Dit was een gezamenlijk schrijfspel. Lees het resulterende verhaal hieronder.

Bijdragen over De kist

Dit onderwerp is gearchiveerd. Er kan niet langer over geschreven worden.

 

Joy Puik

1,5

Naar Amerika

Joy Puik
to: Samantha Borger
date: 25 april 2013 23.15
subject: New York, New York

Allerallerliefste Sam,
Ik ben nogal sentimenteel vanavond. Ik zat net met Mingus op de bank (hij is in mijn armen in slaap gevallen) en ik dacht, al zit jij in Chili naar de roodverschuiving van sterrenstelsels te turen terwijl ik door de Amsterdamse haven zwerf op jacht naar nieuws over dat rare schilderij, of die rare schilderijen intussen, we zijn toch altijd met hetzelfde bezig. Gelul natuurlijk, ik weet het. Maar wel gelul ter goeder trouw.
Vanochtend werd ik opgebeld door de hoofdredacteur. Niemand had me verteld dat het gratis-schelden-op-Joy-dag was. Wat was die vent kwaad! Magda Vlekveld had zelfmoord gepleegd, en waarom had ik dat nieuws niet als eerste gemeld? Of ik me maar meteen op kantoor wilde melden. Gotnomdekringspierkramp, wat een bullebak! Ik schrok me natuurlijk rot, belde eens rond, en wat blijkt: Vlekveld is helemaal niet dood. Wel een zelfmoordpoging. Het zal toch niet om dat schilderij zijn? Wat een zielig rotleven moet een mens hebben als ze al zelfmoord wil plegen om een verdonkeremaand schilderij. Gelukkig heeft die meneer Chen haar alweer een nieuw schilderij geboden om zich over te ontfermen, hij tovert ze uit zijn kont geloof ik. En ik heb een grote fruitmand bij haar laten bezorgen. Ze zal er wel weer wat achter zoeken, maar je wilt toch iets doen voor de medemens in existentiële nood.
Daarna naar de hoofdredacteur. Ik had het verhaal uit mijn handen laten glippen, zei hij. Ik had de feiten niet naar mijn hand kunnen zetten. En ik was nog wel zo veelbelovend begonnen. Hoofdschudden, zucht zucht zucht. Of ik een voorstel had om de situatie te verbeteren. Weet je dat de kijkcijfers voor het AS3-journaal drie keer over de kop zijn gegaan de afgelopen weken? Nooit een bedankje of een complimentje gehoord van hem, maar hij belt je uit bed als er wat te klagen valt.
Ik had wel een voorstel. Ik wilde een paar dagen naar New York om de herkomst van het schilderij te onderzoeken. Hij viel van zijn stoel.
Ik loop er al een paar dagen over te denken. Want hij heeft natuurlijk wel een punt. Ik ben in deze zaak het initiatief kwijt. Goed, in alle verhalen over nieuw ontdekte meesterwerken gaat het om de provenance. Waar komt het schilderij vandaan, wie heeft er met zijn poten aangezeten en wie heeft de vetvlekken er weer vanaf gepoetst. Vlekveld had bij die tweede Victory Boogie Woogie ook de bek vol over de provenance. Nu hoor je haar daar niet meer over.
Niemand weet hoe dit schilderij/deze schilderijen in handen van Chen zijn gekomen. Vage verhalen over een grootvader van wie niemand ooit heeft gehoord, dat is alles. Dus Joy gaat dat allemaal eens even uitzoeken. Hoogmoed, ik geef het toe. De geschiedenis van Mondriaan is tot de laatste vezel uitgeplozen, iedereen die hem een kopje koffie heeft verkocht is al twintig keer geïnterviewd. Maar ik heb een nieuwe ingang: opa Chen. Naar hem heeft nog niemand gekeken.
De hoofdredacteur begon te briesen over wie moet dat betalen en zo, maar hij was gauw om. Als we dit verhaal onder de aandacht kunnen houden is dat goud waard. Herman-de-cameraman hoeft voorlopig niet mee, die kan invliegen als er wat te filmen valt. Met een week ben ik terug, denk ik.
Ik heb mijn ouders opgebeld, of Mingus die tijd bij hen mag logeren. Mijn vader vond het geweldig.
Dus morgen vertrek ik. Eerst moet ik nog een interviewtje doen met Godfried de Ridder. Ken je hem nog? Die kunstenaar die tien jaar geleden naakte vrouwen kruisigde als protest tegen de bio-industrie. Die doet nu het woord namens Chen met zijn nieuwe Victory Boogie Woogie. Vraag me niet hoe hij erbij betrokken is geraakt.
O, Sam, waarom is die Mondriaan nou niet naar Chili gegaan om een mooie Patagonia Boogie Woogie te maken? Dan had ik dit gedoe kunnen gebruiken om je op te zoeken.

