Dit was een gezamenlijk schrijfspel. Lees het resulterende verhaal hieronder.

Onderwerp: Kabinetscrisis

Het is één groot internationaal complot

Proza door Lineske – 5 jaren, 9 maanden geleden

Mevrouw de voorzitter,

Het is bijzonder fijn vandaag het woord te mogen voeren bij dit spoedberaad over de motie van wantrouwen die onze fractie heeft ingediend over de politieke toestand rond de recente transacties met China. Maar laat ik beginnen met het uitdelen van mijn welgemeende complimenten aan het voltallige kabinet, en in het bijzonder aan de minister van Financiën, voor de geniale zet om China het knip- en plakwerkje van onze nationale held meneer Mondriaan aan te smeren. Het doet ons buitengewoon veel genoegen dat kunst de staatskas voor de verandering eens gaat spekken. Normaal gesproken kost deze linkse hobby ons Nederlanders alleen maar geld.

Tegelijkertijd ben ik boos, of liever gezegd: ik ben woedend, mevrouw de voorzitter, want de Kamer is bij deze affaire weer eens volledig buiten spel en in zijn hemd gezet. Wij hebben van de minister geen millimeter ruimte gekregen voor het naar behoren en kritisch uitvoeren van onze controlerende taak. We zitten hier met zijn allen in de Kamer mee te doen voor piet snot. Het is overigens tekenend dat de staatssecretaris van Financiën hier niet aanwezig is. Hij is Nederland op het moment aan het verkopen aan China. Dat is in onze ogen zeer verontrustend. Na de islamisering komt de Chinese zondvloed, let op mijn woorden. U bent gewaarschuwd.

Wij mogen de plichtsgetrouwe rijksambtenaar die in zijn gewetensnood het Chinarapport openbaar maakte, oprecht dankbaar zijn. Bij het doorlezen van dat ministeriële ‘masterplan’ over de verkoop van een van onze nationaal belangrijkste schilderijen (volgens de experts) kreeg ik bijna de tranen in de ogen. Wat een onzinverhaal! En hoe naïef! En waarom wil de minister van Financiën zo graag verkopen en waarom is hij tevreden met een schijntje van nog geen € 40 miljoen? Waar is onze beruchte handelsgeest gebleven? Wat had de bewindsman gegeten dat hij zo snel akkoord ging? Paddo’s? Spacecake? De minister is in mijn ogen en ik spreek namens mijn gehele fractie, knettergek geworden. Onze volgende dwingende vraag is: waarom wil het kabinet China ter wille zijn en waarom gaan wij intens handel drijven met een land dat de mensenrechten aan zijn laars lapt? Wij weten ook dat we in de toekomst niet om het nieuwe China heen zullen kunnen, we zijn niet achterlijk, maar laten we ons toch zo lang mogelijk op ons eigen land richten en onze identiteit niet verkwanselen.

Vaak worden wij als politieke partij afgeschilderd als een stel cultuurbarbaren. Ten onrechte, ook wij zijn voorstander van het behoud van cultureel erfgoed en van kunstwerken zoals in het Rijksmuseum te zien zijn. Daar mag wat ons betreft een budget beschikbaar voor zijn. Wij hebben daar geen enkele moeite mee, dat heeft u mij ook nooit horen zeggen. Maar wij vinden ook dat wie van kunst wil genieten, dat vooral op eigen kosten moet doen. In de loop van de tijd is glashelder gebleken dat het plan om kunst bereikbaar te maken voor het volk gefaald heeft. Alleen de elite, de cultuur- en kunstbobo’s profiteren van de miljoenen die jaarlijks in de kunstsector worden gepompt. Dat moet maar eens afgelopen zijn. Nog even of er wordt nog subsidie gegeven voor kookkunst en een diner in een Michelinsterrenrestaurant.

Onze partij heeft na het uitlekken van de op handen zijnde kunstverkoop niet stilgezeten. Wij hebben direct een eigen onderzoekscommissie ingesteld die de opmerkelijke ontwikkelingen van de laatste weken heeft nagetrokken. Daarbij is naar voren gekomen dat er onverklaarbare en ranzige randjes aan het hele verhaal zitten en dat we naar alle waarschijnlijkheid te maken hebben met één groot internationaal complot. Ik zal een paar punten noemen uit deze onverkwikkelijke soap: een Nederlandse commissaris van de Bank of China wil heel graag én heel voordelig een topstuk met een symbolische waarde uit Nederland weghalen, de minister van Financiën neemt het aanbod aan en is ogenschijnlijk gevoelig voor het overigens (niet bewezen) argument van de devaluatie van het werk vanwege twee recent ontdekte soortgelijke schilderijen van de Nederlandse artiest. Een van die doeken is onlangs heel toevallig vanuit China door een Chinees echtpaar ons land ingevoerd, of liever gezegd: naar binnen gesmokkeld, vanuit Griekenland, en zonder problemen door de douane gekomen en te koop aangeboden aan de juiste personen die ervan gingen kwijlen. Onze onderzoekscommissie heeft de achtergronden en de omzwervingen van het kersverse Chinese echtpaar nagetrokken, mede op hun spoor gebracht door de tv-uitzending De Wereld Draait Door. De onschuldig ogende echtgenote is bij navraag op het vliegveld van Shanghai door een oplettende grondstewardess met een ijzersterk geheugen aan de hand van foto’s herkend als een van de leden van het wijdverspreide bedrijfsspionagenetwerk van de Chinese Communistische Partij. De spionne zou vóór haar huwelijk gewerkt hebben bij de Bank of China en kort voor het vertrek van het echtpaar naar Europa om onbekende redenen ontslagen zijn.

