Dit was een gezamenlijk schrijfspel. Lees het resulterende verhaal hieronder.

Onderwerp: Het plan van Chen

Joy Puik

Personage: Joy Puik

Een tip

Proza door Han van der Vegt – 5 jaren, 8 maanden geleden

Joy Puik
to: Samantha Borger
date: 27 March 2013 13.20
subject: Beet!

Ha heerlijk wijf,
Je raadt niet wie er gisteravond belde. M’n eigen vadertje! Hij had het in de krant gelezen, van mijn baan. Hij feliciteerde me alsof er niets gebeurd was. En ik deed net zo hard mee, of er niets is gebeurd, ik lulde over mijn verlegenheid heen. Ik wilde hem al bellen, ik was die stomme ruzie zo zat, maar ik wist niet wat ik moest zeggen. Dat ik er spijt van heb? Ja, dat wel, maar niet dat ik iets fout heb gedaan. Ammehoela.
Was ook helemaal niet nodig. Got wat is het fijn om weer normaal te kunnen doen.
Ik weet niet of het als zoenoffer bedoeld was, maar hij had een tip voor me. Hij had van een collega gehoord dat ze een schip aan de ketting hebben gelegd. Goed, dat doen ze wel vaker natuurlijk bij de douane, maar hij had het gevoel dat hier een verhaal achter zat. Druk overleg, geheimzinnigdoenerij. Het schip ligt aan de Papierweg, dus ik ben er direct heen gegaan om poolshoogte te nemen.
Het is nogal een rottig bootje, de Eleftria. Dwars door de dikke rode verf zie je hoe vaak er nieuwe ijzerplaten over oude gaten zijn gelast. Er zitten roestplekken tot bijna op de waterlijn. Een oude vissersboot is het geloof ik, maar het grootste deel van masten is eraf gesloopt. Een ruime kajuit, dat wel.
Toen ik aan kwam lopen waren de gordijnen dichtgetrokken. De loopplank lag niet uit, maar met een flinke sprong wist ik aan boord te komen.
Er kwam een stevige heer uit de kajuit die me met wapperende handen en schuddend hoofd beduidde dat ik niet welkom was. Ha! Ik zei dat ik van de pers was. Zijn Engels was niet afdoende om deze mededeling te verwerken. ‘Television,’ zei ik. ‘You on television?’ Dat begreep hij. Natuurlijk wilde hij op televisie.
Ik had natuurlijk nog geen cameraman bij me maar ik kon hem toch aan het praten krijgen. Hij bleek een Griek te zijn. Hij was van Griekenland naar Amsterdam komen varen. Waren er nog meer mensen aan boord? Er waren nog meer mensen aan boord. Twee Chinezen, een man en een vrouw (hij had spleetooggebaren nodig om me dit duidelijk te maken.) Mijn Griekse vriend ging ze wel even voor me uit het ruim halen. ‘Television,’ hoorde ik hem op het dek roepen, ‘Television!’
Nou, daar kwamen ze. Ach jee wat een sneu volkje!
Hij was helemaal een verfomfaaid exemplaar. Zijn kleren waren kleurloos en versleten. Zijn baard vertoonde op de vreemdste plekken gaten.
Zij was duidelijk een jaar of tien jonger dan hij. Ze schaamde zich voor hem, geloof ik. Zelf probeerde ze nog een vorm van schone schijn op te houden, wat onder de omstandigheden heldhaftig was.
Zij was trots en getergd. Hij was gewoon wanhopig.
‘Very important mission,’ zei hij. ‘Very important mission.’ (Ik ga geeneens moeite doen om zijn accent fonetisch weer te geven.)
‘What is your mission?’ vroeg ik maar.
‘Come bring Victory Boogie Woogie to Holland! Very important.’
Ik besloot dat ik een tolk nodig had.
Rest komt later.
Veel zoenen op diverse plaatsen.
Joy