Dit was een gezamenlijk schrijfspel. Lees het resulterende verhaal hieronder.

Bijdragen over Robots

Een onderwerp voor spelers. Aantal bijdragen deze ronde: 0

 

Fei Fei

4,9

Zes Boogie Woogie's

In de loods van Godfried was Li bezig alles klaar te maken om de drie Victory Boogie Woogie’s voor Wong na te schilderen: de kleine schets, de gehavende versie die Li zelf via Schiphol had meegebracht en de derde Victory die in Den Haag hangt, daarvan had hij een poster, bij gebrek aan beter. Het moest allemaal snel en hier in de haven gebeuren, dus tijd om naar Den Haag te gaan was er niet.
Li begon met de kleine schets. Hij mat hem op, zaagde de latjes in vieren en timmerde ze in ruitvorm aan elkaar, om er vervolgens het doek op te spannen en vast te maken met een tacker. Op het linnen bracht hij een laag gesso aan. Terwijl die ondergrond van gips droogde, begon hij met het volgende werk: hij mat de gehavende Boogie Woogie op en zaagde de latten in de juiste maten, om ook daar het linnen op te spannen en met gesso te prepareren. Van de Victory die in Den Haag hangt, zocht hij op een laptop op internet de maten. Het was allemaal gemakkelijk te vinden.
Toen het eerste doek droog was, begon hij de kleine schets na te schilderen. Ik zat op een krukje toe te kijken. Hij was zo geconcentreerd in de weer met verf, tape, houtskool en potlood dat hij mijn aanwezigheid was vergeten.
Ik vond het fijn om een beetje toe te kijken. Het kalmeerde me, het maakte me slaperig en tegelijkertijd klaarwakker, omdat ik getuige was van iets wat hier nu voor mijn neus ontstond.
Li werkte geroutineerd, alsof hij dit elke dag deed, gewend aan een naderende deadline: weinig tijd om na te denken. Het was een kwestie van doen, handelen, doorgaan.
Het drong voor de eerste keer tot me door dat een kunstwerk gemààkt wordt. Het heeft niet altijd in de uiteindelijke vorm bestaan, het wordt vanaf een nulpunt opgebouwd. Een wit vlak, dat steeds meer gevuld werd met vlakjes, streepjes en de kleuren rood, geel, blauw, zwart, wit en grijs.

