Dit was een gezamenlijk schrijfspel. Lees het resulterende verhaal hieronder.

Bijdragen over De kapitein

Dit onderwerp is gearchiveerd. Er kan niet langer over geschreven worden.

 

Roderik van Zwaaij

1,9

Het oordeel van een expert

‘Laat me ten minste even binnen,’ zei hij door de deurspleet. ‘Als u het schilderij hebt bekeken dan mag u mij er zo weer uitgooien.’
Van achter de deur klonk een diepe zucht. ‘Meneer van der Zwaag, u staat hier al een kwartier met uw voet tussen de deur! Ik ben niet geïnteresseerd in uw schilderij.’
‘Van Zwaaij. Roderik van Zwaaij heet ik. Ik zweer u op het graf van mijn moeder, als het schilderij u niet bevalt, dan ben ik zo weg.’
Weer een zucht. ‘Ik hoop dat uw moeder het u vergeeft,’ zei de man en haalde de ketting van de deur. ‘Vijf minuten.’
Met flinke stappen beende Roderik de hal in. Voordat professor Botering hem tegen kon houden stond hij al in de woonkamer. Met vlotte vertegenwoordigersgebaren haalde hij het schilderij uit zijn donkerhouten kist.
‘Is dit het?’ vroeg Botering. ‘Dit prutsdingetje? Pff, het lijkt in niets op het schilderij dat Magda Vlekveld heeft beschreven.’
‘Precies!’ Roderik prikte triomfantelijk met zijn vinger in de lucht. ‘Ik wist dat u het meteen zou zien. In niets.’
Botering was even van zijn apropos. Hij liep op het schilderij af. Hij pakte het op. Hield het tegen het licht. Legde het met iets meer eerbied weer neer.
‘Wat zou u zeggen dat het was?’ vroeg Roderik. ‘U, als expert.’
‘Ik zou zeggen… Ik zou zeggen, dat àls dit een Mondriaan was, àls, want daar ga ik niet vanuit… Dan zou ik zeggen dat dit een vroege studie van de Victory Boogie Woogie was. Ergens na het schilderij dat Vlekveld pas heeft ontdekt, maar niet lang erna. Het heeft iets aandoenlijks, hè. Geen topwerk. Heel aardig natuurlijk. Als het echt is.’ Hij keek er nog eens naar. Hij kantelde het van zich af, zodat het licht uit de grote ramen er overheen streek. ‘Het is wel prachtig gelaagd opgebouwd.’
‘U bent het dus met me eens dat voor schilderij dat Magda Velkveld beschrijft meer geld te krijgen is dan voor dit?’
‘O, zeker. Als ze echt zo’n schilderij heeft is dat tientallen miljoenen waard. Dit is hoogstens vijf miljoen. Zou ik zeggen.’
‘Goed, ik zal u vertellen, het schilderij dat Magda Vlekveld heeft beschreven bestaat. Ja, ik weet het, het is heel verwarrend. Dat schilderij is pas gisteren in Nederland aangekomen. Per vliegtuig. In gezelschap van een Chinese kunstschilder die zich al jaren specialiseert in het vervalsen van Mondriaans. Nu zegt Vlekveld dat die vervalser dit schilderijtje dat u nu vasthoudt heeft gemaakt. Dat dit zijn vervalsing is.’
‘Het is een knap stukje werk, dat moet ik zeggen.’
‘Nu is mijn vraag aan u: stel dat u een Mondriaanvervalsing zou laten maken, welke zou u dan laten maken? Dit kleine, zoals u zegt, aardige schilderijtje, of het schilderij dat Magda Vlekveld beschrijft, een bijna voltooide versie van de Victory Boogie Woogie, die mogelijk zelfs beter is dan het schilderij dat in het Gemeentemuseum hangt?’
Botering dacht even na. ‘Het is natuurlijk veel moeilijker om een bijna voltooide Victory te maken. Maar goed, als je toch bezig bent, dan laat je die maken. Dan neem je geen genoegen met zo’n werkje als dit. Die Chinees is gespecialiseerd in Mondriaanvervalsingen, zegt u?’
Roderik knikte.
‘Ik moet zeggen, meneer Zwaaij, ik ben geïntrigeerd. Niet alleen door dit alleraardigste schilderij maar door uw verhaal. Wat voor omzwervingen heeft dit schilderij niet gemaakt, als het per schip is gekomen?’
‘We zouden kunnen beginnen door eens met de kapitein te gaan praten. De Chinezen zijn intussen hun eigen weg gegaan, maar het schip ligt nog gewoon in de haven.’

Jochem Broe...

5 jaren, 8 maanden geleden

1,0

De gedachten van de kapitein

De kapitein zat op de achtersteven van de Elefteria op een stoel waarvan de poten precies tussen de planken pasten waardoor de stoel nooit omviel. Hier op deze stoel over het water kijkend besefte hij dat hij die hele VBW-kwestie niet zo interessant vond. Wel vond hij het een mooi schilderij. Hij had er zelfs over gedacht om de complete boot in Mondriaan-stijl de verven, maar daar had hij al lang geleden van afgezien. Die twee Chinezen stonden hem niet zo aan en dat verhaal over een victorie boogie woogie-band van hun grootvader vond hij maar slap. Net zo slap als deze snert koffie. Of zoals zijn buurman op de kade het noemde: een bakkie pleur. Maar, dacht hij, dit is mijn laatste reis en dan mag ik weer terug naar Griekenland. Denkend aan olijfbomen, griekse koffie en tzaziki sliep hij in.

arthur mulder

5 jaren, 8 maanden geleden