Dit was een gezamenlijk schrijfspel. Lees het resulterende verhaal hieronder.

Onderwerp: Schaduwen

Lianne Verstraaten

Personage: Lianne Verstraaten

Met Omar, van de ABN

Proza door Ineke RiemGastbijdrage – 5 jaren, 10 maanden geleden

Hoe doet ze het? vroeg Omar Effendi zich af terwijl zijn gedachten weer afdwaalden van het rapport dat hij probeerde te lezen. Zo onbeschaamd als ze door zijn hoofd liep – en niet alleen daar. Om het even welke locatie, een kantoor, een club, een grand café, liep zij met haar zelfverzekerde stap binnen en voor je het wist had ze de leiding. Haar argeloze tegenspelers hadden vaak niet eens door wat er gebeurde, ze merkten niet dat de vlot ogende jonge vrouw met wie ze om tafel zaten hen al direct had ingeschat en nu welbewust haar kant op lokte. Ze paaide en boog mee, ze blufte haar onwetendheid weg met dat roekeloze glimlachje dat hem direct irriteerde toen hij haar ontmoette. Alles wat ze miste – tact, brille, echte charme, kennis van zaken – compenseerde ze ruimschoots met haar lef. God, wat een moed had die vrouw. Hoe zij wethouders, businesstycoons, barmannen, bankdirecteuren en mediamagnaten om haar vinger wond. Moeiteloos. Alsof ze even een broodje in haar lunchpauze haalde.

Hoe groter de evenementen die ze initieerde, hoe meer ze in haar element was, leek het wel. Toen ze vorige week opeens bij hem op kantoor was langsgekomen om zijn leidinggevenden te interesseren voor de recent opgedoken Mondriaans hadden haar hakken nog enerverender door de strakke gangen van het bankgebouw op de Zuidas getikt dan ze op zaterdagnacht deden over de stoep voor Panama. Kreeg ze er een kick van als het om miljoenen ging? Was ze er zo een?

Dat zij een meisje was dat graag tot het uiterste ging, had Omar inmiddels wel door. Die lading pillen die ze in het weekend achteroversloeg… Het riep de reinste minachting bij hem op. Toen hij – net die ene keer dat hij zichzelf genoeg moed had ingepraat om de club te bezoeken waar zij veel kwam – had gezien hoe zij met een jolig gebaar meerdere gifgroene snoepjes naar binnen werkte, was hij straal langs haar heen naar buiten gelopen. Maar eigenlijk had hij moeten blijven. Tot het allerlaatst. Tot ze in tl-licht voor hem zou staan met een verlopen kop boven een afgemat lijfje. Dan was hij misschien eindelijk verlost geweest van dat beeld van haar dat steeds maar opdook op momenten waarop hij dat helemaal niet wilde. Tijdens een belangrijke meeting. Op een familiebijeenkomst. Op de wc, verdomme.

Volgens een collega van de ABN AMRO-collectie had ze nu ook Akzo Nobel weten te strikken. ‘Ze gaat lekker, dat hertje,’ had hij met een knipoog gezegd. ‘Niet te houden.’ Op zulke momenten overwoog Omar over te stappen naar de Rabobank. De Foundation van Akzo deed niet eens in vooroorlogse kunst. Maar niemand was veilig als Lianne Verstraaten ten tonele verscheen. Als een kameleon veranderde zij precies in de persoon die je graag voor je wilde zien: een kopie van jezelf. Sla jij je linkerbeen over je rechter? Dan slaat Lianne haar linkerbeen over haar rechter. Noem jij de doeken van een groot kunstenaar ‘mondriaantjes’? Dan kletst Lianne mee over de mondriaantjes. Spreek je met weidse gebaren? Lianne zwaait en wappert met je mee. Niemand brengt haar van haar stuk. En ze gaat niet weg voordat ze je precies daar heeft waar ze je wil hebben.

Omar huiverde en smeet het rapport op zijn bureau. En wat deed hij? Wat deed hij als hij haar zag, als ze nota bene zijn hoge fort aan de Mahlerlaan binnendrong? Hij verborg zich achter zijn mobiel. Hij sprak een mysterieuze tekst in op haar antwoordapparaat. Hij kwijlde bij de Facebookfoto’s van een meisje dat de kantjes er regelmatig afliep. Wat moest een welopgevoede, stille jongen als hij met haar? Zijn ouders zouden tegelijkertijd een hartstilstand krijgen als hij haar mee naar huis zou nemen! Omar snoof. Alsof daar sprake van was! Hij moest haar eerst maar eens bellen. Hij moest haar echt bellen. Als hij haar niet snel ging bellen, zou hij gek worden. Fuck you, Lianne.