Dit was een gezamenlijk schrijfspel. Lees het resulterende verhaal hieronder.

Bijdragen over Vervalsing

Een onderwerp voor spelers. Aantal bijdragen deze ronde: 0

 

Joy Puik

3,1

Joy goes viral

Joy Puik
to: Samantha Borger
date: 30 mei 2013 20.24
subject: De lichte toets van Magda Vlekveld

Nou, je kunt trots op je vrouw! Ze is weer eens uitgebreid op tv geweest en heeft nu haar eigen viral video, gotnomdegloeiendeschaamstreekschurft. Waarin ze door die zweetlap van een Godfried de Ridder overboord wordt gejubeld, kopje onder in het bepaald onfrisse water van de Amsterdamse haven. Ik ben zeer benieuwd welke ziektekiemen mijn lichaam op dit moment probeert te bestrijden. Vannacht komt de koorts, en tegen zonsopgang zal ik waarschijnlijk al de geest geven, gillend tegen Magda Vlekveld en Frietvet de Ridder die mij in mijn laatste ijldromen zullen omringen. Ach, wat een droevig lot voor zo’n goedbedoelende ziel als ik. En al die tijd zit haar vrouw nietsvermoedend aan de Chileense telescoop, op zoek naar Wega in de Lier.
Goed, zo is het gekomen: de Chinezen – het spijt me dat ik moet generaliseren, maar zo is het nu eenmaal, ze lijken ineens heel eensgezind – hebben zich verzameld in de haven, bij die ouwe rotschuit waarmee ze gekomen zijn. Voor zover ik het begrijp hopen ze dat die meneer Chun Hin Wong, van Hutchison Whampoa Limited, alle schilderijen gaat kopen die ze intussen verzameld hebben, zodat ze naar China kunnen terugkeren. Waarom die man hen niet gelijk een vliegticket kan leveren, zodat ze een redelijke kans maken de reis te overleven, het is Joy een raadsel! Vanzelfsprekend zijn al hun Nederlandse assistenten en parasieten hen gevolgd in hoop een graantje mee te pikken of de schilderijen misschien voor Nederland te kunnen behouden.
Zo ook de heldin van ons verhaal, de jonge journaliste Joy Puik die het nieuws van tussen de tanden van de leeuw etc. en die natuurlijk evengoed een parasiet is. Denk maar niet dat ik daar een mooie reportage kon maken. Niemand wilde iets zeggen, niemand wilde voor de camera, en wat ze elkaar allemaal toeschreeuwden! Ik weet het, je komt een heel eind op televisie met incoherent geraaskal maar of het volk ermee gediend is om de eerbiedwaardige heer Botering te horen schreeuwen dat je ‘die spleetogen ook nergens mee kunt vertrouwen’, ach.
Maar terwijl ik daar over de kade liep, Herman de Cameraman trouwhartig aan mijn hielen, werd ik in alle discretie benaderd door de heer Reginald Cavendish die ik tot op dat moment niet had opgemerkt, waarschijnlijk vanwege die discretie. Ik was blij zijn uitgestreken, flegmatieke bakkes te zien. Natuurlijk wilde hij ook niet voor de camera, maar anders dan Godfried de Ridder kon hij me dat duidelijk maken zonder obscene gebaren.
Ik wist meteen hoe hij mijn dag kon redden. ‘Waar is het schilderij op dit moment? De grote Victory Boogie Woogie die uw cliënt wil kopen?’ Die was aan boord van de Elefteria. ‘Zou ik het misschien even mogen zien? U vroeg me toch om er iets over te schrijven? Dat gaat natuurlijk niet zonder dat ik het schilderij gezien heb.’ (Het leek me onkies om te verwijzen naar die envelop met tienduizend euro die ik zonder verdere plichtplegingen heb verstuurd naar Hutchison Whampoa Limited, ter attentie van Reginald Cavendish Esq.) Hij knikte begrijpend. Hij knikte instemmend. Hij ging mij voor naar de loopplank van de Elefteria.
In de stuurhut stond een grote vurenhouten kist. Reginald Cavendish pakte de kist eerbiedig op en legde hem op tafel. Hij maakte hem open en ging terzijde staan.
O, Sam, ik wist niet hoe ik kijken moest! Ongelofelijk! Een schitterend staaltje, zo veel is zeker. Glad, strak, zonder kleurverschillen binnen het geel, het rood of het blauw, zonder stukjes tape, zonder smet of blaam. En zonder geest. Het zal zeker met de juiste verfsoorten en op een voorbeeldig geprepareerd doek gemaakt zijn, dat vertrouw ik Li wel toe. Maar de verf was in een keer opgebracht, al die gestapelde lagen en doorschemerende vlakverschuivingen die bij Mondriaan horen waren volledig afwezig.
Om me een houding te geven liep ik even het dek op, als door emotie overmand. Ik had moeite niet in lachen uit te barsten. Vanaf de kade hoorde ik kabaal, nog meer dan eerst. Daar kwam die Godfried de Ridder over de loopplank aangestampt. Of het opzet was of dat hij zijn massa niet geheel onder controle had weet ik niet, maar hij gaf me zo’n zet dat ik over de reling kukelde.
Toen ik door de kapitein weer aan boord was gevist hoorde ik dat hij en Magda Vlekveld er met dat nepschilderij vandoor zijn, per taxi. De politie is naar hen op zoek.

Han van der...

4 jaren, 6 maanden geleden

2,1

Wat kon ik doen, als alles al beslist leek?

19.10 uur
Lief dagboek, ik voel me zo ongelooflijk kut. Die regelklus voor mijn baas, crimineel wat een wijf, daar is echt geen eer aan te behalen. Wat ik in gang zet of wie ik ook benader, het gaat allemaal mis. Om gek van te worden. Uit wanhoop heb ik weer alles wat maar in huis te snaaien viel achter elkaar naar binnen gepropt. Chips, worst, kaas, koekjes, die smerige bonbons die mijn moeder laatst had meebracht, zure haringen. Oké, het was ff lekker, op die chocola na, maar nu ben ik er kotsmisselijk van. Letterlijk en figuurlijk. Het lijkt wel of ik zwanger ben, hoewel en helaas: daar is weinig kans op.