Han van der...

5 jaren, 7 maanden geleden

 

Fei Fei

1,5

Terug bij af

Roderik vertelde vandaag aan het ontbijt dat hij heeft gehoord dat Magda Vlekveld een zelfmoordpoging heeft gedaan, in haar woning, met pillen, en dat Chen haar heeft gevonden, samen met Godfried de Ridder en Joy Puik en ene Li. Ze leeft nog, het scheelde niet veel. Ik schrok ervan dit te horen. Niet dat ik haar goed ken, maar toch, zelfmoord is zo grof en hard. Ik heb er ook weleens over nagedacht, maar het is nooit zover gekomen dat ik het echt wilde doen. Roderik zei dat het op een of andere manier te maken had met het schilderij. Hoe precies wist hij niet. Het gaf me allemaal een raar gevoel. Ook dat Chen haar gevonden heeft, ik bedoel, in wat voor vreemde situatie zijn hij en ik eigenlijk terecht gekomen?
Ik liet mijn geroosterde boterham met jam voor me op het bordje liggen en dronk alleen nog wat koffie. Roderik had zijn eetlust niet verloren en leek weer over te kunnen gaan tot de orde van de dag: hij dacht hardop na over zijn plannen met het schilderij. Hij denkt de hele dag hardop, valt me op, er komt geen einde aan zijn woordenstroom. In het Engels ook nog eens, een taal die hij niet goed beheerst en die voor mij moeizaam is om te verstaan. Bovendien, hij praat niet mèt me, maar tégen me. In zijn ogen ben ik een eenkoppig publiek dat op de juiste momenten moet applaudisseren. Ik nam af en toe een slokje koffie en luisterde niet. Dat moest ik Chen nageven: hij kon tenminste zijn mond houden en in stìlte op iets broeden. Als hij iets zei, dan praatte hij echt met me.
De monoloog van Roderik werd onderbroken omdat iemand hem belde. Met de telefoon tegen zijn oor liep hij weg, luisterend. Daarna hoorde ik hem tieren en schelden. Ik verstond niet wat hij zei, hij sprak Nederlands, maar het gesprek eindigde ermee dat hij zijn telefoon op de grond kapot gooide. Daar schrok ik zo van dat ik het koffiekopje bijna uit mijn hand liet vallen.
Het schijnt dat ons werk een kopie is. Chen heeft het echte werk. Laten invliegen door die Li.
Dit vertelde Roderik me nadat hij had opgehangen en in zijn ochtendjas heen en weer liep door de kamer, als een manisch dier in een kooi.
Het gekke is, ik was niet boos of pissig, zoals Roderik wel was. Er gebeurde in mij iets anders. Ik zag Chen voor me en dacht: goed gespeeld. Blijkbaar ging mijn mondhoek bewonderend wat omhoog, want Roderik vroeg wat ik in nou zat te lachen. Als dit bekend wordt, brieste hij in half Engels en half Nederlands, wat ik moeilijk kon volgen, dan wordt òns werk als waardeloos gezien, dus kunnen we wel fluiten naar kopers. Ik probeerde daar iets tegenin te brengen, maar hij noemde me onwetend en ik moest me er niet mee bemoeien. Wel moest ik hem mijn telefoon geven, die hij vervolgens zelf van het dressoir griste, en waarmee hij in de studeerkamer verdween. Ik bleef aan de ontbijttafel zitten, in mijn ochtendjas, die dunne ochtendjas, net nieuw, en voelde me naakt. Zonder telefoon, zonder waardevol schilderij, zonder andere toekomst in het verschiet was ik zomaar een vrouwtje in een huis van een ander, in een land van anderen.
Chen heeft een neef die Li heet, schoot het door me heen, en dat moest ik tegen Roderik zeggen, maar ik had geen zin om daarvoor op die dichte deur te kloppen. In plaats van naar de studeerkamer liep ik naar de badkamer. Op de wastafel lag een scheermes en op een plank een doosje slaappillen. Ach, ik zou dat toch nooit doen.
Ik weet niet hoe lang ik in bad heb gelegen, maar om de zoveel tijd trok ik de stop eruit, zodat het water een paar centimeter zakte, en dan vulde ik het bij met warm water. Volgens mij zat Roderik al die tijd in zijn studeerkamer mensen te bellen. Eén keer kwam hij eruit en riep hij mij, waar de oplader was.
Toen ik uit bad kwam, had Roderik een oplossing gevonden. Tenminste, hij had met ene Botering gesproken, of hij had iemand gesproken die Botering kende: ik was rozig en hij sprak vermoeid. Net als Vlekveld is Botering een autoriteit, een kunstkenner, maar dan eentje met een hele andere kijk op de dingen. Als hij zich bij ons kamp wil aansluiten (dat woord gebruikte Roderik, dat weet ik nog wel, ‘kamp’, er zijn nu dus twee kampen) dan is de zaak nog niet verloren.
Hij stapte onder de douche en schoor zich snel, waarna hij de deur uit ging en tegen me zei dat ik niet op hem hoefde te wachten met eten. In de keukenla kon ik een stapeltje afhaalmenu’s vinden, zei hij. Ook eentje van een Chinees.

