Dit was een gezamenlijk schrijfspel. Lees het resulterende verhaal hieronder.

Bijdragen over Kunst in China

Een onderwerp voor spelers. Aantal bijdragen deze ronde: 0

 

Joy Puik

4,5

Het getuigenis van Fei Fei

Joy Puik
to: Samantha Borger
date: 4 juni 2013 21.31
subject: Duo Frietvlek

Vrouw Van Mijn Leven,
Het einde is eindelijk in zicht. Eind volgende week komen we je van het vliegveld halen, dan ben je weer bij ons. En dan ga je niet meer zo lang weg, of we gaan mee, we zien wel, maar dit willen Mingus en ik niet meer.
Er is nu ook zicht op dat de Victory Boogie Woogie-toestanden tegen die tijd ook zijn afgerond. Vandaag werd het illustere duo Frietvlek voorgeleid. Het werd al snel duidelijk dat Godfried de Ridder weinig te vrezen had, omdat hij niet had geweten wat Magda met het schilderij van plan was, en toen hij dat doorkreeg had hij geprotesteerd. Dat hij het schilderij onder de politiewagen had gegooid was een ongeluk.
Weet je Li Yi nog, mijn tolk van achter de toonbank bij onze Chinees? Ik heb haar vorige week een paar keer meegenomen naar de haven. Ik dacht, je kunt niet weten wie van die Chinezen we nog eens tot een gesprek kunnen verleiden, als ze geen brabbel-Engels hoeven praten. En het heeft goed uitgepakt. Voor ik het goed en wel doorhad, had ze aangepapt met Fei Fei. Ze hield me op de hoogte van wat ze hoorde.
Ik had meteen contact opgenomen met de advocaat van Magda en Godfried, die kerel die haar eerder al had geholpen de boot van de ketting te halen. Ik heb hem een methode aan de hand gedaan om haar vrij te krijgen vóór het tot een rechtszaak zou komen. Dat was gelukkig ook zijn prioriteit. Dus heeft hij Fei Fei opgeroepen als getuige.
Fei Fei was bijzonder effectief. Duidelijk, zakelijk, ze aarzelde geen moment. Ze vertelde wat er in China aan alle Nederlandse toestanden vooraf was gegaan.
Chen had de verhalen van zijn grootvader altijd geloofd, dat het schilderij bij hem in de huiskamer van een belangrijke schilder was. En toen die schilder tot in China in het nieuws kwam, herkende Chen de manier van schilderen. Hij zag eindelijk een uitweg voor hun financiële ellende. In Nederland zou opa’s schilderij met open armen worden onthaald.
Zijn neef Li geloofde er niets van. Die grootvader van hen was een fantast En als Chen zo nodig naar Nederland moest, dan kon hij toch veel beter Li een schilderij laten maken in de stijl van die Mondriaan? Li deed dat soort dingen dagelijks, meestal beter dan de oorspronkelijke schilders. Die westerlingen zouden er zo intrappen, die hadden toch geen subtiliteit. Zo’n schilderij zou bovendien veel meer opbrengen dan dat schilderijtje van hun grootvader.
Chen was koppig. Hij ging naar Nederland met opa’s schilderij, en wel per boot, omdat hij dacht dat het goedkoper zou zijn en het minder risico zou geven om bij de grens tegengehouden te worden.
Toen ze in Nederland kwamen liep het allemaal anders. Chen werd gepiepeld door de douane, door de journalisten, door Magda Vlekveld. Hij was een kind op het wereldtoneel. Fei Fei zag het met medelijden en minachting aan. Hij zou het schilderij voor een schijntje aan die Magda cadeau doen, dat zag ze al aankomen.
Dus nam ze het weg. Dus ging ze zelf een koper zoeken. En werd al net zo gepiepeld als Chen. Toen ze merkte dat ze zelf niet beter was kreeg ze spijt en wilde ze terug.
Maar Chen had intussen Li gebeld en hem met diens eigen schilderij laten overkomen. En inderdaad, de Nederlanders trapten erin.
De schilderijen die een comfortabel leven mogelijk hadden moeten maken, hadden hen uit elkaar gedreven.
Botering kwam ook nog eens vertellen dat het schilderij niet echt kon zijn.
Conclusie was dat Magda een vervalsing heeft gestolen. De eigenaars van die vervalsing, Chen en Li, hadden met het op de markt brengen van zo’n schilderij een risico genomen waarvoor ze zelf maar moesten opdraaien. Ze mochten blij zijn dat ze niet zelf werden vervolgd. Godfried was vrij. Magda was vrij.
Dat wil natuurlijk niet zeggen dat ze me dankbaar is. Ik heb zelden zo’n hatelijke blik gezien als die Magda Vlekveld me toewierp op het moment dat ze werd weggeleid. Ik snap het wel. Ik heb haar een dierbare illusie ontnomen.
En daar heb ik spijt van. Want ik vraag me serieus af of ik het heb gedaan om haar te helpen of om haar te vernederen. Ik voel me rottig.
Kom snel! Lik mijn geweten schoon! Je weet waar het zit!