Weet je wat zo raar is? Omar, over wie ik je laatst vertelde, duikt elke keer onverwachts op plekken op waar ik ook ben, maar verder gebeurt er niks. Nada, niente. Ik snap er geen reet van. Het maakt me ongelooflijk onzeker. Ik ben verliefd, dat is zeker. Zodra ik hem ergens heb gespot, begin ik te trillen en te schutteren. Het lullige is alleen, dat het steeds gebeurt bij belangrijke ontmoetingen in de Mondriaan-zaak. Waarom is hij dan ‘toevallig’ ook in mijn buurt en waarom doet hij dan telkens alsof hij me zogenaamd niet ziet? Als hij iets wil, moet hij mijn signalen toch langzamerhand wel begrepen hebben, zou je denken. Er klopt iets niet, of ik zie spoken of ik spoor niet. Ik kan me niet voorstellen dat hij verlegen is. Daar is hij het type niet naar. Zal ik een volgende keer dan maar het initiatief nemen? Hem aanspreken? Kijken welk effect dat heeft? Dan weet ik waar ik aan toe ben.

Of zou er iets anders aan de hand zijn? Ik word er een beetje paranoia van en zou haast die waarschuwing van laatst nog gaan geloven. Wat fluisterde die mannenstem ook alweer? ‘Je kunt ook geschaduwd worden door iemand die voor je loopt.’ Een griezelige voicemail was dat, die ik snel wilde vergeten. Hallo zeg, ik laat me niet bang maken. Het slaat ook nergens op, want zeg nou zelf: voor wie ben ik nou interessant? Ik kom net kijken. Of… zou het ook vanwege die Mondriaans zijn? Zitten de Chinezen soms op me te azen en doet Omar mee aan dat spel? Niet als Chinees natuurlijk maar als Arabier, en dan als eentje in een zeer goed geslaagde uitvoering. Pfff, ik krijg het er warm van. Weet je van zijn naam betekent? Bloei!

Balen. Dat rotgevoel gaat niet weg…

19.23 uur.
Daar ben ik weer. Ik heb net mijn vinger maar weer in mijn keel gestopt. Ik weet dat ik dat beter niet kan doen. Wie veel eet, graaft zijn graf met zijn eigen tanden, zeggen de Chinezen, om in dezelfde sfeer te blijven, maar zolang niemand weet heeft van mijn vreetbuien is er niets aan de hand. En ik loos gewoon alles wat naar binnen is gegaan op tijd, voordat het de kans krijgt om te verteren. Ik heb er geen moeite mee. Vreten en direct kotsen, je weet, dat is voor mij een prima middel om mijn frustraties kwijt te raken. Hoe komt het dan dat het vandaag geen gevoel van opluchting geeft?

Ik verlang terug naar mijn studententijd toen het leven simpel en plezierig was. Tentamens leren, scripties maken, wat stelde dat nou voor. Het was vooral vrijheid en lol, zelfs mijn stage was een lachertje. Ging er iets fout? Geen man over boord, ik was niet eindverantwoordelijk, oké, ook al dacht ik soms van wel. Maar nu, mijn eerste baan, dat valt vies tegen. Eigenlijk ben ik ook een naïef kalf. Dacht ik even snel carrière te maken als assistent van de wethouder van Cultuur, of nog beter: haar rechterhand. Zoiets klinkt hartstikke goed toch? Maar is het niet, ik ben vooral de slaaf die de vervelende klussen voor haar mag opknappen. En een beetje waardering voor me uiten? Ho maar! Daar heeft die matrone nooit van gehoord. Is dit het waarvoor ik gestudeerd heb? De werkelijkheid, het ‘echte werk’, is waardeloos. Het kan me gestolen worden.

Vandaag was het helemaal een klote dag, vandaar mijn vreetbui. Dacht ik net die ijsklomp Hester van de Akzo Nobel Art Foundation te priemen, blij dat ik op het laatste nippertje mijn joker in de strijd had gegooid en daarmee haar gevoelige snaar bleek te raken, toen mijn mobiel begon te piepen. Die andere troela tetterde in mijn oor of ik als de sodemieter naar het gemeentehuis wilde komen. Geen verdere uitleg, niets. Eh, hallo, dacht ik, ik ben geen hond die op commando blaft. Ik baalde als een stekker. Dacht ik net beet te hebben, zou mijn vette vis alsnog kunnen ontglippen. Dat heb ik weer. Maar goed, ik gehoorzaamde braaf en het was een meevaller dat ik met die Hester een nieuwe afspraak mocht maken over eventuele sponsoring van Akzo.

Ik had mijn voet nog niet over de drempel van Claeterings kantoor gezet of ik kreeg me daar toch de wind van voren! Waarom had ik haar niet verteld dat de schilderijen waren opgehaald uit de depots van de musea? En wat had ik eraan gedaan om te voorkomen dat het grote doek zo goed als verkocht was aan een rijke Chinees en het kleinere doek waarschijnlijk ook? Ik had haar elke dag op de hoogte moeten houden van mijn stappen. Waarom had ik dat niet gedaan? Waar waren mijn rapporten gebleven? Ze vuurde de ene na de andere snerende, kritische en in mijn ogen onterechte opmerkingen op me af.
Is dit een beoordelingsgesprek, stotterde ik en bedeesd vroeg ik waarom ze me niet de kans had gegeven me daarop voor te bereiden? Ze luisterde niet eens en denderde maar door. Wist ik wel wat de gevolgen van wanprestaties waren voor de gemeenteraadsverkiezingen volgend jaar? Zij zou er als wethouder op af worden gerekend. Zij zou haar positie verliezen en de partij vele stemmen en zetels. Wat ging ik nu ging doen om het tij te keren? Ze besloot met: denk maar niet dat je contract verlengd wordt als je geen bevredigende oplossing kunt bedenken.

Ik was perplex en kon me niet verweren, als ik dat al wilde. Wat een bitch. Als je je verdiept in de belangen van je baas, kun je je eigen belangen beter verdedigen, herinnerde ik me van een van de colleges. Maar zo’n houding kon ik op dat moment echt niet opbrengen, daarvoor zaten mijn tranen te hoog. En ik wilde absoluut niet voor haar ogen een potje gaan zitten janken. Die triomf gunde ik haar niet. Razendsnel probeerde ik mijn emoties en gedachten weer onder controle te krijgen, terwijl zij me ondertussen dreigend bleef aankijken. Wat kon ik doen, als alles al beslist leek? Een benefietconcert organiseren, daar ben ik goed in, zoiets als ‘toppers in concert’, dat is waanzinnig populair, wist ik tenslotte piepend uit te brengen. En makkelijk te kopiëren dacht ik in stilte.

Lief dagboek, je had haar kop moeten zien, wat had ik daar graag een video van gemaakt. Haar gezichtsuitdrukking wisselde van verbazing, afkeer, ongeloof, minachting tot blijde verrassing, opluchting en vreugde. Briljant idee, daar had ik zelf ook al aan gedacht, zei ze ineens beangstigend poeslief, en: mijn fiat heb je. Wat een ongelooflijke trut. En ik kon mezelf wel door mijn kop schieten. Wat had ik me nou weer voor stoms op de hals gehaald! En hoe kan ik in hemelsnaam die Chinees bewerken. Dat lukt me nooit!