Robbert

5 jaren, 7 maanden geleden

1,0

Veraf achteraf onderaf bovenaf

Vervalsingen zijn eigenlijk niet nodig. Mondriaan zit al overal; geen fractaler kunstenaar dan Mondriaan.
Zoom in, zoom uit en zie de wereld als een klein hoekje van een schilderij van Mondriaan. 't is maar hoe je kijkt, misschien zit hij nog het minst in musea voor kunst met een collectie van voornamelijk voor 1920. meer Mondriaan in het Moma dan in het Teylers, hoewel, ook in het Teylers kun je Mondriaans tegenkomen, want met terugwerkende kracht is bijna alles een Mondriaan, of een hoekje van een Mondriaan: een schilderij van primaire kleuren, vlakken en strepen; daar kun je een wereld mee opbouwen. Mondriaan is lego; Mondriaan is Google Maps, Mondriaan is moleculen. Kaart van elk gebied.

B Punt

5 jaren, 7 maanden geleden

1,2

Bekentenissen van een vervalser 1

Vervalsen kan iedereen, en zeker het werk van Mondriaan is geen probleem. Al moet je de problemen rond het juiste canvas, de juiste verf etc etc niet onderschatten. Maar wie de weg weet, kan altijd aan ongebruikt canvas uit de periode 1910-1940 komen en aan verf uit die tijd. Vooral het faillissement van de firma Van Toorn&Zn in 1962 leverde een schat aan materiaal. Men moest eens weten wat en bij wie er verder nog allemaal te krijgen is. Neem alleen de restauratie ateliers van de grote Europese musea. In Italië kun je op de zwarte markt, wel voor veel geld, voortreffelijke verf uit allerlei periodes kopen. Een Mondriaantje schilderen stelt op zich niets voor, al moet je natuurlijk wel zorgen voor de juiste spontane verfstreek. Maar kleurstelling en constructie zijn belachelijk eenvoudig. Probleem is wel de opspanning, preparatie, het craquelé en vooral de catalogisering, Mondriaan hield er een zeer merkwaardige catalogisering op na. Achter op de doeken liet hij allerlei tekens achter waarvan de experts niet altijd weten wat ze betekenen. Dat zou overigens wel een voordeel kunnen zijn. Ik heb me voor de zekerheid aan hem nooit bezondigd, te riskant. Ik legde en leg me toe op tamelijk onbekende meesters met potentie. Stijgers, zal ik maar zeggen. Schilders uit de periode 1910-1960 die voorlopig nog alleen in kleine kring bekend zijn maar langzamerhand wel de aandacht beginnen te trekken. Je kunt daar als vervalser zelf ook een beetje bij helpen als je een vriendje hebt dat over kunst schrijft. Zorg ervoor dat hij (of zij) in de juiste bladen een paar artikelen over die onbekende maar talentvolle, liefst jong gestorven meester schrijft. Of zijn naam af en toe laat vallen in overzichten.