Han van der...

5 jaren, 6 maanden geleden

1,4

Ledlight dislict, ledlight dislict!!

Al die heisa met dat doek, ik moet eens goed stoom afblazen, zei Li bij zichzelf en ontweek nog net een platgetrapte hamburger voor hem op de stoep. Koortsachtig was hij op weg, ongevoelig voor de geïrriteerde en vermoeide blikken van de Amsterdammers, die een wijzend, aan wegwerpend grenzend gebaar maakten en zo snel mogelijk doorliepen als hij hun zowat aanklampte en vroeg: 'Ledlight dislict, ledlight dislict!!'
Toen hij er aankwam was hij eerst teleurgesteld. Afrikaanse, Oosteuropese, Thaise, die had je in Bejing bij karrevrachten, daarvoor was hij niet hier. Hij wilde een echte Hollandse vrouw, een vrouw als… een koe. Want zo had hij het zich ooit in een kroeg in de Bejingse haven laten vertellen: de vrouwen hier waren reusachtig als koeien, met koeiekonten en koeiedijen en borsten groot als in geen tijden gemolken uiers. Toen hij ze in de verte zag staan, even voor het vliegtuig de grond raakte, de zwart-wit gevlekte grazers, de eerste levende wezens die hij zag hij in dit gekke kleine landje, voelde hij het verlangen al in zich opwellen. Aan boterbergen dacht hij, overstromende melkkannen. Zijn ballen kropen puur uit voorpret al bij elkaar.
Hij dwaalde door de steegjes. Die ramen waren wel een uitvinding, je wist meteen wat voor vlees je in de kuip had. Ze moesten er zijn, het probleem was hetzelfde als in Bejing: teveel import. Toen hij een van de steegjes uit kwam en het Oudekerksplein op liep, bleef hij stokstijf staan en begon toen te lachen, zo onbedaarlijk hard begon hij te lachen, dat zijn I ♥ Amsterdam-petje van zijn hoofd viel en in een plas rolde. Een kerk midden tussen de hoeren? Hoe gek kon je het krijgen in dit landje? Het was het oudste beroep ter wereld, dus die kerk hadden ze er gewoon tussen gezet. Dit was nog gekker nog dan de hasj die je op iedere straathoek kon krijgen en die moeders na school hun kinderen gaven zodat ze rustig hun huiswerk gingen maken. Li's geschater echode tegen de muren van de Oude Kerk. Voorbijgangers keken opzij of juist niet naar de Chinees, die proestend en gierend tegen een steunbeer hing. Was hij ziek, niet goed wijs?
Weer op adem gekomen raapte hij zijn pet op en ging verder met zijn queeste, Li, onderwijl denkend aan zijn geheime wapen: zijn 45° naar links wijkende penis. Verborgen, vergeten hoekjes wist hij ermee te bereiken, nieuwe g-plekken ontdekte hij en de vrouwen waren er dol op. Een godsgeschenk was het; uniek ook, als je tenminste Chen en opa Huan-Jiang niet meetelde, want ook zij waren begiftigd met zo'n gebogen lid. Een atavisme of een teken van adeldom? 't Is maar hoe je het bekijkt. Li dacht weer aan vroeger, aan de verjaardagen van opa Huan-Jiang, en werd even melancholisch. Als hij echt genoeg rijstwijn en baijiu op had na een urenlang feestmaal, en er waren geen tantes of nichtjes in de buurt en het thema jazz was uitgeput, dan wilde opa het er wel eens over hebben, over de avonturen die hij met zijn 45° had beleefd, vooral die in Manhattan in de jaren veertig. Hij deed het voorkomen alsof het een groot matras was in die tijd, met hem, of beter zijn scheve chinapik, in het stralende middelpunt. Hij begon altijd op samenzweerderige toon, liet zich dan meevoeren door zijn eigen avonturen, en, je kon erop wachten, eindigde met Billie Holiday, die hem 'my little crooked knight' noemde en geen genoeg van hem kreeg. De ooms grinnikten, stemden van alle kanten in, Huan-Jiangs lach schoot daar bovenuit, kraaiend de lucht in. Op een afstandje deden de tantetjes alsof hun neus bloedde. '爷爷再次谈到关于他的阴茎弯曲 …,' verzuchtten ze, wat ongeveer vertaalt als: 'Ach gunst, zijne scheefheid de 45° staat weer op het program. Komt er nooit een eind aan die ellende?' Dichtung und Wahrheit. Wat was waar, wat niet? Je wist het nooit met Huan-Jiang, maar de overgave waarmee hij zichzelf liet meevoeren deed haast vermoeden dat er een kern van waarheid in zijn verhalen school. Hij was musicus, geen acteur. Toen ze een bepaalde leeftijd hadden bereikt had hij de neefjes bij zich bij geroepen, hun omslachtig gefeliciteerd met hun kromheid en zijn hand op hun schouder gelegd - alsof ze tot ridder werden geslagen en op een belangrijke missie werden gestuurd. Little crooked knights.