Even kijken of er ergens nog iets te kanen is. Ik spreek je later.

Lineske

4 jaren, 6 maanden geleden

 

Joy Puik

3,1

Koffie bij americain

Joy Puik
to: Samantha Borger
date: 21 mei 2013 15.01
subject: De lichte toets van het internationale bedrijfsleven

Toen ik Mingus vanochtend naar school had gebracht stond er bij het hek een man te wachten. Of liever, een heer, zo een wiens pak niet kreukt, wiens voorhoofd niet rimpelt, wiens zweet niet stinkt. Ik zag meteen dat hij er niet thuishoorde, maar tot hij me aansprak had ik geen idee dat hij daar voor mij stond.
‘Mrs Puik?’ (Natuurlijk was het een Engelse heer, Engelse heren zijn nog altijd het heerst. ) ‘I’d like a word with you.’
Hij stelde zich voor als Reginald Cavendish, advocaat voor Hutchison Whampoa Limited. Het ging over de Victory Boogie Woogie (het zal eens over iets anders gaan). Ik zei dat we wel even bij Willem op de hoek konden gaan zitten. Hij nam niet de moeite het voorstel af te slaan. Met de vlinderachtige aanraking van zijn vingertoppen tegen mijn elleboog geleidde hij me naar de auto met chauffeur die om de hoek stationair stond te draaien. Nee, ik weet niet welk merk, dat moet je aan Mingus vragen, en die was er niet bij.
Even dacht ik dat ik door een multinational werd ontvoerd. Maar we werden keurig naar het Americain gebracht. We namen plaats aan het raam. Hij stond erop dat ik taart nam. Volgens mij om te zorgen dat hij rustig uit kon praten.
Een van de directeuren van Hutchison Whampoa Limited wil de Victory Boogie Woogie kopen. (Dat wil zeggen, de versie van Chen, waarvan ik sterk het vermoeden heb dat hij zo nep is als de ziel van een verzekeringsagent.) Deze meneer, Chun Hin Wong, is al jaren bezig een kunstverzameling aan te leggen. En de Victory Boogie Woogie zou een van de mooiste aankopen worden die de heer Chun ooit heeft gedaan.
Ik wilde Reginald Cavendish al in de rede vallen maar hij hief zijn hand op. En ik zweeg. (Ik weet het, het is haast kwetsend dat ik jou zo’n succesje nooit heb gegund.) Hutchison Whampoa Limited wist dat ik me grondig met de zaak had beziggehouden en had alles bekeken wat ik erover naar buiten had gebracht. Het bedrijf had grote waardering voor mijn inzet en expertise. Daarom vond Hutchison Whampoa Limited het zo jammer dat ik alleen positief had geschreven over de versie van het schilderij die mevrouw Fei Fei in handen had. Zou ik niet willen overwegen de zaak wat objectiever te benaderen? De toestand wat minder zwart-wit voor te stellen? Natuurlijk wist Hutchison Whampoa Limited ook wel dat de prijs van het schilderij flink zou stijgen als ik er positief over zou schrijven (hier liet Reginald Cavendish een glimlach van oneindig verfijnde ironie om zijn lippen spelen), maar het zou veel erger zijn als het grote publiek de indruk kreeg dat Hutchison Whampoa Limited geen verstand van kunst had en zomaar wat kocht.
Probeert u mij te beïnvloeden? vroeg ik. Joy is in haar aanpak nu eenmaal wat minder subtiel.
Reginald Cavendish deinsde terug. Niets kon verder verwijderd zijn van zijn bedoelingen. Hutchison Whampoa Limited hechtte groot belang aan een onafhankelijke pers. Daar ging het hem nu juist om. Hoor en wederhoor. Beide kanten van het verhaal een kans geven. Waren dat niet de waarden die de pers groot hadden gemaakt?
Zodra ze toestemming van het Stedelijk hadden, mocht ik daar het schilderij komen bekijken en met de experts spreken die het onderzocht hadden. Vervolgens mocht ik helemaal zelf weten wat ik erover zou schrijven. Wat vond ik van dat voorstel?
Achteraf werd ik netjes door de duifgrijze bolide thuisgebracht. De chauffeur opende mijn portier weer. De heer Reginald Cavendish knikte mij nog een keer vriendelijk toe en liet de chauffeur optrekken.
Wat moet ik hier nu weer mee? Ik vind het bijzonder onprettig dat Hutchison Whampoa weet waar ze me ’s ochtends om half negen kunnen benaderen. Ik vind het onprettig dat ik thuis werd afgezet zonder dat ik ooit had hoeven zeggen waar thuis is. En ik vind het helemaal onprettig dat ik ’s middags een envelop met tienduizend euro in mijn jaszak aantrof.
Maar toen had ik zijn voorstel al aangenomen.

Han van der...

4 jaren, 6 maanden geleden

2,7

Duizendjarige eieren, of: Het verblijf in de bergen van Fuchun

Nog lang geen 1,3 miljard inwoners had China in 1973, een slordige 800 miljoen slechts, maar even leek het of ze allemaal verzameld waren in het huis Huan-Jiang, Chens grootvader, op de dag dat hij zijn verjaardag vierde te midden van zijn omvangrijke familie - zijn hoeveelste precies wist niemand, al was het vermoedelijk ergens tussen zijn tachtigste en drieeëntachtigste en dan waarschijnlijk dichter bij het laatste dan het eerste getal. Drie generaties vrouwen liepen af en aan, behendig elkaar ontwijkend als twee stromen werkmieren, schotels, vuurvaste schalen en aardewerken potten naar de gigantische ronde eettafel dragend, met daarin soms nog sissende of borrelende maar altijd stomende gerechten, gerechten luisterend naar namen als 'kip die honderd bloemen laat bloeien', 'hemelse duivensoep met zeeoren', 'in cellofaan verpakte eend met rupspaddestoelen', 'gemarmerde thee-eieren' en 'duizendjarige eieren', 'leeuwenkoppen', 'zeevruchten-vogelnest' en 'aubergine van Ming-Tsai' en 'varkenssnuit van mevrouw Wong'. Dieren en delen van dieren kwamen voorbij, sommige duidelijk herkenbaar zoals snoek, krab en kreeft, eend, garnalen en genoemde varkenssnuit, andere slechts voor ingewijden, zoals kwal, eendentongetjes en kippenvoetjes. En dan waren er nog de groentes - bladeren en stelen, roosjes en torens en waaiers - waarbinnen de kleur groen in al zijn schakeringen domineerde en rijst rijst rijst en nog een rijst. Het was in ieder geval vergeefs zoeken naar saté en kip kerrie.