Plotseling kwam Roderik de loods binnenlopen. Ik herkende hem bijna niet, zo strak in pak en gladgeschoren: hij maakte een opgeruimde indruk die lang was weggeweest. Wat Li aan het doen was, leek Roderik niet in zich op te nemen, alsof het onbelangrijk was. Hij had goed nieuws. Heel goed nieuws zelfs.
‘Ja ja,’ zei ik.
‘Nee, nu is het anders,’ zei hij. ‘Vergeet de gemeente Amsterdam, vergeet mijn vriendjes, het is nu rond. Zo rond als een cirkel maar rond kan zijn. Ja, het is rond!’
Ik had geen idee waar hij het over had, maar dat legde hij me uit. Hij wilde zichzelf niet op de borst slaan, maar dankzij een stuk van zijn hand in NRC, met als onderwerp de kleine schets van de Victory, had de landelijke overheid interesse getoond om dàt werk,’ hij wees naar de schets op de ezel, ‘aan te kopen voor Villa Mondriaan in Winterswijk.’
‘Wat? Waar?’
‘Winterswijk. Dat is een plaatsje in de Achterhoek in Gelderland. Jij zal er nooit van je leven een stap zetten, maar daar begon Mondriaans leven. Mij maakt het niet zoveel uit, een mens moet ergens geboren zijn, maar ze zijn er in Winterswijk nogal trots op. Kort geleden is er een museum geopend. De collectie is klein en moet groter worden. De overheid wil de schets aankopen. Nederland wil het werk van jou en Chen kòpen!’
‘Echt?… Eh, jee. Waar is Chen? Ik wil dat Chen hier bij is. Het is ook zijn werk.’
‘Maak je geen zorgen, Chen maakt buiten kennis met twee heren die namens de overheid de aankoop regelen. Zullen we er ook naartoe gaan?’
Buiten stond Chen inderdaad met twee heren in pak te praten, op de kade, naast twee dikke zwarte auto’s. We voegden ons bij hen en toen ging het allemaal heel snel. De heren deden hun verhaal, deels een herhaling van Roderiks verhaal, en ze sloten af met het noemen van het bedrag dat ze bereid waren te betalen voor ons schilderij: 7,5 miljoen euro. Om er droogjes aan toe te voegen dat we er uiteraard rustig over mochten nadenken. Chen en ik keken elkaar aan, onze ogen zochten elkaar als vanzelfsprekend op, en we zeiden alsof we dat afgesproken hadden: ‘We doen het’. Zo vreemd, zo simpel. Het een en ander aan papierwerk volgde, contracten die ondertekend moesten worden, in de stuurhut van de boot, aan een tafeltje. Daarna liepen we met z’n vijven naar de loods van Godfried om het werkje op te halen. Li en zijn gekopieerde kunstwerken… Als grapje zei Chen tegen de heren dat Li hobbyist was, onschuldig dus.
‘Ben je klaar met de kleine?’ vroeg Chen, best nonchalant voor zijn doen. ‘Of heb je hem nog even nodig?’
‘Nee hoor,’ zei hij, ‘ik ben er klaar mee.’
En zo ging het dus. Wij overhandigden de twee heren het schilderij, zij gaven ons uit zo’n zwarte auto een koffer gevuld met stapeltjes briefgeld. Het voelde als een louche transactie, maar de glimlach op Chens gezicht maakte alles goed dus ik dacht er niet meer over na. Het schilderij verdween in een auto. Vrij abrupt namen de heren afscheid en reden weg, Roderik ook. Chen en ik keken ze na, een beetje onwennig. Bijna stak ik mijn hand op om het schilderij uit te zwaaien. In plaats daarvan pakte ik Chens hand vast.

Robbert

5 jaren, 6 maanden geleden

 

Bert van Petten

4,5

ASX-8200/Y83

De ASX-8200 beveiligingscamera wordt gebruikt langs de A9 tussen Amsterdam en Alkmaar. Achttien keer. Van die achttien camera's is er eentje, de ASX-8200/Y83 die om de zoveel tijd de blik richt op de weilanden. In de controlekamer van Rijkswaterstaat zijn koeien, de mist boven de weilanden en schapenwolken te zien. Rijkswaterstaat draait geregeld de ASX-8200/Y83 bij, terug naar het verkeer op de A9, maar binnen een week staat ASX-8200/Y83 weer gericht op de weilanden.

Sindsdien hangt ASX-8200/Y83 aan een loods in de Amsterdamse haven. Ze is opgehangen toen er in de loods nog bijzondere oldtimers werden gestald. De huidige eigenaar Bert van Petten, weet niet dat ASX-8200/Y83 in bedrijf is, dat wat ASX-8200/Y83 filmt, keurig op harde schijven wordt opgeslagen en na een week weer wordt overschreven. Hij weet zelfs niet dat hij €80 per jaar betaalt voor het onderhoud door een mannetje van Trigion, dat jaarlijks zijn loods binnenkomt, alle elektra naloopt en ook het beveiligingssysteem reset.

De plek aan de loods is heerlijk rustig. Er loopt wel eens een dinosaurus voorbij, of bomen wisselen van plek, maar er gebeurt nooit iets waarvoor mensen een beveiligingscamera installeren. ASX-8200/Y83 filmt alles zonder dat er iemand is die het gefilmde materiaal bekijkt.