Li ging door een poortje, liep een hofje op en werd door bliksem getroffen. Daar zat ze, achter in het hoekje. Hij was meteen verliefd. De koeien konden wel inpakken. Monumentaal dekte de lading niet, monumentaal in het kwadraat kwam hooguit in de buurt. Eerst liep hij nog door, maakte een gluiperig rondje, zijn mond plotsklaps droog als perkament, want hij had haar gezien, maar zij hem ook. Geïntimideerd als hij was, nu moest hij wel.
 De vrouw had de deur al op een kier geopend. 'You again!' zei ze. Een landgenoot was hem kennelijk voor geweest; westerlingen vonden chinezen altijd op elkaar lijken, en deze was niet anders.
Ze liet hem binnen en sloot het gordijn. Massief stond ze voor hem, glimlachend, een schip van een vrouw. Het duizelde Li: zóveel vrouwenvlees, zó dichtbij, zó romig wit, zo hélemaal voor hem… Aangespoord door haar glimlach had hij zijn hand al op haar kolossale rechterborst gelegd, voelde het gewicht en de warmte door de stof van haar negligé heen, de tepel zo groot als een lychee. Die negligé was ook iets, waar ze die had laten maken?…
'Niet zo snel, schatje, first we pay,' zei de vrouw en trok zachtjes zijn hand van haar borst. 'Dan jij can do anything you want. Only: no hurt.'
Het 'anything' maakte Li's knieën week. Met trillende vingers frommelde hij in zijn portemonnee en overhandigde het schip het geld. Haar hand voelde klam aan. Ook hing er een lichte zweetgeur om haar heen - geen wonder als je zoveel te versjouwen had - maar dat maakte haar alleen maar aantrekkelijker. Hoe anders was ze dan de vrouwtjes thuis, de falangmei, de kapsalonmeisjes die hij in Bejing bezocht. Minstens vijf daarvan pasten in deze. Hij voelde zich als een kind in een snoepwinkel. Verandering van spijs, etc. Al zijn zinnen stonden op scherp. En het werkte, hij was het gedoe rond het doek al bijna vergeten, dacht er eerder aan hoe het zou zijn om haar te schilderen.
Deinend liep de vrouw naar het kastje naast het bed, waarop behalve een doos tissues en een paarse vibrator een grote Hello Kitty-pop stond. Li zag haar achterwerk, zag dat het klopte van de koeien, zette in gedachten al de contouren op een groot doek. Ze opende een laadje, stopte het geld erin en schommelde weer terug, nog steeds een glimlach op haar lippen. Ze mocht hem, concludeerde Li. Straks zou ze hem nog meer mogen.
'My friend', zei ze en streek hem over zijn elleboog terwijl ze met haar andere hand behendig zijn riem begon los te maken. 'My special friend'. Li's broek zakte tot op zijn enkels, daar stond hij in zijn I ♥ Amsterdam-boxershorts. De vrouw stak haar wijsvinger schuin in de lucht en bewoog hem in kleine cirkeltjes heen en weer. 'My little crooked knight.'
Tweede blikseminslag, witte waas. Dan besef dat zich als een druppel inkt in water over zijn gezicht verspreidde. Iemand was hem voor geweest, een heel specifiek iemand. Li stootte een korte lach uit. De stíekeme gluiperd. Nog een lach volgde, luider. En nog een, nóg luider. De vrouw keek hem geschrokken aan, vroeg of er iets aan de hand was. Was hij niet lekker? Wilde hij wat water? Maar Li kon nu niet meer stoppen, zelfs als hij wilde; een voor dat kleine peeskamertje veel te hard gelach klonk daar, was minstens tot de andere kant van het hofje te horen. Tot het moment dat… - hij greep met beide handen de borst die hij nog niet had gevoeld, de linker, bracht zijn mond er naar toe en begon er dwars door de stof van de negligé heen in te bijten.
Ze zouden samen wel de wereld veroveren.