De vrouwen werkten, de mannen zaten om de jarige geschaard. Hij verhaalde weer uit de oude trommel, zoals hij gewoon was te doen. Over zijn avonturen in New York, want niemand mocht dan precies weten hoe oud hij was, vast stond dat hij erbij was geweest in de vroege jaren veertig, toen het gebeurde in New York, preciezer gezegd in Minton's Playhouse, dat laboratorium, die hogedrukketel, waar de jazz opnieuw werd uitgevonden leek het wel door grootheden als Bud Powell, Thelonious Monk, Dizzy Gillespie en Charlie Parker. Hij had ze allemaal gekend, Huan-Jiang, met sommige gespeeld, en ze daarbij zo goed bestudeerd dat hij zowel hun spel als gedrag perfect wist te imiteren. Het was vaste prik, een spel waarvan de uitslag al van tevoren vast stond: opa zo ver krijgen dat hij achter de piano plaatsnam en een voorstelling ten beste gaf. Ze hadden hem nu ook weer zo aangemoedigd… hij kon geen nee meer zeggen, wilde dat ook niet. Onder gejuich nam hij plaats achter de piano, met de jazzportretten die erboven hingen het enige vreemde element in de verder traditioneel Chinese woning. Een paar akkoorden, wat loopjes…

'Bud! Bud!' riep een van de mannen - en daar gingen Huan-Jiangs vingers, niet gehinderd door reuma of artrose, ragfijn en vliegensvlug à la Bud Powell over de toetsen van de piano, die waarschijnlijk voor het laatst gestemd was in de hoogtijdagen van de bebop. Dan weer hief Huan-Jiang zijn hoofd extatisch ten hemel, dan weer liet hij zijn mond als een centenbakje open hangen. Hij was Bud.

'Dizzy! Dizzy!' riep een van de vrouwen - en Huan-Jiang draaide zich om op zijn kruk en toeterde een trompetsolo die zo uit Salt Peanuts leek te zijn weggeplukt, compleet met veinzende vingers en opgeblazen wangen aan toe. Iedereen lachte en klapte.

'Monk!' riep een van de mannen en - ook vaste prik - de vrouwen deden hun handen voor hun oren of verlieten de ruimte. Huan-Jiang sloeg wild een akkoord aan, deed niets, sloeg weer een akkoord aan, deed weer niets. Wat was dit? Was dit nog muziek? Het was Monks Evidence - hoekiger kon je muziek niet krijgen - en de tantetjes kreunden en steunden alsof ze ernstig leden. Huan-Jiang voegde er nog een authentiek Monk-dansje voor de piano aan toe, wist daarbij zelfs Monks omvang en gewicht in trage bewegingen te vertalen, en dat was het. Meer alcohol, meer rijstwijn was nodig om hem weer opnieuw achter de piano te krijgen. Misschien na de maaltijd, over een uurtje of drie, vier? Het was een ongeschreven familieregel hem niet te vragen naar Charlie Parker. Hij werd dan stil, Huan-Jiang, en verviel in een zware melancholie.

Ongevoelig voor het muzikale gedoe zaten twee dozijn of meer kinderen aan de andere kant van de ruimte te tekenen, te schaken en te dobbelen, te spelen met poppen of al dan niet ingebakerde echte baby's: neefjes en nichtjes, broertjes en zusjes van nul tot de onbestemde leeftijd dat ze bij de mannen mochten aanschuiven of de vrouwen in de keuken mochten bijstaan. In het midden zaten Chen en Li in kleermakerszit aan de lage tafel te tekenen. Tweelingen zou je zeggen als je ze zo zag zitten, maar in werkelijkheid volle neven. Vijf, zes waren en ze leken zo op elkaar dat zelfs enkele tantes moeite hadden ze uit elkaar te halen. Had het te maken met het feit dat hun vaders tweelingen waren? Ze waren onafscheidelijk, de neefjes, afwisselend de dikste maatjes of de grootste vijanden. Gingen ze over straat dan was het óf innig gearmd óf rollebollend. Water en vuur waren ze, maar dan allebei water en allebei vuur. Yin en yang waren ze maar dan allebei yin en allebei yang. Ze waren dag en nacht, man en vrouw, hond en kat tegelijk. Als ze met elkaar vochten vormden ze een kluwen en kon je hun ledematen niet onderscheiden.

Ze werkten met pen en papier - grote rollen papier, maar ook weer niet zo groot als de hangende rol aan de wand, een handgetekende kopie van het oorspronkelijk zeven meter grote 'Verblijf in de bergen van Fuchun' van Huang Gongwang, een pentekening uit de Yuan dynastie waarvan de geschiedenis zo duizelingwekkend is, compleet met diefstallen, vermeende vervalsingen en in-de-vlammen-geworpen-en-op-het-laatste-moment-gered-verhalen, dat het een sprookje lijkt. Chen doopte zijn pen in de inktpot, meteen daarop Li. Chen leek zijn fantasie de vrije loop te laten, soms in het wilde maar wat te krassen, Li, tegenover hem gezeten, hief telkens zijn hoofd op naar de rol aan de wand en leek in een soort trance verzonken. Daar ontstond iets op het papier, iets dat groeide en groeide, met snelle en trefzekere pennenstreken die eerder bij een volleerd meester pasten dan bij een hummel van vijf, zes. Dat daar iets ontstond begonnen anderen ook te zien. Een neefje eerst, vervolgens een ouder nichtje dat haar moeder erbij riep, die weer haar man erbij haalde, etc. etc., tot daar achter Li een schare familieleden verzameld stond die in stomme verbazing getuige was van iets heel buitengewoons: een volmaakte kopie was daar ontstaan, of beter, een kopie van een kopie, maar zó verfijnd en zó levensecht - de rotsen, de kliffen, de bomen tot in detail - dat het was alsof je erin kon stappen

'完美 奇迹,' klonk het in koor. 'Perfectie! Perfectie! Een wonder! Een wonder!'

Het was op het moment dat ook de jarige Huan-Jiang, gelokt door de kreten, aan de tafel verscheen, dat Chen de tekening weggriste en verscheurde.

Gregor Verw...

