Dit was een gezamenlijk schrijfspel. Lees het resulterende verhaal hieronder.

Onderwerp: Meesterwerk

Magda Vlekveld

Personage: Magda Vlekveld

From A to B, and back again

Proza door Arjen – 6 jaren, 3 maanden geleden

- Hallo, Magda, ben jij het?
- Ja Bart, je hebt het juiste nummer gedraaid.
- Ik dacht, ik bel even, ik heb je email niet, en ik weet ook niet of jij…
- Natuurlijk heb ik email, Bart. Kom ter zake alsjeblieft.
- Ik bel namens het Stedelijk Museum. Ik heb goed en slecht nieuws voor je.
- Eerst het goede?
- Houd je vast. Na een eerste en tweede en in veel gevallen afdoende inspectie van wat we hier de VWB3 zijn gaan noemen, ik bedoel jouw Victory Boogie Woogie, enfin, het lab is tot de voorlopige conclusie gekomen dat hij echt is. Althans, er zijn geen tekenen gevonden die wijzen op een vervalsing. Doek, verf, penseelvoering, daar hoef ik jou niets over wijs te maken, het klopt allemaal.
- Mooi. Ik ging er vanuit, maar ik moet eerlijk bekennen dat het ook een pak van mijn hart is. In de huidige kunsthandel…
- Zeker, maar wacht even, dit is niet het hele verhaal. We hebben Ann direct op de hoogte gebracht. Zij had er al contact over gehad met Wim.
- Wim Pijbes, hoofddirecteur van het Rijksmuseum? Wat heeft hij ermee te maken?
- Hij was bij haar op bezoek voor overleg. Ze zijn direct hier op het depot komen kijken, in gezelschap van Lianne Verstraaten namens de Gemeente Amsterdam, en ze zaten al snel op één lijn.
- Lijn?
- Wim heeft zijn versie, de VBW2, op zijn laboratorium laten onderzoeken, en het goede nieuws is…
- Wacht even, Bart. Je hebt het nu over die kleinere versie die die Chinese dame aan de man brengt via louche zakenlieden en…
- Precies, waar Botering zich achter heeft geschaard. Luister, ze hebben het doek op het Rijks al even aandachtig onderzocht als wij, röntgen, UV, de hele bliksemse bende, en nu is het goede nieuws…
- Dat die vals is, neem ik aan?
- Nee, het mooie is, die is ook echt. En hij is lang niet zo slecht als jij beweert.
- Dus wat je me nu wilt wijsmaken is dat Piet Mondriaan in ‘41 eerst schetsen maakte, waarvan ik de Charmion van Wieland-versie in mijn bezit heb die ik overweeg aan het Stedelijk te schenken. In ‘42 of daaromtrent maakte hij een kleinere uitvoering op doek en gaf die weg aan een Chinese boogiewoogie spelende vriend? En begin ‘43 schilderde hij in een hoogst geïnspireerde maand de grotere versie op ruw doek die nu bij jou op depot ligt omdat Mondriaan die indertijd opnieuw weggaf aan zijn Chinese vriend? En in november ‘43 begint hij dan eindelijk aan de versie die nu als definitief onvoltooid bekend staat en waarover ze zo aan het krakelen zijn in het Gemeentemuseum?
- De historische details ken ik natuurlijk niet. Maar er schijnen in het brievenmateriaal van Mondriaan dat nog in de kluizen van het Gemeentelijk ligt aanwijzingen te zitten die op een dergelijke gang van zaken…
- Bart, jongen, wat was nu de belangrijkste les die ik je heb mogen leren tijdens mijn cursus ‘Echt en vals in de twintigste-eeuwse kunst’?
- Dat als iets te mooi is om waar te zijn, het meestal inderdaad niet waar is? En vaak ook niet mooi?
- Summa cum laude. Dus je zit nu met het probleem van een goede echte Victory en een slechte echte? Wat hebben Ann en Wim bedisselt, als ik vragen mag.
- Het rare is, Magda, dat dat inmiddels ook alweer achterhaald is. De situatie is een beetje onoverzichtelijk geworden. Het goede nieuws is dat we nog geen Victory Boogie Woogie hebben hoeven afwijzen op grond van technische kenmerken. Het slechte nieuws is dat jouw vriend Chen het doek hier bij ons op depot is komen ophalen, in het gezelschap van een zekere mijnheer Li. Ze kwamen in een enorme slee voorrijden, en daar ging ons meesterwerk. We hadden geen enkele mogelijkheid ze tegen te houden. Chen is rechtmatig eigenaar immers. Wist hij van jou dat het schilderij hier was?
- Ophalen, je bedoelt dat ze het doek hebben meegenomen? Ik heb Chen in geen weken gezien of gesproken. Wat weet Godfried hiervan?
- Ja, en de grap is dat hetzelfde is gebeurd bij het Rijks. Ook weg, opgehaald door die Chinese dame die op tv was, met die vrolijke naam, Fijn Fijn.
- Dus de beide versies zijn echt, maar spoorloos verdwenen? En de derde versie in het Gemeentemuseum wordt aan China verkocht?
- Nee, dat is een misverstand bij de bezetters, ze hebben de klok horen luiden maar weten niet waar de klepel hangt. Ze weten dat dat er een Victory Boogie Woogie naar China verkocht wordt en denken dat het om die in het Gemeentemuseum gaat. Maar, en nu komt het slechte nieuws, Magda. Jouw versie is naar China verkocht. Chen en Li waren in gezelschap van een vertegenwoordiger van, waar heb ik het kaartje, de Hutchison Whampoa Limited. Zij hebben het aangekocht voor een bedrag met zes nullen.
- Dan hebben ze een koopje, acht nullen komt meer in de buurt.
- We hebben wel mooi fotomateriaal gemaakt, je kunt het dossier vanzelfsprekend any minute komen inkijken.
- Dat komt later, dank je. Ik leg nu neer want ik moet dringend een taxi bellen. Ik zie nog één manier om het werk voor Nederland te behouden. Snel optreden is gewenst.
- Maar Magda, ik moet je nog iets vertellen. We hadden hier ook Joy Puik over de vloer, die wilde weten…
- Tuut tuut tuut.