Gregor Verw...

5 jaren, 6 maanden geleden

 

Godfried de Ridder

2,0

Monologue intérieur du chevalier

—Dat was dat… telefoongesprekken duren meestal te lang… ’t liefst zou ik alleen een afspraak maken en de rest live doen… er gaat altijd informatie verloren maar live is het minder rampzalig. Binnenkort dus met Lianne Verstraaten op ’t stadhuis… Verstraaten… Lianne… die naam doet een belletje rinkelen… ze klonk jong… heeft ze bij Puck op school gezeten? Ik moet haar weer eens bellen… of misschien moet ik wachten tot ik goed nieuws heb… of tot zij goed nieuws heeft. Wanneer is ze jarig? Puck… Puck… Puck. Ergens eind september, maar was het de 24ste of de 25ste? 26 september misschien? Lianne Verstraaten… met haar om de tafel, maar ook met Van Zwaaij, met Chen, en zijn vrouw… of ik de Chinezen wil bijstaan. Wat een ellende, dat tolkenverhaal, hoe dat in vredesnaam op mijn pad is gekomen… het is mooi dat ik erbij kan zitten… daar niet van… het geeft me een goede uitgangspositie om het project te pluggen… met een beetje geluk hoef ik niet teveel te vertalen… mijn Mandarijn is roestig… beurs. De Chinese jaren liggen ver achter me… eigenlijk wil ik er zo min mogelijk aan denken. De periode die de Berlijn-periode had moeten overtreffen, maar die me vervreemdde van mijn gezin, die me een paar jaar totaal buiten de kunstkritiek hield, die me enkele keren op een haar na mijn leven kostte… en waarin ik eigenlijk niets van betekenis maakte. Zou Verstraaten echt iets kunnen doen voor het project? Laat ik niet meteen denken dat het waarschijnlijk toch niet kan… dan weet ik bij voorbaat al dat het mislukt. Ze zei inderdaad meteen dat er geen budget is… het onmiskenbare no go signal voor iedere zichzelf respecterende ZZP'er… wie denkt ze dat ik ben… een goedkope hoer… al past het natuurlijk in de zeitgeist… zoals Toyota auto's ging maken volgens het just in time-principe, met precies genoeg onderdelen, precies op het juiste moment in de fabriek… als het misging lag meteen de productielijn stil… en dat was zo erg, zo'n ramp, en dat boezemde iedereen zoveel angst in, dat het nooit fout ging… het dwong af dat die wagens extreem efficient gemaakt konden worden… op vergelijkbare wijze stevenen wij af op een barely on budget-economie. Waarin iedereen net genoeg geld heeft om niet dood te gaan, en net genoeg aandacht krijgt om zichzelf belangrijk te kunnen blijven vinden… altijd maar op zoek naar de volgende schnabbel. Waarom gaat Van Zwaai, de geldwolf, überhaupt in op zo'n uitnodiging? Is het vanwege de link met de musea? Tja, dat is natuurlijk ook voor mij wat dit verhaal toch nog interessant maakt… moet ik Stefan meevragen naar dat gesprek? Nee… die is nodig in ’t atelier… nodig bij ’t project… dat is momenteel het allerbelangrijkste. Wat zal ik Verstraaten precies voorstellen? Iets absurds, iets geniaals… als ze die Victory Boogie Woogies nou eens ophangen in, weet ik veel, een zaaltje in ’t Stedelijk? En dan de burgers oproepen om hun eigen versies te maken… en die er naast hangen… er moet ruimte zijn voor tientallen bijdrages. Tot niemand meer weet wat de echte is… dan een wedstrijd uitschrijven… John Ewbank een swingende overwinningsboogiewoogie laten componeren… hopen dat de winnaar Piet zelf is… smullen als het niet zo blijkt te zijn… controverse natuurlijk… maar ik denk dat we dit soort verzetjes nodig hebben om boven water te blijven in deze anti-intellectuele eeuw. Die user generated bijdrages worden allemaal klote natuurlijk… zoals ’t gaat bij zulke projecten… als je dit werk niet net zo serieus neemt als een professional, kun je nooit visie hebben, nooit de vaardigheid. Op het laatst knallen we dan mijn project erin, terwijl de hele wereld toekijkt. Volgens mij is er dan flink stront aan de knikker. Wat natuurlijk de bedoeling is. Nou goed… we gaan het zien… wij gaan zien. Toch.