4 jaren, 7 maanden geleden

1,7

Bekentenis van een vervalser 2

In mijn vorige bijdrage ben ik niet helemaal volledig geweest. We werken ook samen met een paar kleinkinderen van gerenommeerde galerie-eigenaren. Die galerieën bestaan niet meer, maar de nazaten beheren de nalatenschap van hun overleden ouders en beschikken over volkomen legaal werk uit de periode 1900-1980. Af en toe brengen ze een werk op de markt. Vooral van Cobra schilders, al zit daar de laatste jaren wel de klad in, je mag blij zijn wanneer een gemiddelde Lucebert 8.000 euro opbrengt (Appel loopt nog steeds redelijk). Ze bezitten verschillende Schoonhoven’s. Daarvan zijn de prijzen de laatste jaren gelukkig gigantisch gestegen. Het is eenvoudig dit werk te vervalsen, dat spreekt vanzelf, we hebben steeds sterker het idee dat vergelijkbare organisaties als de onze zich hier allang mee bezighouden. Je moet bij Schoonhoven uitkijken met de lijmsoorten, hij werkte met zeer goedkope lijm die nauwelijks meer te krijgen is, dat ligt dus gevoelig, maar de rest wijst zich vanzelf. In ieder geval is de echtheid van werk uit deze nalatenschappen boven iedere twijfel verheven. Dit biedt ongekende mogelijkheden, er kan altijd een werk opduiken dat eerst over het hoofd is gezien. Meer details kan ik u niet geven, zwijgzaamheid is voor onze organisatie van het grootste belang, we moeten elkaar blindelings kunnen vertrouwen. We zien elkaar zelden. Opbellen alleen in het uiterste geval, e-mail kan absoluut niet, contacten lopen via de post, dat is op dit moment het veiligst.
Van groot belang is dat we onze inkomsten niet aan de grote klok hangen. Geen luxe reizen, grote auto’s, of extravagant gedrag. Ik woon zelf in Den Haag in een nette maar niet dure wijk, ik rijd in een Fiat Dobro (handig bij schilderijen vervoer), ik oefen een keurig beroep uit dat op geen enkele manier opvalt. Mijn compagnons wonen in vergelijkbare huizen in vergelijkbare wijken. Eentje woont in een reusachtige villa in Wassenaar, hij heeft zijn geld verworven via de glasvezel industrie, van zijn rijkdom kijkt niemand op. We zijn geen avonturiers, het gaat ons ook niet om rancune over de verdorven praktijken die binnen de kunstwereld schering en inslag zijn. We zijn rustige denkers zonder kunstambities. Ik sluit overigens niet uit dat we op een dag een werk uit de Stijlperiode van Mondriaan via de galerie-nazaten op de markt kunnen brengen. Een van hen bezit een echte Mondriaan uit die periode. Een tweede kan zomaar opduiken, als u begrijpt wat ik bedoel. Maar we hebben nu nog geen overtuigend goed aanvullend verhaal dat eventuele twijfels over de authenticiteit kan wegnemen.
Want daar gaat het om, goede verhalen, wij noemen het ‘legenden’, wie een goeie legende bedenkt zit gebakken. Je kunt natuurlijk makkelijk een leuke Maris of Israëls maken. Lijsten van laat negentiende eeuws werk kun je op rommelmarkten opkopen, de oude doeken eruit snijden en een vervalsing erin monteren. Wel uitkijken! Tot nu toe was het gebruik van loodwit een lastig probleem. In Israëls (en Mondriaans) tijd bestond het tegenwoordige titaan of zinkwit nog niet, daar moet je dus iets op bedenken. Het wordt in zijn oude samenstelling niet meer geproduceerd, het is verboden en is lastig tot niet te krijgen. Alleen al als je ernaar vraagt, ben je tegenwoordig verdacht, niet doen dus. Er bestaat een apparaat waarmee de datering en samenstelling van wit op schilderijen eenvoudig kan worden vastgesteld. Bij de grote Beltracchi vervalsingszaak in Duitsland (ik kom er nog op terug in mijn volgende aflevering) deed dat de vervalsers helaas de das om. Maar gelukkig hebben we in onze organisatie een oplossing bedacht.
Onze scheikundige expert heeft een methode ontwikkeld om oud lood wit van oude (waardeloze) schilderijen (vooral sneeuwlandschappen zijn bruikbaar) af te schrapen, het op te lossen en te mengen met andere witten en tot een verf-emulsie om te vormen, zodat het daarna in een vervalsing verwerkt kan worden. Zonder nare ontdekkingen. En met zeer gunstig resultaat. Op een internationale veiling van een paar jaar geleden (ik kan helaas niet zeggen waar) werden twee schilderijen van Israëls (de Haagse School is booming!) voor respectievelijk 800.000 en 400.000 euro verkocht. Ze kwamen uit de nalatenschap van oude kennissen van Israëls, daar dan de achterkleinkinderen van. De namen van die kennissen kwamen in biografische geschriften over Israëls voor. Een van zijn brieven is aan hen gericht. Laat ik verder niet op details van deze zeer geslaagde zaak ingaan, het viel niet mee, maar misschien zeg ik nu te veel, om de legende van deze werken voldoende kracht te geven.
Tenslotte nog wat wij in vervalserskring met enige eerbied De Weduwe noemen. De weduwe biedt geweldig veel kansen. Oudere schilders hertrouwen vaak met jonge vrouwen, die dan later de nalatenschap beheren. Zie de erven Picasso, Appel, Corneille, er zijn honderden andere voorbeelden maar ik wil u niet wijzer maken dan u nu al bent. Vaak liggen de werken, vooral van de wat minder bekende meesters, in treurige loodsen bijeengeraapt te verkommeren. Zo’n weduwe is natuurlijk niet in staat de authenticiteit van vroeg werk van haar overleden man met zekerheid vast te stellen. Ze kende hem toen nog niet! Vaak slaat ze maar een slag naar de authenticiteit van ‘toevallig’ of ‘bij een veiling’ opgedoken schilderijen, maar met de juiste overredingskracht en met overtuigende argumenten kom je uiteraard een heel eind. Sommige van die weduwen zijn tegen betaling bereid een oogje dicht te knijpen en alles goed te keuren wat je ze voorlegt. Als het werk tenminste correct in de stijl is geschilderd die bij de juiste periode van de schilder hoort. Maar dat, voor de zekerheid herhaal ik het, is in onze branche het minste probleem. Het wordt allemaal uiteraard nog makkelijker als latere nazaten het voor het zeggen krijgen. Meestal weten zij niets over kunst, laat staan over de kunst van hun beroemde voorvader (of voormoeder), wel weten ze vaak verrassend veel over geld en de kunstmarkt. Geld is nu eenmaal de grote gladstrijker en witmaker, zoals bij alles.
Volgende keer meer over nalatenschappen, op de markt gebrachte verzamelingen en het tragische geval Beltracchi waarvan we veel geleerd hebben.

