Dit was een gezamenlijk schrijfspel. Lees het resulterende verhaal hieronder.

Bijdragen over De schoenen van de vrouw van Chen

Dit onderwerp is gearchiveerd. Er kan niet langer over geschreven worden.

 

Fei Fei

1,5

De kleine rivier

Nadat ik Roderik had gesproken, belde ik niet met Wong: ik sloop het hotel uit. Bij de receptie, op de trappen keek niemand op of om en toch was het alsof ik ontsnapte. De afgelopen tijd had ik op zoveel plekken opgesloten gezeten, eerst op het schip, toen in het appartement van Roderick. En dan had je de uitstapjes, als bubbels in de tijd: de avond in de televisiestudio, het weerzien met Chen in een warenhuis, de morsige hotelkamer, de roulettetafel waar ik Wong ontmoette. Ik was op veel plaatsen geweest maar overal was ik mee naartoe genomen of heengebracht, gedropt of begeleid als iemand die onder toezicht staat.
Het was een van de eerste mooie dagen sinds onze aankomst. De lucht was waterig blauw. De kleine rivier die midden door de stad liep glom. Ik bleef er langs lopen, zo dicht mogelijk langs de kade, de auto’s en fietsen die er geparkeerd stonden omzeilend. Er stonden planten in teilen en potten. Ik herkende rode tulpen en een kleine bamboesoort maar veel planten kende ik ook niet. Het groeide lukraak door elkaar, zonder orde of structuur. De bomen hadden nog net die lichtgroene kleur van het vroege voorjaar. In de rivier lagen boten waar mensen op woonden. Sommige boten lagen zij aan zij. Om op de achterste te komen moest je over het dek van de buren lopen. Door een open raam zag ik een man in blote bast die zich uitrekte. Hij zette zingend koffie. In Nederland gebeurde veel in het openbaar. Men riep, men schreeuwde, men toonde zich. Men sprak zich uit. Zwijgen was niet de sterkste kant van de Nederlanders, ik hoefde alleen maar te knikken en er was me van alles verteld de afgelopen weken, behalve hun strategieën bij de verkoop van die schilderijen hadden de Hollandse mannen me hun levens uit de doeken gedaan. Van Roderick wist ik inmiddels alles over zijn bazige moeder, journalisten hadden me steevast aangesproken of ik hun beste vriendin was. Steeds keken ze me recht in de ogen, alsof ze me gingen aanvallen.
Een bel rinkelde, ik sprong opzij, een man met twee kinderen in een soort bakje voorop zijn fiets, reed me bijna omver. Hij was aan het bellen. Hij leek een beetje op die presentator van die talkshow, van dat woeste haar. Je kon wel zien dat ze hier nog van de Vikingen afstamden. De kinderen zagen er al even woest uit, hun lichtblonde haren waren ongekamd en ze gilden boven het gerammel van het voertuig uit. Een had een hondje op schoot dat luid begon te keffen toen de man om een geparkeerd busje heen laveerde.
Ik liep langs een groot gebouw, het was zeker honderd jaar oud. Hermitage Amsterdam stond erop, de mensen ervoor droegen sportieve jacks. Dat viel me ook op, veel mensen zagen er hier uit of ze net uit bed kwamen of op het punt stonden een grote sportieve prestatie te gaan leveren.
Trams rinkelden en passeerden elkaar. Wit en blauw. Ik stak over tussen vele nationaliteiten. Een groep Japanners volgde een gids, de paraplu’s in de aanslag. Een plein met een rond bakstenen gebouw met veel glas, grote wit met roze taart. Langs de rivier stonden bankjes, ik ging zitten en zag een witte zwaan die dobberde op het grauwe water. Mijn jas was te dun en toch was het goed om hier te zijn, alleen op een bankje aan de kleine stadsrivier, met niemand die iets van me wilde. Even dacht ik dat dit zelfs beter was dan het zwijgend naast Chen zitten. En die ene gedachte zorgde ervoor dat ik een besluit nam.

Sanneke van...