De bekendste Nederlandse vervalser is Geert Jan Jansen, ik bewonder hem zeer. Hij geeft in interviews en beschouwingen van de laatste jaren een inkijkje in zijn werk maar hij blijft de nadruk leggen op zijn schilderkunst. Dat het zo knap is. Allemaal romantiek, bij Jansen ging het niet om geld maar om erkenning, dat heeft hem de das om gedaan, net als Van Megeren overigens. Bij mij gaat het om geld. Men dient goed te beseffen dat Jansen alleen een mooie vervalsers carrière van de grond kon krijgen via zijn grote kennis van de kunstwereld en van de kunsthandel. Ook zijn kennis van de praktijken bij veilinghuizen was en is fenomenaal. Nog steeds kent hij vrijwel alle veiling experts in Europa, al willen die nu natuurlijk niets meer met hem te maken hebben. Hij wist iedereen op razend knappe manier een rad voor ogen te draaien, niet zozeer met zijn schilderkunst, als wel met de verhalen erom heen. Hij creëerde goed opgebouwde en vooral weinig controleerbare illusies over de afkomst van de schilderijen. In zijn verhalen achteraf probeert hij tegenwoordig juist dit aspect van zijn werk onder de tafel te schuiven. Schilderijen vervalsen is niet een kwestie van goed schilderen, wist ook hij, maar vooral van het creëren van geloofwaardige afkomst verhalen. Waar komt het doek vandaan? Valt dit te controleren? Dit is meer dan het halve werk. En uiteraard speelde hij in op de hebzucht van de kunstwereld.

Ik heb me dus nooit met Mondriaan’s Stijlperiode ingelaten, wel met zijn bloemenwerk, dat hij af en toe voor geld maakte, daar liggen nu eenmaal kansen. Ik heb er in de jaren tachtig een paar geleverd voor een veilinghuis in Dordrecht. Let op: mijd de grote veilinghuizen, vooral in het begin van uw vervalsings carrière. Ga in zee met de kleinere huizen, daar leven nog grote ambities en is de wil een onbekend werk op de markt te brengen veel groter. De opbrengst van de bloemenwerken viel overigens tegen (15.000 gulden per stuk). Mondriaans werk uit de Stijlperiode is helaas grondig gedocumenteerd. Een beetje conservator Moderne Kunst laat zich niet gemakkelijk in de luren leggen met een verhaal over een doek van Mondriaan dat in een Chinese vrachtboot in de Rotterdamse haven is aangetroffen zoals men op het ogenblik beweert. Daar prik je zo doorheen. Dat is absoluut niet serieus te nemen. Chinese scheepskapitein met doek van Mondriaan? Uit zijn Amerikaanse periode? Ja, morgen brengen. Waar is de geloofwaardige illusie? Deze oplichters club bakt er niets van. Je moet een wereld creëren, een stemming oproepen en uiteraard de aandacht afleiden van waar het je om gaat. Geld! Deze groep leidt de aandacht niet af van waar het om gaat, maar versterkt die juist. En dan al die publiciteit in de pers! Belachelijk, daar zit je als vervalser niet op te wachten.

In de komende afleveringen zal ik een aantal gevallen uit mijn praktijk behandelen. Helaas kan ik geen namen noemen van landelijke kunstexperts en medewerkers van veilinghuizen. Het is niet de bedoeling dat zij in problemen komen, ik tel onder hen een paar zeer goede vrienden die ik niet in diskrediet wil brengen. Ook de namen van mijn medewerkers kan ik niet onthullen. Wel kan ik zeggen dat we met vijf personen in teamverband werken. Allemaal brengen we onze eigen expertise in. Die van mij rust op kennis van de kunsthistorie en mijn schildercapaciteiten, al moet men die laatste niet overschatten. Een collega is een expert in veilingen en veilinghuizen. Mijn andere collega’s zijn van huis uit meubelmaker, journalist en scheikundige. De laatste helpt mee met schilderen. We startten onze praktijk een jaar of dertig geleden toen we een klein schilderijtje van een jong gestorven Nederlandse schilder, zogenaamd uit de erfenis van een oud tante van deze schilder, op de markt brachten. In een veilinghuis in Amsterdam. Het bracht dertigduizend gulden op. Achteraf beseften we dat we enorme risico’s liepen. Ons verhaal bevatte grote hiaten, we namen veel te grote risico’s. Maar het liep goed af. En we wilden meer.
(wordt vervolgd)