Kees 't Hart

4 jaren, 7 maanden geleden

 

Magda Vlekveld

1,6

De voltooide VBW

Ik geloof niet dat ik zelfmoord zou hebben gepleegd. Het was mooi dat Gottfried en de Chinezen me redden, maar zonder hen was ik de crisis ook wel doorgekomen. Al was het maar omdat ik oude anti-conceptiepillen had geslikt in plaats van slaapdragees. Die trof ik vanmorgen tot mijn verbazing allemaal nog aan in mijn medicijnkastje. Ik werd fysiek nogal labiel van die hormonen en zo, mijn lichaam protesteerde, verder niets.
Maar ik wel iets geleerd van deze episode. De strijd is nog niet gestreden. Die malle kopie waarmee Chen zijn vrouwtje en de vaderlandse pers om de tuin leidde: prachtige afleidingsmanoeuvre. De echte VBW ligt hier bij mij in huis, uitgerold en ingepakt in zuurvrij papier, op mijn werktafel waar niemand hem verwacht. Zoveel vertrouwen had goddelijke Godfried dan weer wel in mij, zeker na dat eerste nachtje thuis hier met z'n tweeen. Zo onaantrekkelijk ben ik nu ook weer niet. En hij is nog steeds een beest. Maar fysiek voel ik me als herboren.
De strategie is duidelijk: laat iedereen maar denken dat dat andere onding de echte is, dan kan ik intussen in alle stilte de sponsoren zoeken om dit meesterwerk aan te kopen en te behouden voor ons Amsterdam. Het Stedelijk én het Rijks komen ervoor in aanmerking. Maar het gaat mij niet om het geld. Ik geloof, nu ik zo dagelijks in de nabijheid ben van de versie van VWB uit begin 1943, dat ik een belangrijk inzicht op het spoor ben. Ik voel het zich al achter de horizon van mijn bewustzijn bewegen. Het is of Mondriaan zelf naar mij op weg is om mij iets duidelijk te maken wat nog niemand eerder had gezien.
Die schets uit '42 uit het bezit van Charmion von Wiegland die ik ontdekt heb, die laat het eerste idee zien, de eerste flits van verlichting bij Mondriaan. De versie in het Gemeentemuseum dateert van februari 1944 , vlak voor Mondriaans dood, en is een laatste vingerwijzing naar wat hem ooit voor ogen stond, maar in een laatste moment van zwakte en wanhoop bewust en doelgericht onvoltooid gemaakt door Mondriaan in de drie dagen voor zijn overlijden dat hij nog aan het doek werkte.
De versie uit '43 daarentegen is wel voltooid, af, rond, in zich gesloten, de hele wereld verzwelgend en na een wonderlijke metamorfose weer uitspuwend, teruggevend aan ons, de beschouwers. Ik begrijp wel waarom Mondriaan het doek weg gaf aan zomaar een Chinese jazzmuzikant. Zoals hij zelf zei was hij niet geïnteresseerd in schilderijen maken, maar in het doen van ontdekkingen. Hier valt niets nieuws meer te ontdekken, in deze tweede versie. Hier is alles al ontdekt en definitief vorm gegeven.
De derde, laatste versie maakte Mondriaan om de ondraaglijke volmaaktheid van deze tweede versie te ontwrichten, het hoofd te bieden, te wissen, om weer overnieuw te kunnen beginnen, of verder te gaan op een spoor dat hij bij het maken van de tweede versie genegeerd had om eenmaal in zijn leven een schilderij voor eens en altijd te voltooien, foutloos, volmaakt en oneindig spiritueel. Das Geistige in die Kunst: hier is het, voor iedereen zichtbaar. Dat ding in Den Haag kan nauwelijks in de schaduw staan van deze meesterlijke tweede versie.
En die zal ik behouden voor onze stad, Amsterdam. Als geschenk van de stad aan de heropende musea. Misschien kunnen ze het doek om beurten tentoonstellen, om de continuïteit aan te geven tussen de klassieke schilderkunst van het Rijks en de moderne in het Stedelijk.
Ja. Magda Vlekveld, zei ik tegen mijzelf, trek je schouders recht en je V-hals omlaag. Je figuur is nog alleszins pront te noemen. Je hebt nog een taak te vervullen in deze wereld en ieder middel is daartoe toegestaan. Nu geen blunders of broosheid meer. Gooi je vrouwelijkheid in de strijd. Voortaan gaat het om het echte leven.

Arjen

4 jaren, 7 maanden geleden

1,4

Liefde & Inspiratie (vervolg)

Ach, al die mythes! Het schilderij zou niet afgekomen zijn omdat hij dood ging. Maar misschien lag het wel precies omgekeerd. Misschien ging hij wel dood omdat hij zag dat het schilderij nooit af kòn komen, nooit af mòest komen. Het moest voor altijd open en in beweging blijven, dat was de kwintessens, daarin zat 'm de overwinning. In het feit dat dit schilderij het hele idee dat het nog af moest komen openlijk bespotte, en dat de schilder dat, met dank aan zijn naderende dood, kon toestaan. Van de officiële lezing dat het woord Victory in de titel naar het naderende einde van de Tweede Wereldoorlog verwees, blijft dan niet meer over dan een grap. De apolitieke Mondriaan in de rol van Churchill, haha!
Ja, het kan niet anders of in de komende eeuw zal het verhaal van Mondriaan weer helemaal opnieuw worden verteld, en beter. Neem die andere hardnekkige mythe, dat zijn carrière een soort bergtocht was die begon in het dal van de figuratie en eindigde op de top van de abstractie. Maar als hij al ooit bovenop die berg is geweest dan was het tien of twaalf jaar eerder, toen hij enige tijd alleen maar een paar lijnen op verder geheel witte vlakken schilderde. Als je dan naar Victory Boogie Woogie kijkt begrijp je dat hij op het eind die berg allang was overgestoken, om uiteindelijk weer bij het volle leven uit te komen, bij het feest en de uitbundige dans.
Daarom zijn al degenen die zeggen dat Mondriaans zwanenzang abstract is, wat dus betekent zonder melodie, al net zulke napraters als wie dat beweren van de Boogie Woogie zelf. Die zou de melodie hebben uitgebannen ten bate van het ritme en de harmonie. Maar als dat zo was, hoe zou deze muziekvorm dan ooit zo'n enorm succes hebben kunnen worden, om te beginnen bij Piet Mondriaan? Hij mag er dan naar hebben gestreefd om hermetisch te zijn en daarmee elke wereldse interpretatie van zijn werk onmogelijk te maken, dat is hem net zo min gelukt als het de jazzmusici lukte om de melodie eruit te gooien. Gerrit Zalm en Nout Wellink, die Victory Boogie Woogie destijds voor tachtig miljoen gulden hebben aangekocht, dachten er duidelijk anders over, want zij verklaarden achteraf zelf niets in het schilderij te zien. Wij daarentegen zien er elke dag iets anders in, mens-erger-je-niet, zinderende metropool, partituur, choreografie…
Waar kom je uit als je het open einde dat Mondriaan ons heeft nagelaten zelf invult? Wat zou er van hem zijn geworden wanneer hij een halve eeuw langer had geleefd? Ongetwijfeld een performancekunstenaar. Langzaam zouden al die gekleurde stukjes tape, die de dieptewerking op de kruispunten van lijnen moesten opheffen, zich hebben losgemaakt van het doek en zich aan Piets eigen huid hebben vastgekleefd. En hij zou, aldus bepokt en bemazeld, op een niet te stuiten wijze zijn gaan dansen - met al zijn 52 vrouwen, iedere week een ander.
En dus kunnen we alvast van één ding uitgaan: wat er uiteindelijk ook in die kist uit China zal blijken te zitten, als het een af schilderij is, is het zeker niet van Piet.