5 jaren, 6 maanden geleden

1,0

Pas op de plaats

Het was een lange, vermoeiende dag geweest. Fei Fei ging op de bedrand zitten, schopte haar pumps uit en zette haar voetzolen voorzichtig op het hoogpolige tapijt van de hotelkamer. Wat was er allemaal gebeurd, vandaag? In wat voor circus was ze terecht gekomen? Fei Fei voelde zich als een mannetje dat de uitgang van zijn game-level niet kan vinden, en gedoemd is te blijven dolen in een wirwar van trappen met in elke hoek een val waarachter de muil van een monster. Hoe was ze hier in hemelsnaam beland? Ze zette haar ellebogen op haar smalle kniën, plaatste haar kin in haar handen en pruilde. Ze besloot nog niet te gaan slapen, nee, niet eerder naar bed te gaan voordat ze minstens een voorlopig antwoord op deze vraag had bedacht. Haar blik gleed langs de puien aan de overkant via het chique maar anonieme meubilair over de lichtovergangen in de diepblauwe vloerbedekking tot hij bleef steken bij de slordig neergekwakte schoenen. Die prachtige helgele pumps van nog geen maand oud die ze, natuurlijk, van Chen had gekregen. Liefdevol en nurks dacht ze aan Chen. Aan Chen, die achter haar op de andere kant van het matras als een diesel lag te snurken. Auto's waren voor Chen wat schoenen voor haar waren. Eigenlijk tekenden auto's en schoenen hun geschiedenis. Van een schoolvriendin hoorde ze dat ze bij de Peking Motor Show mooie meisjes zochten die bij de nieuwe automodellen wilden staan om de klanten te trekken, hen informatie te geven, en met hun verleiderlijke uiterlijk de aandacht van de rijkere mannen zo lang mogelijk vast te houden. Het leek Fei Fei maar niks, om als lustobject op een motorkap te gaan zitten, maar toen haar vriendin haar vertelde dat ze de waarachtig mooie kleren die ze aankregen na afloop van de show mee naar huis mochten nemen omdat deze toch volgend jaar weer uit de mode waren, was haar interesse gewekt. Zes weken later stond ze in een knalrood strak gedecolleteerd pakje tegen de wielkast van een gloednieuwe zilveren Toyota geleund, met als opdracht om haar glinsterende glimlach ten dienste te stellen van welke vraag er ook komen mocht. Dat mantelpakje kon haar niet schelen, maar de zwarte stilettohakken waren het begin van wat eerst een hobby en toen gerust een obsessie genoemd kon worden. Behoorlijk aan het einde van de dag, om 16:03 wist ze nog, omdat ze juist op de klok keek hoe lang ze nog moest, verscheen Chen aan de Toyota-stand. Wat een mafketel, in zijn grijs-wit geblokte pak, dacht ze. Iemand uit een totaal andere scene, of minstens dan toch een self-made man die hier zijn zopas verworven rijkdom kwam etaleren. Fei Fei had gelijk, maar toch wist Chen deze, zo bekende hij later, onwaarschijnlijk sexy vrouw voor zich te winnen. Gewoon, zoals mannen dat al tienduizenden jaren doen. Jouw benen, zei hij altijd tegen haar. Jouw geld, dacht Fei Fei wel eens bij zichzelf, maar dat was niet helemaal eerlijk, want ze had wel degelijk bewondering voor de vrijbuiter die hij was.

Mitch

5 jaren, 7 maanden geleden

 

Chen

1,3

Niet zonder Fei Fei!