Kees 't Hart

5 jaren, 7 maanden geleden

1,9

Victory Boogie Woogie eerste schets

achter zeeën van werkelijkheid
hebben willekeur en omstandigheden mij aangespoeld
op het eiland van de geest

alles wat ik dacht te moeten maken
in afzondering en onthouding
blijkt hier al uitbundig te bestaan
zonder dat het me nodig heeft

onder gewijzigde omstandigheden
wordt elke kleur een andere kleur
een vlak kan zich uitbreiden naar vier kanten
of zich versmallen tot een lijn
een lijn kan op elk punt op zijn lengte
beginnen en eindigen
zonder dat dat zijn lengte beïnvloedt

wat we ervaren als een vlak
is evengoed denkbaar als een hoeveelheid gestapelde lijnen
eventueel van dezelfde kleur

wat we ervaren als een lijn
is evengoed denkbaar als een hoeveelheid nevengeschikte vlakken
eventueel van dezelfde kleur

er is geen voorstelling nodig
er is geen fantasie nodig
er is geen eigenheid nodig
er is geen nuance nodig
er is geen olieverf nodig
er is geen verklaring nodig

Han van der...

5 jaren, 7 maanden geleden

 

Joy Puik

1,6

Een aanbod

Joy Puik
to: Samantha Borger
date: 8 april 2013 20.22
subject: Blufpoker

Ha lief beest,
Ik heb nogal iets stoms gedaan, geloof ik. Ik lig hier op de bank na te denken over wat ik gedaan heb, en waarom. Het is echt stom. Maar ik weet niet of het onherroepelijk stom is of daar-lult-Joy-zich-wel-weer-uit-stom. En ik weet helemaal niet waarom ik het heb gedaan.
Ik zal het je vertellen. Vanochtend diende Magda Vlekvelds kort geding. Een bespottelijke vertoning, juridisch gezien, maar tegelijk zeer indrukwekkend. Op de kracht van haar getuigenis is die Chen tot bonafide kunsthandelaar uitgeroepen. En ze heeft het schilderij niet eens gezien. Ze beweert tenminste dat ze mijn uitzending niet heeft bekeken, omdat ze haar tijd niet verdoet met televisiekijken. Het is wel een wijf, die Vlekveld! Ik weet niet hoe ze het klaarspeelt. Ze heeft een soort autoriteitsveld om zich heen, ze verspreidt een straling waardoor niemand haar tegenspreekt. Die rechter ook niet. Haar advocaat was niet meer dan inleider voor haar verklaring, en daarna was het zo’n beetje afgelopen.
Dus zij grijpt die arme meneer Chen bij de karige kladden die hij om het lijf heeft hangen en neemt hem mee naar een klaarstaande auto. Ik geloof dat het de auto van haar advocaat was, die gelijk dienst deed als chauffeur. Ik erachteraan, ik wilde niets missen. Ik heb geloof ik een paar bejaarden gesneden, maar ik heb vriendelijk naar ze geglimlacht in de achteruitkijkspiegel. Al met al stond ik nonchalant naast mij auto toen zij aan kwamen rijden. Ik liep met hen op naar het schip alsof ik ook was uitgenodigd.
Maar op het schip kwamen we erachter dat de kist met het schilderij weg was. Chen tastte een kwartier onder het bed, of hoe heet dat aan boord, de kooi? Ik heb zelden iemand die zich niet daadwerkelijk bescheten had, zo bescheten zien kijken. Heel zijn missie naar de gallemiezen. Hij sleurde zijn vrouw naar het vooronder om haar uit te foeteren (ze zat met de buurman te vozen toen we aan kwamen lopen dus iedereen kon zo het schip op). Daarna nam hij de kapitein nog eens onder handen.
Intussen is Vlekveld in de hut blijven staan. Versteend. Toen zie ik pas dat het haar niet alleen om prestige of macht te doen is. Ze is niet geërgerd of boos. Ze is ontdaan. Het is haar werkelijk om het schilderij te doen, om de Kunst. Ik krijg vreselijk medelijden met haar. Tegelijk zie ik mijn kans. En je hebt zelf aan den lijve ondervonden: als Joy haar kans ziet, dan grijpt ze hem!
‘Niemand hoeft dit te weten,’ zeg ik. ‘We zeggen dat het schilderij te kwetsbaar is om te vertonen en dat het eerst onderzocht moet worden.’
Ze kijkt me aan alsof ik gek ben. ‘Hoezo, niemand hoeft dit te weten?’ zegt ze. ‘Wil jij een spelletje met de publiciteit spelen? Wat zou dat voor zin hebben?’
‘Het zou ons de kans geven het schilderij terug te vinden.’
‘Waar?’
‘U geeft me drie dagen. En als ik dan het schilderij heb, dan geeft u me een exclusief interview.’
Ze dacht maar heel even na. Toen snoof ze. ‘Dus jij gaat dit wel even oplossen? Als het je niet lukt dan nagel ik je aan de schandpaal. Dan ben je klaar als journaliste.’
Ik knikte.
Want weet je, ik heb een idee waar ik het schilderij moet zoeken.