ASX-8200/Y83 ziet hoe de loods aan de overkant zich opent. Het dak rijst omhoog, draait zich als een ruit naar ASX-8200/Y83 toe, tot het dak in het verlengde van de zichtlijn lijkt te verdwijnen. Op straat, waar normaal geen pixel verandert, lopen jonge vrouwen en peuters. Een statige auto kleurt het beeld zwart. En vooral zijn er tientallen mensengezichten in beeld. Mobiele telefoons rinkelen. Meeuwen krijsen. ASX-8200/Y83 volgt automatisch de bewegingen en weet niet waar te kijken.

Zou het dan toch gebeuren? Dit soort dingen is toch alleen weggelegd voor ARRIFLEX analoge camera's die duizenden euro's kosten per dag om te huren? Zou deze simpele ASX-8200/Y83, een tweedehands beveiligingscameraatje, de sleutelscene van een nieuwe James Bond opnemen? Een zwarte auto, een Chinees in een donker pak. De juiste ingrediënten, maar ASX-8200/Y83 ziet geen wapens. Of zitten er scherpe messen in de pumps van de Oosterse schone? Zitten er wapens in die houten kist? Zijn de drie ruitvormige schilderijen, die als vliegers heen en weer door het beeld fladderen, eigenlijk de schijven van een quantummechanisch patroon, die als je ze samenvoegt een allesvernietigend fotonenkanon vormen?

Maar ASX-8200/Y83 heeft al geen oog meer voor de schilderijen of voor de kunstenaar die met de kist hoog boven zijn hoofd getild over de boot loopt, ASX-8200/Y83 zoomt in op iets aan de reling van de boot, daar op het dek, daar staat nog een camera. Een camera op poten. Eentje die kan bewegen. Zo sierlijk. Met poten die de camera van plek naar plek kunnen dragen. Lange, dunne benen, tot het uiterste gestrekt. Met een lens die wordt gericht, op de boot, op de auto's, op de mensen, een lens met een glimmer van de zon op het bolle glas, ASX-8200/Y83 zoomt in en ziet niets anders meer dan dat glas dat zich richt recht op ASX-8200/Y83.

Dirk Vis

5 jaren, 6 maanden geleden

 

Godfried de Ridder

2,4

Een ruit die wijst naar de hemel

EXTHAVENGEBIED

Twee jonge vrouwen bewegen aarzelend rond een loods. Het zijn EVA en PUCK. Eva heeft steil blond haar tot de schouders en een BABY in een draagdoek, Puck een PEUTER aan haar hand, beide met lichtrode krullen. Ze inspecteren de HYDRAULISCHE CONSTRUCTIE aan weerszijden van het gebouw.

         PUCK
      (onzeker)
   Moeten we echt hier zijn? Het lijken wel robotpoten.

         EVA
   Het adres klopt.

         PEUTER
      (jengelend)
   Opa nou?

         PUCK
   Ik denk dat opa binnen is.

Eva stapt naar de SCHUIFDEUR, zoekt tevergeefs naar een bel en bonst drie keer. Het lijkt alsof de baby gaat huilen, maar er gebeurt niets. Eva bonst nogmaals. Nu begint de baby te krijsen.

         EVA
   Stil maar, kindje.

De deur schuift twintig centimeter open. Binnen is het donker. Het hoofd van GODFRIED komt tevoorschijn, aan alle kanten ongeschoren. Hij ziet er slaperig uit, zijn oogleden zijn opgezwollen. Het duurt even voor hij aan het licht is gewend, maar als hij Eva, Puck en de kinderen herkent, is hij op slag scherp.

         GODFRIED
   Puck, wat doe jij hier? En Eva…

         PUCK
      (dramatisch)
   Papa.

         GODFRIED
      (wijst naar peuter)
   Is dit…

         PUCK
   Dit is je kleinzoon.

         GODFRIED
      (brok in keel)
   Hoe oud is hij? Hij kan al lopen!

         PUCK
   Net twee geworden, papa.

         PUCK
      (tegen peuter)
   Zeg eens hallo tegen opa?

De peuter heeft zich vastgeklampt aan Pucks been en zegt niets.

