Dit was een gezamenlijk schrijfspel. Lees het resulterende verhaal hieronder.

Onderwerp: Striptease

Joy Puik

Personage: Joy Puik

Showdown bij Schiphol

Proza door Han van der Vegt – 5 jaren, 6 maanden geleden

Joy Puik
to: Samantha Borger
date: 31 mei 2013 11.59
subject: Sic Transit Gloria Mundi

Sorry dat ik mijn verhaal niet meteen heb afgemaakt. Ik was doodop, ik rilde over mijn hele lijf en mijn kop werkte ook al niet meer zo goed.
Maar ik ben niet aan gruwelijke ziektes gestorven. Ik werd vanochtend wel een uur te laat wakker. Ik heb Mingus een boterham naar binnen gepropt en naar zijn schooltje gebracht. De juf was niet boos, ze vroeg bezorgd hoe het met me ging. Ze had dat filmpje op YouTube al gezien. De kassadame bij de supermarkt raadde me aan een hete grog te nemen. Joy krijgt eindelijk de beroemdheid die ze verdient!
Goed, het vervolg van het verhaal: toen ik me weer over de reling trok, met vakkundige hulp van de kapitein, had de heer Reginald Cavendish de politie al gebeld om te melden dat Magda Vlekveld en Godfried de Ridder er met het potentiële bezit van Hutchison Whampoa vandoor waren. Kunstroof! Maar een kenteken kon hij niet geven, en als beschrijving helpt ‘een zwart Mercedes-busje’ niet veel.
Ik was woest. Ik was koud en nat en smerig, maar vooral was ik woest. Ik wilde achter ze aan. Ik rende de loopplank af, greep Herman de Cameraman bij zijn nekvel en samen renden naar mijn auto.
Ik denk dat ik de bestuurdersstoel heb verruïneerd met havenwater. Ik zei Herman dat het me speet dat ik zo stonk. Hij zei dat het niet gaf en draaide zijn raampje open.
Probleem was natuurlijk dat ik niet wist had waar Vlekveld en De Ridder naartoe wilden. Wat waren de mogelijkheden? Godfried, dat had ik uit zijn verhalen wel begrepen, wil het schilderij inlijven in een megalomaan kunstwerk dat hij in zijn loods aan het maken is. Daar waren ze niet naar onderweg, dat was duidelijk. Magda had dus het initiatief in deze actie. Wat zou zij met het schilderij willen? Mijn gok was dat ze het voor zichzelf wilde houden. Mondriaan was van haar, en niemand moest er met zijn poten aankomen. Als dat klopte, dan waren er volgens mij twee mogelijkheden, Magda’s huis in Buitenveldert en Schiphol. Vanaf het schip was het dus eenvoudig: Coenhavenweg en dan Einsteinweg.
Pas tegen het knooppunt kreeg ik een zwarte Mercedes-taxi in zicht, op de linkerbaan. Meteen daarop raakte ik hem weer kwijt. Op hoop van zegen nam ik toch maar de A4. Ik liet Herman de politie bellen om met stelligheid te melden dat de Victory Boogie Woogie op weg was naar Schiphol.
Pas toen we bij de taxistandplaats voor de hoofdingang van Schiphol parkeerden zag ik dat ik goed had gegokt.
Daar, achter het busje, stonden Magda Velkveld en Godfried de Ridder allebei aan een kant van de vurenhouten kist te rukken. Godfried was er waarschijnlijk tijdens de rit achter gekomen dat Magda niet van plan was hem het schilderij te gunnen voor zijn eigen kunstwerk. Ik hoorde achter me een sirene. Ik sprong de auto uit. Herman sprong de auto uit.
Magda zag mij het eerst. Even was haar aandacht afgeleid. Daar maakte Godfried gebruik van, hij rukte haar het schilderij uit handen. Maar daar schrok hijzelf weer zo van dat hij achterover op straat belandde. De kist schoot uit zijn handen, maakte een paar sprongen en belandde precies voor de aanrijdende politiewagen. We hoorden het hout versplinteren. Magda Velkveld zonk op haar knieën. Een hartverscheurende kreet.
Herman heeft het allemaal kunnen filmen, zij het wat schokkerig. Behoorlijk dramatische televisie.
Godfried en Magda zijn afgevoerd door de politie, samen met de resten van de vierde Victory Boogie Woogie. Ze worden dinsdag voorgeleid. Ze onderzoeken nu in het Stedelijk of het schilderij nog gerestaureerd kan worden.