Ze was twijgdun en adembenemend lang. Daarbij stond ze ook nog eens op naaldhakken. Aan één zijde gaf haar bikini iets van haar tepel prijs, een scherp roodachtig randje, als de bloedmaan die oprijst boven de heuvels van Sichuan, de provincie waar Chen geboren was. Zo dik was haar make-up aangebracht, dat ze ook niet zou hebben misstaan in een Chinese opera. Ze lachte naar hem en hij staarde terug. Even een rimpeling van ergernis, meteen had ze haar gezicht weer in de plooi. Ze zwierde haar haar over haar schouder en schonk haar glimlach even gul aan de man die naast hem stond.
‘Nooit met een westerse gedaan. Maar er wel duizenden geschilderd, al die naakten!’ zei Li glimmend. ‘Meestal wel dikker dan deze, met borsten en billen, zo groot dat ik er bang van werd. Maar Lubens is ín, het hele kader heeft de muren volhangen met die volle dames. Je vraagt je af waar dat naar toe gaat met de Partij.’
‘Lubens?’ Chen staarde nog steeds voor zich uit. Hij zag de hoer niet eens, hij dacht aan Fei Fei. Zoals ze bij dat televisieprogramma had gezeten, met dat schokkerige heen en weer schieten van haar hoofd, als een of ander nerveus vogeltje, was ze nog helemaal de vrouw die hij kende, zíjn Fei Fei. Maar hij had haar sindsdien niet meer gezien en ze had ook niets meer van zich laten horen. Vreemd, hij was er altijd vanuit gegaan dat ze bij hem hoorde, even vanzelfsprekend als een lichaamsdeel, maar waarom zou ze niet ineens kunnen losschieten en haar eigen weg kunnen gaan, zonder hem? Waar hij aanvankelijk zo trots op was geweest - dat ze hem te slim af probeerde te zijn - begon hem tegen te staan. Was ze maar een gewone vrouw geweest, een vrouw die hem volgde waar hij ook maar ging, en zich voor het overige bezighield met vrouwenzaken! Zijn moeder had hem nog zo gewaarschuwd! Die Fei Fei, had ze gezegd, die doet wat haar uitkomt, trouw toch een verpleegster of gewoon, een meisje uit de fabriek!
Hij kreeg een duw, een groep Engelsen die schreeuwend door de steeg trok en bleef hangen voor een hoer met uitpuilende borsten. Ze bonsden op het raam, maakten ronde gebaren voor hun borst, ‘are they real or are they fake?’
‘Waar maken ze zich hier toch druk om? Echt of niet echt, als je maar klaarkomt, ’ zei Li, en hij glipte door de kier die al voor hem openstond.

Afwezig dwaalde Chen over de Wallen. Drommen toeristen, vaak aangevoerd door een man of vrouw met een vlag, het kwam hem op de een of andere manier bekend voor, vertrouwde rituelen van de Partij, zijn hele jeugd had hij achter vlaggen moeten aanlopen. Soms ving hij ook Mandarijn en Cantonees op, zijn landgenoten liepen dicht aaneen, om elkaar niet kwijt te raken, gaf ze eens ongelijk.
Hij liet zijn blik over de ramen glijden, de vrouwen erachter zag hij nauwelijks meer. Hij zou opgetogen moeten zijn, zijn plan leek te slagen, de eerste stap was gezet, Professor Vlekveld had het schilderij als echt aangemerkt, in een lucht van braaksel en desinfectiemiddel, wat een associatie met het beroemde schilderij. Maar nu hij de vruchten zou kunnen plukken en spoedig met Fei Fei en een zak vol geld terug zou kunnen keren, moest hij er maar naar raden waar zij rondhing. Trouw of ontrouw kon hem weinig schelen, maar zonder haar was het einde van alles.
De Dam herkende hij aan de fallus die voor een oorlogsmonument moest doorgaan. Daar, op de treden rondom het monument, had hij hem Li afgesproken. Hij zocht zich een weg tussen de geparkeerde fietsen en liep het warenhuis binnen. Als hij een parfum voor haar kocht, Un Voix Noir, haar merk, dan kon hij haar tenminste weer dichterbij voelen. Het was als een offer, zoveel geld had hij niet meer, misschien veranderde er met die aanschaf iets in het krachtenveld dat hen uit elkaar leek te trekken en zou ze vanzelf weer naast hem opduiken.
Ook in het warenhuis wemelde het van de landgenoten, het was alsof hij weer in Beijing verkeerde, de vrouwen met hun tassen, de mannen die achter hen aan sjokten.
Daar was ze, dat kon niet waar zijn, die vrouw met halflang haar die aan sjawls stond te trekken, maar toen hij dichterbij kwam, zijn hart bonzend in zijn keel alsof hij een eerste afspraakje met haar had, bleek ze een ander, eerder Koreaans dan Chinees. Ze glimlachte en wendde zich verschrikt weer af – misschien zag hij er verwilderd uit.
Bij de parfumafdeling vroeg hij naar Un voix Noire, van Serge Lutens.
‘Is uitverkocht, maar we hebben wel Tubéreuse Criminelle . Heel exclusief, meneer, verder alleen in het Palais Royal te krijgen, dat is dus in Parijs,’ zei de dame achter de balie. ‘Als u even een momentje heeft, de tester is in gebruik.’
Naast hem twee forse vrouwen, Russinnen, hij herkende ze meteen aan hun grove manieren. Nog verder een slanke hand die de tester omhoog bracht, de bleke huid van haar pols. Hij keek omlaag, zag voorbij de stevige stronken waarmee de Russinnen zich overeind hielden, haar smalle enkels en elegante schoenen die uit niets dan bandjes bleken te bestaan.
Vergiste hij zich weer? Die schoenen herkende hij niet. Hij vergat te ademen en neeg voorzichtig naar voren.
Haar gezicht zacht en haar lippen die leken te bloeden. Ze hield haar pols onder haar neus, keek stralend op, naar de man die haar vergezelde.
Chen had hem eerder gezien, maar waar? Ah, hij wist het weer, Lodelik nog wat.. Lodelik Z… Zw… hij had iets onbegrijpelijks gezegd, in het Nederlands, hij had naast haar gezeten toen ze op de televisie was.