Houdt u vast, er komt nog meer. Enkele weken later is een tweede kunstwerk vanuit China ingevoerd, zogenaamd weer van de hand van meneer Mondriaan, en opnieuw is het zonder problemen de douane gepasseerd, onder de arm van een neef van de Chinese echtgenoot. De waarde van dit schilderij is nog onbekend evenals de rol van beide Chinese mannen in de gehele affaire.
De commissie heeft inmiddels ontdekt dat het eerst aangeboden schilderij een dekmantel was voor het invoeren van microchips die de beveiligingsketens van het bankverkeer kunnen ontregelen. Gelukkig is die bankoperatie voortijdig bij toeval verijdeld doordat het schilderij bij een kidnappoging op het terrein van Schiphol ernstig beschadigd raakte. Het doek werd voor restauratiewerkzaamheden naar het Stedelijk Museum gebracht, waar de aanwezigheid van vreemde chips in het weefsel aan het licht is gekomen. Het echtpaar is daarop gearresteerd door de Amsterdamse politie, maar al spoedig weer in vrijheid gesteld door de interventie van een invloedrijke Chinese zakenman.

Wij zijn blij de Kamer alvast deze feiten te kunnen presenteren, de ministers mogen ons uitleggen wat ze allemaal te betekenen hebben. Daar komt nog bij dat de nog voortdurende bezetting van het Gemeentemuseum ons grote zorgen baart. De kans is groot dat het kunstwerk van Mondriaan onherstelbare schade oploopt en daardoor uiteindelijk zijn financiële verkoopwaarde verliest. U hebt ongetwijfeld de live-beelden vanuit het museum op You Tube al gezien en de vastberadenheid van de groep die zich de ‘Klokkenluiders van het Catshuis’ noemen. Ik ben geen kunstminnend mens, maar toch liepen de rillingen me over de rug toen een van de actievoerders tergend langzaam weer een volgend strookje plakband van het schilderij afpeuterde, waarbij duidelijk te zien was hoe de onderliggende verf beschadigd werd, en op een andere plek vastplakte. Hopelijk is het niet het originele schilderij waarmee op deze gevaarlijke wijze gespeeld wordt. Een referendum houden over wel of niet verkopen lijkt ons grote onzin, want het schilderij is immers eigendom van de staat der Nederlanden, maar wij zijn er wel van overtuigd dat snel handelen geboden is.

Mevrouw de voorzitter en ministers, met de voor u liggende motie van wantrouwen eist onze fractie in eerste instantie opheldering over de Mondriaanaffaire. Tevens willen wij graag uit de mond van de minister-president horen of en zo ja hoe deze zaak in relatie staat tot het Chinese zonnepanelenschandaal en de zonneglasmarkt in Europa.

Ik beëindig mijn betoog met de herhaling van ons standpunt op het voornemen van het kabinet om het Victory Boogie Woogie-schilderij te verkopen aan China. U hebt onze motie hopelijk gelezen? Dan weet u dat onze fractie alleen akkoord gaat met de verkoop van het betreffende kunstwerk als het voor het vierdubbele van de huidige vraagprijs van de hand gaat én daar een forse belastingverlaging voor de burgers tegenover staat. Bovendien mag de opbrengst van de verkoop in geen geval worden ingezet voor het betalen van allerlei onzinnige Brusselse vorderingen. Verder eisen wij, en daarmee zitten wij op één lijn met de Klokkenluiders van het Catshuis, dat de overheid en de door de overheid gesubsidieerde musea geen cent meer spenderen aan de twee uit China afkomstige Mondriaans, noch aan restauratie, noch aan onderzoek of aankoop.

Kortom meneer de minister, wat wij van u vragen is heel simpel. Wanneer u of het kabinet geen blaam treft in deze dubieuze praktijk en u kunt bewijzen niet te passen in onze complottheorie, dan doet u gewoon het volgende: u plakt een sticker in een opvallend kleurtje naast het doek van meneer Mondriaan met daarop een bedrag van minstens negen of tien cijfers vóór de komma en u nodigt de diverse koopliefhebbers uit. En laten we dan maar eens kijken of er dubbele agenda’s gehanteerd worden en de Chinezen van het eerste uur nog happig zijn. Mocht er toch een verkoop uit voortrollen, dan verdeelt u de opbrengst van het schilderij onder de belastingbetalers. Wij zijn hierin zeer principieel en het is ons een kabinetscrisis en nieuwe verkiezingen waard. Aan u de keuze. En neemt u ons advies ter harte: pas op voor het gele gevaar.