Niels ’t Hooft

5 jaren, 7 maanden geleden

 

Joy Puik

1,2

Tweede keus

Joy Puik
to: Samantha Borger
date: 16 april 2013 11.55
subject: Terug bij af

Smeltpunt van mijn zinnen!
Ik zit in de kantine van de bibliotheek. Vannacht om een uur of 4 (reden genoeg om wakker te liggen, daar kom ik zo op) begreep ik dat ik vrijwel niets van die hele Mondriaan weet. Behalve wat ik bij die toestand met de tweede Victory Boogie Woogie uit de krant heb begrepen. Dus vanochtend is Joy naar de bibliotheek getrokken en heeft een hele stapel boeken uit de kast getrokken, voor een snelcursus. Een vreemd, streng en ongenaakbaar mannetje, die Mondriaan.
Ze hebben hier een retecool boek, ‘Victory Boogie Woogie uitgepakt’. Allemaal artikelen over absurde details van dat schilderij, over welke laagjes Mondriaan het eerst op het doek zette, op welk lijntje zijn kwast toch een beetje uitschoot, welke plakkertjes hij eerst waar plakte voor hij ze weer ergens anders plakte, waarna ze van het schilderij afvielen en het weer eens gerestaureerd moest worden. Hij heeft bijna twee jaar aan dat ene schilderij zitten prutsen. Geen wonder dat Vlekveld denkt dat hij er wel een ander schilderijtje tussendoor heeft kunnen doen. Maar zoals met zo veel dingen, bijvoorbeeld met eigenlijk heel veel stukjes van jouw huid en haar: hoe dichter je er met je neus op zit, hoe spannender het wordt.
Ik zoek een nieuwe invalshoek op de toestand met het schilderij. Want mijn mooie plan is nomdeteringbilletjes geheel in het IJ gevallen. Toen ik Vlekveld vertelde dat ik wel te weten kon komen waar het schilderij was, dacht ik al dat Fei Fei (dat sneue vrouwtje van Chen, had ik verteld dat ze Fei Fei heet?) er iets mee te maken had. Wat heeft het voor zin een schilderij te stelen dat je niet kunt verkopen omdat iedereen weet dat je het gestolen hebt? Er is maar één persoon voor wie dat zin heeft, die het kan stelen èn verkopen: Fei Fei. Want als Chen en zij inderdaad getrouwd zijn is zij mede-eigenaar (of zou de Chinese wet daar anders in zijn?) Waarschijnlijk is ze opgejut door die groezelige fietsenbaas bij wie ze de hele tijd zit thee te drinken. Ik krijg sterk de indruk dat ze er wel eens een koekje bij nemen ook, op zijn zachtst gezegd. Maar net toen ik die kerel wilde gaan opzoeken om het schilderij in handen te krijgen en zo Vlekvelds eeuwige dankbaarheid te oogsten werd ik opgebeld door De Wereld Draait Door. Of ik ’s avonds naar de studio wilde komen, want de uitzending zou over de Victory Boogie Woogie gaan. Later hoorde ik dat ik tweede keus was: ze hadden eerst Vlekveld gebeld, maar die had resoluut geweigerd. En geef haar eens ongelijk. Het is natuurlijk al niet fraai dat het schilderij is ontvreemd zodra zij het beslag had laten opleggen, en de kans dat ze het ooit voor Nederland kan verwerven is angstwekkend klein geworden.
Snel Tess gebeld, die kon gelukkig oppassen. Mingus een zoen en een aai over zijn bol gegeven, en hop, naar Hilversum.

Han van der...

5 jaren, 7 maanden geleden