Edzard

5 jaren, 7 maanden geleden

1,2

Klein

Stijl voorspelt motief
Mijn leven lang heb ik te kleine schoenen gedragen. Zou iedere vrouw haar voeten te groot vinden en haar borsten te klein? Uitzonderingen zijn er altijd; cup F wil misschien graag maat 40. Maar goed, het is wel dat sommige lichaamsdelen van de meeste mensen liever groter dan gemiddeld zijn, andere kleiner. Voeten en oren horen klein, borsten en ogen groot, benen en haren lang. Van alle lichaamsdelen verschillen pupillen en irissen den ik het minst van grootte, misschien zijn die bij iedereen ongeveer even groot. De ogen eromheen kunnen groot of klein zijn, de iris is een constante, de pupil wordt iets groter of kleiner maar dat verschil is van mens tot mens nooit zo groot als tussen cup A en cup B of tussen maat 36 en maat 37.
In verschillende werelden mochten verschillende lichaamsdelen buiten de gewone proporties geraken. Extremen worden gemiddelden. Uitzonderingen worden regel. In het westen zijn het nu borsten, in het oosten waren het vroeger voeten. Borsten hier en nu steeds groter, voeten daar en toen steeds kleiner.
Je kunt ze nu wel eens kopen in het westen, in winkels voor antiek of snuisterijen. Rode of witte zijde, geborduurd op dezelfde wijze als jurken of parasols; nog voor je kunt zien dat het een draak of landschap voor moet stellen, denk je al dat het een draak of landschap moet voorstellen, zo vaak is dat al gebeurd; niet form follows function maar stijl predicts subject. Stijl voorspelt motief.
Overal waar te voor staat is niet goed, behalve bij tevredenheid. Zei mijn opa dat echt of heb ik zo vaak gelezen dat opa's zulke dingen zeiden dat ik ook mijn eigen exemplaar er mee heb opgezadeld. Het is zo”n rottige uitspraak. Ik moet er nu toch aan denken, omdat ook bij lichamen er een grens is aan de waardering voor extremen. Bortsen kunnen te groot zijn, voeten te klein. In het geval van de Chinese kleine voetjes is dat niet zo. Niet te klein, mits beschoend. Want zonder schoenen zijn de voeten mismaakt; allemaal onderdanen van de stiefzusjes van Assepoester. Wie eenmaal zulke ingebonden voeten naakt heeft gezien, kan voortaan door zijde heenkijken; ziet altijd de mismaaktheid, de gebroken botten, de voor tenen en wreven onnatuurlijke buigingen. Kleding is meestal bedoeld om het lichaam zo te presenteren dat men het juist ontkleden wil. Maar deze schoentjes nodigen niet uit tot striptease; ze moeten aanblijven, zelfs in bed.

B Punt

5 jaren, 7 maanden geleden