipperde en slikte; haar mond opende zich. Maar Omar had inmiddels zijn volle aandacht op zijn mobiel en het scannen van de QR code gericht, en was daarmee ook dit keer, zoals al eerder in de club, Lianne straal voorbij gelopen.

gera_p

4 jaren, 2 maanden geleden

Improvisatie

1,9

Lianne Verstraaten

‘Mevrouw Claetering wil je even spreken, Lianne. Ze wacht op je in haar kantoor.’
Had ze dat niet gewoon kunnen sms’en? Moeilijk mens.
‘Hallo!’
‘Hoi Lianne. Ga zitten.’
Zitten?! Dan moet het wel erg belangrijk zijn. Of: dan wil ze dat het wel heel erg belangrijk lijkt.
‘Ik heb een opdracht voor je. Het is een precaire kwestie, dus mondje dicht. Je kent vast die Mondriaankwestie van het Gemeentemuseum, die Victory Boogie Woogie?’
‘Ja?’
Mondriaankwestie, Gemeentemuseum, Goobie wat? Dat wordt zo meteen eens even flink googelen.
‘Nu wil het feit dat er in Nederland opeens twee andere versies van dit schilderij zijn opgedoken.’
O! Dàt schilderij, dat in De wereld draait door was!
‘En ik wil dat jij gaat uitzoeken hoe het daar precies mee zit, waar ze zijn, wie ze hebben. Ik zou ze namelijk erg graag in Amsterdam houden. Het is een kans voor het Stedelijk om dat Haagse gedrocht eens flink de loef af te steken. En internationaal bezien kan het ons enorm helpen, kunnen we ons eindelijk weer eens meten met de grote musea in de wereld! Tate, Guggenheim, en de rest van die elitaire bende.’
‘Dus u wilt dat ik uit ga zoeken hoe of wat?’
‘Kijk maar wat je kan vinden. Ik heb een paar nummers voor je.’ Ze schuift een briefje haar kant op. ‘Daar moet je het voorlopig mee doen. Ik heb het verder erg druk met die nasleep van de kroning en alles, dus ik kan me er niet heel veel mee bezig houden. Als jij me elke dag op de hoogte wil houden, dat zou ik erg prettig vinden.’
Elke dag?!
‘Heeft het haast, mevrouw?’
‘Lianne. Natúúrlijk heeft het haast! Je weet hoe snel de kunstwereld, of, beter gezegd: de kunsthándel opereert. We moeten die schilderijen in handen krijgen.’
‘En is er budget?’
‘Nee. Er is geen budget. Maar jij bent volgens mij creatief genoeg om daar iets op te verzinnen, niet waar?’
Daar heeft mevrouw Claetering een punt. Liannes masterscriptie betrof dit onderwerp zo ongeveer: hoe door sponsoring en evenementen en ingezameld burgergeld de subsidiestop opgevangen kan worden. Maar kunst? Zij was vooral ingegaan op populaire sportuitingen en muziekfestivals. Na, zo moeilijk kan het niet zijn. Kunst is ook maar entertainment. Kwestie van inlezen.
‘Ik ga ermee aan de slag, mevrouw.’
Ze pakt het briefje van tafel, schuift haar stoel naar achteren, staat op.
‘Succes ermee.’
‘Bedankt.’
Twee schilderijen. Hoeveel zijn die krengen eigenlijk waard? Geen budget. Kunst. Kunst! Wie zit daar nou op te wachten. Welke geldschieter is dáár nu in geïnteresseerd! Alhoewel, ze was toch een keer op zo’n lekker pilletjesfestival waar ook wat kunst hing en stond? Ergens in een hoek. En die kunstenares die wel eens bij De wereld draait door komt, die geflipte met die dierenmishandeling, die is vast ook wel populair, anders kom je daar toch niet?
Misschien dat het toch wel wat potentie heeft.
Hm, eerst maar eens die mensen op het briefje bellen. Chen en Roderik van Zwaaij zijn hun namen. Roderik… Was dat niet die vent van DWDD? Maar wie is die Chen?! Klinkt Chinees. Was dat mokkeltje van Roderik niet ook een Chineesje?
Misschien dat ze naast het googelen van die Haagse kwestie maar even op uitzendinggemist.nl moet kijken.

Fleur van G...

4 jaren, 2 maanden geleden