Cornel Bier...

4 jaren, 7 maanden geleden

 

Chen

1,6

Daar is ze, met het schilderij, bij DWDD.

Als een holenmens stormde hij uit zijn oude garage, met woeste armgebaren. Hij was groot en breed, en had een grove kop, nog onafgewerkt, niet eens geschuurd, laat staan gepolijst. Chen voelde zich meteen geïntimideerd. Het liet zich niet verklaren, het had iets dierlijks, hij wist meteen dat hij er niet onderuit kon zich naar hem te voegen.
‘Hé, pal, jij bent toch die Chinees van dat schilderij. Nou, ik weet niet of je het al weet, maar het is weer opgedoken hoor, die fucking bitch van je is ermee aan de haal. Ze was ermee op tv. Kom, ik laat het je zien, mán, wat een fucking toestand,’ zijn Engels was zo lomp dat Chen het nauwelijks kon verstaan, alsof hem een zak aardappelen in de armen werd gedrukt.
Een moment later zaten ze op bierkratten. De tv op het beton, snoeren kronkelden meters voordat ze de muur vonden. De man die zich als Godfried de Ridder had voorgesteld, hield de afstandsbediening zo ver mogelijk voor zich uit en drukte met zijn duim wild op de knopjes, terwijl hij tegelijkertijd op zijn onderlip beet, ‘fuck, fuck, fuck, ik haat dit kutding. Ik doe dit dus nooit, ik vind niets prettigers dan uitzendingen te missen, het liefst mis ik die verdomde troep allemaal.’
‘Yesss,’ een grote tafel met glazen water en wijn, waaraan een man met lange haren, die ademloos ratelde, een man die even verward leek als zijn haar, een man met een geglazuurd gezicht, en als enige vrouw Fei Fei, zijn Fei Fei, op de televisie nog mooier dan ze in het echt al was, als omgeven door een halo van het zachtste licht.
Als ze sprak, liet ze haar tanden zien, glinsterend en scherp. Chen hield van haar, wat ze hem ook flikte, hij kon er niets aan doen.
‘Jezus, wel een lekker fel wijf,’ zei Godfried. Hij zwaaide met zijn hand, alsof hij zijn vingers had verbrand.
Chen grijnsde, ja, zo was ze ook in bed, meteen zag hij haar weer voor zich, oprijzend vanuit zijn schoot, jasmijn blank. Dat Chinezen in dit deel van de wereld geel werden genoemd, sloeg nergens op.
‘Niet te stoppen, die draaft maar door. Ze denkt dat ik niets voor elkaar krijg, nou, dat heeft ze dus mis. Kan me niet schelen. Ik weet hoe ik het moet spelen. Die ellendige reis met dat Griekse schip, die kist, echt alles, omdat ik wel wist dat ze me zou belazeren. Iedereen dacht dat ik helemaal kapot was dat die kist verdwenen was. Je had ze eens moeten zien, hoe ze me aankeken.’
‘Cool mán. Wat kunnen we anders dan faken? We redden het niet zonder faken. We weten niet eens wat dat is, faken. Als je geen kind meer bent, is alles faken. Het is godverdomme allemaal één fucking pot nat. Dus die van haar is de fake versie. Zie je, dat bedoel ik dus, echt of fake, who cares. Ik zou wel eens een boom willen opzetten met die neef van jou. Dat weten jullie in China dus beter dan wij. Of het origineel is, maakt echt geen bal uit. Allemaal westerse bullshit, fucking fetisjisme. Het gaat om de geest die erin zit. Content. Spirit.’ Hij sloeg Chen op zijn schouder, nogal hard, schoot vervolgens naar voren, ‘watch out, nu komt het.’
Fei Fei stond op, ze droeg een strakke, adembenemende glitterjurk die Chen nooit eerder had gezien, en ze keken haar allemaal aan, de mannen aan tafel, de mensen in het publiek. Ze bukte zich en haalde het schilderij omhoog, verpakt in een laken. De man met de lange haren bleef praten, alsof alles ineen zou storten als hij een stilte zou laten vallen, niet alleen zijn programma maar ook het gebouw, de wereld als zodanig, al pratende hield hij in zijn eentje de gehele kosmos in stand, helaas in het Nederlands, Chen verstond geen woord.
Het laken ging eraf, maar een onthulling kon het nooit worden. Wat was er op het scherm ook van het schilderij te zien? Niets dan een schilderij dat op de eerste Victory Boogie Woogie leek, of de tweede, of welke Victory Boogie Woogie dan ook. Even zwenkte de camera erover heen, vluchtig als een zwaluw over het water, en meteen kwam de showmaster weer in beeld, die nooit zou versagen.
‘Wat een fucking goede joke, kijk nou hoe blij ze zijn, ze gaan helemaal uit hun dak,’ Godfried sloeg met vlakke handen op zijn knieën, ‘te gek, te gek, te gek, ze stinken er allemaal in, Matthijsje en die suffe fietsenboer en ook die eikel van een Roderik met zijn maniertjes. Weet je, nu luist Roderik the lunatic er eens niemand in maar wordt-ie er zelf ingeluisd. Dat heb je fucking goed gedaan, Chennie. Ik mag jou wel.’