         GODFRIED
   Hebben we elkaar zó lang niet gesproken?

         PUCK
      (verbolgen)
   Papa, we hebben al vijf jaar geen contact meer. Hoe kan het toch dat wij zo uit elkaar zijn gegroeid?

         GODFRIED
      (fronst)
   Misschien kwam de kunst tussen ons in te staan.

Eva schraapt haar keel en doet een stap naar voren.

         EVA
   Zal ik wat context geven? Het begon toen je een paar weken geleden ’s ochtends vroeg bij ons voor de deur stond. Mijn man was furieus, maar het wordt hem al rood voor de ogen als we over mijn oude baas práten… Christiaan kan me uiteraard gestolen worden, maar jouw idee is blijven hangen. De puurheid van kinderen… hun potentie om de essentie van de wereld bloot te leggen. Nu is Tobias nog wat klein, maar Pietje…

Godfrieds blik gaat eerst naar de peuter en dan naar Puck. Hij kijkt haar met grote ogen aan.

         GODFRIED
   Je hebt je zoon Pietje genoemd? Als in Pietje Mondriaan?

         PUCK
      (verbouwereerd)
   We vonden het gewoon hip…

         PUCK
      (tegen Eva)
   Mondriaan, is dat de maker van het schilderij waarover Arie Boomsma maar niet ophoudt?

Eva knikt naar Puck.

         EVA
   Om kort te gaan… toen Puck op kraamvisite was, heb ik het er met haar over gehad. Eerlijk gezegd had ze eerst totaal geen zin om bij je langs te gaan. Maar toen kwam die Boomsma op tv, en werd jouw idee ineens tastbaar.

         GODFRIED
   Goed… kom maar binnen.

INT. ATELIEROCHTEND

De ogen van Eva en Puck moeten wennen aan de duisternis. Is dat eenmaal gebeurd, dan zien ze… niets. De vloer lijkt leeg te zijn. Godfried loopt naar zijn bureau, naast de schuifdeur, en trekt anderhalve meter papier van een brede rol, die hij vervolgens met een handige beweging afscheurt en op de grond legt.

         GODFRIED
      (tegen Puck)
   Laat… Pietje… hier maar op zitten. Ik pak zo wat verf voor hem, blauwe verf. Instrueer hem niet, hij moet doen wat hij wil. Maar eerst geef ik een sneak preview van mijn magnum opus.

Godfried zet een schakelaar om. Er klinkt kabaal. De baby gaat weer krijsen.

EXTHAVENGEBIED

De constructie aan weerszijden van de loods komt in beweging. Het monotone geluid van de hydrauliek schalt over de kade en het water.

INTATELIER

Er ontstaat een kier boven het plafond, die licht over het interieur werpt. Een schaars geklede STEFAN ligt in een hoek op een matras, samen met TWEE BLOTE AZIATISCHE VROUWEN.

         GODFRIED
      (stem verheffend)
   Wat is er puurder, essentiëler dan een vrouwenlichaam?

         STEFAN
      (verward)
   Het is niet Fei Fei!

         EVA
      (lethargisch)
   Stil maar, kindje.

EXTHAVENGEBIED

Eén hoek van het dak rijst sneller dan de rest. De loods opent zich als een pedaalemmer.

INTATELIER

In het daglicht is te zien dat HET KUNSTWERK zich op het plafond bevindt. Er zijn diverse materialen op bevestigd, in diverse kleuren. In het midden hangt een mal in de vorm van een mens, armen en benen gespreid, als Da Vinci's Vitruviusman.

         GODFRIED
      (stem verheffend)
   De kroon op het werk is de kunstenaar zelf, of iemand met zijn postuur.

         PUCK
      (bleek weggetrokken)
   Zoals Arie Boomsma?

EXTHAVENGEBIED

Het dak is tot stilstand gekomen boven de loods, een ruit die wijst naar de hemel. Er komt een meeuw op zitten.

Niels ’t Hooft

5 jaren, 6 maanden geleden