Han van der...

5 jaren, 8 maanden geleden

 

Joy Puik

1,5

Eerste reportage

Joy Puik
to: Samantha Borger
date: 28 March 2013 21.45
subject: Scoop

Shit Sammie, ik heb gotnomdevoetschimmel niet eens de tijd meer om je te mailen. Ik wilde eens rustig met Mingus eten om hem uit te leggen wat mama Joy tegenwoordig allemaal uitvreet, maar ik kreeg drie telefoontjes achter elkaar. Elk van een half uur. Tenslotte was mijn eten koud en zat hij te huilen boven zijn lege bordje, het wurm. Nu ligt hij in bed, hij mag nog even een boekje lezen. En ik zit op de bank, laptop op schoot, kouwe zompige wentelteefjes te knagen.
Waar was ik gebleven? Een tolk. Op internet moest je eerst overal je naam invullen en een aanvraag formuleren, en dan maar afwachten. En ik had haast! Ik heb een paar van die bureaus gebeld. Of ze namen niet op, of ze hadden geen tijd. En ik merkte dat ik helemaal geen zin in die lui had. Ik dacht ineens aan die meid achter de toonbank bij onze Chinees. Die is goedgebekt, die kent Mandarijn. Daar kan ik tenminste mee opschieten.
Ik sprong in de auto. Na een kwartier had ik de baas met zijn vervaarlijke babi pangang-mes uitgelegd wat ik wilde. Hij het meisje bellen. Ze wilde wel wat bijverdienen. Terwijl zij naar me toe kwam, belde ik AS3, of ze een cameraman konden sturen. Was het belangrijk? Ja, heel belangrijk. Hoe moet ik nou weten wat belangrijk is? Ik begin net!
Toen Li Yi en ik bij de Papierweg aankwamen stond de cameraman al sfeerbeelden te schieten. Van de foute boot, dat wel, maar de bedoeling was goed. Een jonge jongen, Herman, hij was vorige week net begonnen, dus hij had nauwelijks meer ervaring dan ik. De loopplank lag dit keer uit, dus we gingen met z’n drieën aan boord. Chen, zo heet onze Chinees, had zijn baard afgeschoren, met een bot mes, want hij had zich nogal opengehaald. Hij had een wit overhemd aangetrokken waarvan de boord onder het bloed zat. Herman leende hem zijn jasje om het wat te bedekken. We deden een kort interview. Li Yi was geweldig, ze wist hem helemaal op zijn gemak te stellen. Hij werd rustig en bijna helder. Hij beweert dat hij een versie van die Victory Boogie Woogie heeft, dat schilderij van Mondriaan waar een paar maanden geleden zo veel gedonder om was. Hij haalde inderdaad een schilderij uit een oude kist dat er veel van weg had ook. Maar hij wist niet hoe hij het vast moest houden, want het hoort op zijn punt te staan, niet op een kant. Ik heb het nog even nagekeken.
Daarna naar de studio, waar we een item in elkaar geflanst hebben voor de uitzending van 6 uur. Twee minuten, hop, klaar.
De uitzending was nog niet begonnen of we kregen al van alle kanten telefoon. Het NOS-journaal, of ze de beelden mochten gebruiken. Kranten, met vragen om meer achtergrond. Net, bij de wentelteefjes, kreeg ik die Magda Vlekveld aan de telefoon. Dat is die grauwe dame met dat pruimenbekkie die de tweede versie van de Victory Boogie Woogie heeft ontdekt. Ze was toen de hele tijd in het nieuws. Die begint me toch te tieren! Ik had hele delicate onderhandelingen doorkruist. Zij was bezig om het schilderij voor Nederland te ‘verwerven’ ( ze bleef maar bezig over dat ‘verwerven’, dat is toch gewoon kopen?) en nu had ik de prijs opgedreven met mijn onnozele reportage. Ik vroeg haar of ik haar mocht interviewen. Toen draaide ze bij. Zul je altijd zien.
Ik heb werkelijk geen idee of die Chen een fantast of een vervalser is. Of dat dat schilderij dat hij bij zich heeft echt van Mondriaan is. Die Vlekveld zal er toch niet voor niets zo op gedoken zijn?
Nou, het is in elk geval spannend, mijn nieuwe baan. En voorlopig willen ze me wel houden daar.
Kom nou toch eens terug! We missen je, Mingus en ik.
Joy