Een uur later zaten ze in de auto van Godfried, een oude Mercedes. Hij reed langzaam, zelfs op de snelweg kwam hij niet boven de tachtig, zijn bovenlichaam bewoog hij heen en weer, alsof hij de auto probeerde aan te stuwen. Traag zakte een vliegtuig door het wolkendek, Schiphol moest vlakbij zijn.
‘Weet je zeker dat je neef dat ding langs de douane krijgt? Straks zitten we daar uren te lullen, nou, heb ik dus echt geen zin in, het moet wel leuk blijven.’
‘Denk niet dat er problemen zullen zijn. Hij neemt het gewoon als normale bagage mee. Als ze hem ertussenuit pikken, zegt hij dat hij het zelf gemaakt heeft. Dat is niet eens echt gelogen, hij had die andere gemaakt, even goed of zelfs beter, zoals hij zelf beweert. Of weten de douaniers hier veel van kunst? Bij ons kun je ze een Van Gogh voorhouden en zeggen dat het een schilderijtje van je dochter is.’
‘Cool, nooit gedacht dat die botte domheid nog eens een voordeel zou zijn, leve de PVV,’ en met beide handen ramde de kunstenaar op het stuur; de auto maakte een zwieper, claxons, boze gezichten.
Tussen families met ballonnen, bloemen en spandoeken staarden ze even later naar de stroom reizigers die door de schuifdeuren aan Nederland werden toevertrouwd. Sommigen waren pijnlijk bruin en droegen strooien hoeden en shirts met palmbomen, maar steeds meer mengden ze met Chinezen, die minder opzichtig en ook veel stiller hun entree maakten. Misschien waren er nog meer vliegtuigen uit China geland, want uiteindelijk waren er alleen nog maar Chinezen, er kwam geen einde aan.
‘Jezus, dit wordt niks. Die Li heeft je belazerd. Wat een linkmiechel, die gaat gewoon zelf iets uitvreten met die Victory Boogie Woogie…’
Chen haalde zijn schouders op. ‘Zonder Vlekveld komt hij niet ver. En hij weet niets van haar. Hij weet niet eens dat ze bestaat.’
‘Ach, Vlekveld, die kennen we wel, die droge…’
‘Li!’ riep Chen uit en wurmde zich door de feestelijke menigte, stormde op een Chinees af die zowat verdween achter zijn volgestouwde bagagekar.

Edzard

4 jaren, 7 maanden geleden

 

Bert van Petten

1,4

Kst kst rwoo ladapipo you twit you twit

Tweets

Bedrijven, eilanden of schilderijen, daarin handelt de handelaar op wereldniveau
9 april

Getatoëerde varkens, diamanten schedels, huishoge partyballonhondjes, daarin handelt de kunsthandelaar
9 april

Zo leuk als de Chinese is zo kortaf is haar man en voordoen hoe zijn vrouw door de loods fietste, stemt hem niet vrolijker
10 april

Kst kst rwoo ladapipo you twit you twit. En ik maar denken dat ie gek van woede is, maar de Chinees blijkt geniaal
10 april

Soms graast in de haven een triceratops, zolang er maar niemand kijkt
11 april

Waar verstop je een kostbaar ei? Tussen de andere eieren
12 april

De handelaar op stadsniveau kan veranderen in de handelaar op wereldniveau wanneer de wereld zich aandient in de stad
13 april

@gemeentemuseum, als er van je #favorietkunstwerk opeens meer blijken te zijn, is dat dan fijn of niet?
13 april

Jes! De kopie die Willem Sandberg van de #victoryboogiewoogie liet maken voor in zijn kantoor in bruikleen van het @mondriaanhuis
14 april

Ik lees op Twitter dat de kist met de #victoryboogiewoogie is geroofd
14 april

Ik lees op Twitter wat er vlak voor mijn neus gebeurt
14 april

Ik lees op Twitter dat de #victoryboogiewoogie uit de kist in de laboratoria van het Rijksmuseum op echtheid wordt gecontroleerd
14 april

Ruwhouten kisten, wel of niet de #victoryboogiewoogie, een opgezet hert in vier kisten met spleten. Allemaal in de fietsloods
15 april

Ik ken mijn stad, ik weet hoe Fei-Fei aanschuift bij de nationale roddeltafel @dewerelddraaitdoor
15 april

Alleen Mondriaan weet wat echt is. Fei-Fei leest een liefdesbrief van Mondriaan. Allemaal in de fietsloods
15 april

Een Hammond-orgel, meisjes met hoelahoeps, #SupernaturalBoogieWoogie. Allemaal in de fietsloods
16 april

Dirk Vis

4 jaren, 7 maanden geleden

 

Bert van Petten

1,8

Zolang er maar niemand kijkt

Tweets

Tweedehands fietsen verhandelen, of kunstschatten: de schaal, de prijs en het netwerk zijn verschillend, maar het principe is hetzelfde
2 april

Reclamebord, viaduct, koeltoren en sigaar: op weg naar de loods ben ik net Tony Soprano
3 april

In de loods staan fietsen, fietsonderdelen en fietswrakken, maar er is nog plek voor zeker een filmploeg, eettafels en een club balletdanseressen
3 april

In de rafelranden van de stad gebeuren dingen die niet kunnen, zolang er maar niemand kijkt
4 april

De eik lijkt vandaag wel op een andere plek te zijn gaan staan, zolang er maar niemand kijkt
4 april

Geen dingen die iets te betekenen hebben, alleen kleine onmogelijkheden, zolang er maar niemand kijkt
4 april

Volgens de krant zit in een kist op de boot voor mijn loods de #victoryboogiewoogie van Mondriaan
5 april

Vragen of een Chinese vrouw in een gele jas koffie wil, kan gewoon in het Nederlands
6 april

Het hebben van een husband is voor een Chinese vrouw geen reden om niet te flirten
6 april

Chinese vrouwen kunnen achtjes fietsen om bureau's als de beste
6 april

In de kist op die boot zitten zowel een echte #victoryboogiewoogie van Mondriaan, als een goedkope vervalsing, zolang er maar niemand kijkt
7 april

Sinds ik over #victoryboogiewoogie twitterde heb ik meer volgers dan de fietsfabriek
7 april

Slapen op de slaapbank is een zekere manier om wakker te blijven
7 april

Het tikken van politielint in de wind stopt als iemand het vastpakt en van het ontbreken van geluid word je ook wakker
8 april

Een plastic politielint scheelt in gemoedsrust als het zit tussen jou en een insluiper
8 april

Na een schreeuw en een sirene is een politieman met een bijl nauwelijks een verrassing maar nog steeds een angstaanjagend gezicht
8 april

Dirk Vis

4 jaren, 8 maanden geleden