Dit was een gezamenlijk schrijfspel. Lees het resulterende verhaal hieronder.

Bijdragen over De fabriek

Een onderwerp voor spelers. Aantal bijdragen deze ronde: 0

 

Magda Vlekveld

2,1

Magda's machtsgreep

Maar in plaats van een taxi te bellen draaide Magda Vlekveld een Amerikaans nummer, 00.1.540.428.3140. In heldere bewoordingen bracht ze de Mondrian Trust op de hoogte van de laatste ontwikkelingen: de ontdekking en mogelijke aankoop door gerenommeerde musea van een reeks valse Victory Boogie Woogies in Amsterdam. Door haar goede contacten met de Trust als gevolg van haar ontdekking van de originele eerste schets van de VBW uit de nalatenschap van Charmion von Wiegand, nam men haar adviezen zeer serieus. De Trust zou onmiddellijk contact opnemen met de Amerikaanse ambassade in Amsterdam en die zouden er geen gras over laten groeien. Het was duidelijk dat haast geboden was: 2014 is het 70ste sterfjaar van Mondriaan en dan vervallen alle rechten.
Toen Magda de hoorn neerlegde schatte ze in dat ze hooguit een dag, vermoedelijk slechts een paar uur zou hebben om haar eigen plan uit te voeren. Nu belde ze wel naar de taxicentrale en in no time arriveerde een glimmend zwarte mercedes-busje. Magda gaf het adres van Godfried aan de kade op, maar toen ze met gierende banden de laatste bocht om scheurden, zag ze dat het een drukte van belang was bij de Elefteria. Het leek of de wagen in vertraging verder reed opeens, zodat Magda in alle rust en afstandelijkheid overzicht kon krijgen over de situatie. Er stonden meerdere mannen en een paar vrouwen tegen elkaar te schreeuwen en te zwaaien en, mijn hemel, wat doet die ouwe sul van een Bertus Botering daar, dacht Magda opeens, wat staat hij daar met zijn lichaam over die kist gebogen als verdedigde hij een schat. Dat moest de kleine VBW zijn, die was opgehaald uit het Rijksmuseum. En wat was dat voor chique Chinese heer die daar met Chen en Lin en, ook dat nog, dat kleine vrouwtje van Chen stond te delibereren, terwijl er een zo te zien Nederlandse heer met opgeheven vinger naar hen stond te zwaaien - dat moest een advocaat zijn, ze ruikte dat volk als het ware. Er hipte een tenger meisje om heen, niet die malle journaliste met haar carrièredrang, o wacht, die was er ook al, ze stond op de boot met de kapitein te praten en liep nu achter hem aan de stuurhut in. Wie was die andere tengere vrouw dan, die daar driftig in haar mobiel stond te brullen?
Doorrijden, zei Magda tegen de taxichauffeur, die loods daar, met die opengeschoven deuren, daar moeten we zijn. Zonder op of om te kijken holde ze de taxi uit - 'wacht hier!' - en rende bij Godfried naar binnen. Ehm, wat was dit? Wat ontvouwde zich voor machtig schouwspel aan haar verbaasde blikken. Ze hoorde haar naam roepen.
'Godfried,' riep ze terug, 'kom onmiddellijk mee. Nu komt het op jouw handigheid aan. Ze staan daar bij de Elefteria de beide Victory Boogie Woogies te verhandelen, en jij moet zorgen dat de ene nooit de boot op en de andere zo snel mogelijk de boot af komt.'
'Godsklere,' brulde de kunstenaar. 'Daar gaat mijn meesterwerk.' Hij greep een koevoet van een werktafel vol gereedschap en holde achter Magda aan. 'Lekkere kont heb je in dit mantelpakje, Mag,' kon hij het niet nalaten te brullen.
'Hup man,' antwoordde zij. 'Bewijs eerst maar eens wat je echt waard bent.'
Ze bleef bij de poort van de loods staan terwijl Godfried in zijn bespatte overall de kade opholde naar de mensenmassa waarin, constateerde Magda Vlekveld met een koele blik waar ze zelf ook over verbaasd was, de oude professor Albertus Botering in een tergend traag tempo in elkaar zakte en met kist en al op de betonnen platen kletterde. Ze zag hoe Godfried om de meute heen bewoog en pijlsnel over de loopplank de Elefteria op holde, waar de journaliste - Puistjes, was dat haar naam? Joy Puistjes? - net vanuit de stuurhut het dek op kwam lopen en door haar held zo hard opzij werd geduwd dat ze in een prachtige serpentine line een Hogarth waardig over de reling vloog richtinng groezelig havenwater. De plons bracht de kapitein de open lucht in, compleet met reddingboei en touw.
Maar haar Godfried, waar was die opeens gebleven? Zou hij op tijd terug zijn met de grote kist? Magda liep naar de nog wachtende taxi.
'We gaan zo heel langzaam naar dat groepje mensen daar. Zodra ik een teken geef rijd u achteruit naar de treeplank van de boot, daar aan de rechterkant. U doet de achterdeuren open. Mijn compagnon komt zo met een kist van het schip al en zal die in de wagen schuiven. Zodra hij de deuren heeft gesloten, geeft u gas en rijd zo snel u kunt de kade af naar het adres dat ik u zo zal geven. Ben ik duidelijk?'
'Mij best,' zei de chauffeur, 'maar ik heb sterk de indruk dat u iets illegaals van me vraagt. Dat is, eh, dubbel tarief?'
'Nu,' riep Magda. 'Daar is ie al. Rijden!'

Arjen

5 jaren, 1 maand geleden