Han van der...

5 jaren, 8 maanden geleden

 

Fei Fei

1,7

Aankomst in Nederland

Langzaam glijden we de haven binnen. Het is alsof de motor uit is en we alleen maar wat drijven, stilletjes, richting de kade.
Ik ben buiten op het zijdek gaan staan, in de regen, waarom weet ik eigenlijk niet. Naast me staat een man, hij is me achterna gelopen. Zijn naam is Chen. Met hem vorm ik een echtpaar. Chen is zeven maanden geleden in Peking met me getrouwd. Hij was verliefd op me en zo aanhoudend.
Mijn man pakt zijn fototoestel uit zijn zak en kijkt verwachtingsvol door de lens. Hij maakt een foto en ik begrijp niet waarom. Wie wil er nou een herinnering van dit uitzicht: wat bruine gebouwen, wat desolate hijskranen, een loods en laaghangende grijze wolken? Ik hoop dat de rest van dat Nederland minder saai is.
We dragen allebei dezelfde felgele regenjas. Ik voel me voor gek staan in dit idiote ding. Chen had ze gisteren in het bootwinkeltje gekocht. Omdat ze van pas zouden komen in Nederland, zei hij. Zijn cadeaus zijn altijd teleurstellend.
Desondanks steun ik mijn man. Ik help hem bijvoorbeeld met het dragen van onze bagage: twee koffers en de zware, gelakte notenhouten kist met daarin het schilderij van Piet Mondriaan. We zullen voor het terugbrengen van dit werk een beloning krijgen, van iemand, en vanaf dan zal mijn toekomst beter worden dan het verleden. Want de overheid hier heeft in 1990 voor heel veel geld een bijna identiek kunstwerk van Mondriaan gekocht. Ja, het mondaine leven waar ik altijd al van gedroomd heb ligt in het verschiet.
Chen legt zijn arm om mijn schouder en hij houdt het fototoestel voor ons in de lucht. Ik glimlach en hij drukt op het knopje. Als hij ons op het schermpje wil terugzien blijkt de foto mislukt, omdat er een regendruppel op de lens lag. Als hij een tweede poging wil wagen raakt de boot de wal en door de kleine schok laat hij bijna het toestel uit zijn handen vallen.
Waarom ik met deze sul getrouwd ben? Om die bruidsschat natuurlijk.
Over een paar minuten zal de boot echt aangemeerd zijn en het schilderij zal door de douane moeten. Ik hoop dat dat goed zal gaan. We hebben in ieder geval nauwkeurig voorbereid wat we zullen gaan zeggen…

Robbert

5 jaren, 8 maanden geleden