Dit was een gezamenlijk schrijfspel. Lees het resulterende verhaal hieronder.

Onderwerp: Improvisatie

Godfried de Ridder

Personage: Godfried de Ridder

Ik vond dat altijd iets romantisch hebben

Proza door Niels ’t Hooft – 5 jaren, 8 maanden geleden

—Godfried, gozer, kan ik je straks terugbellen? I’m in the middle of something.
—Stefan… ik ben alleen benieuwd… heb je de foto’s al ontwikkeld?
—Ontwikkeld? Really?
—Dat zeg ik ook maar om te benadrukken dat ik de tijd heb meegemaakt waarin de dingen nog fysiek waren… werkelijke waarde hadden. Maar heb je er al naar gekeken?
—Nou ja, ik heb ze van mijn camera gehaald. Alle 233. 234? De ellende van digitaal is dat je er, als je even niet oplet, meteen honderden maakt. Volgende week zit hier een meisje van vijftien… projectweek van school… zij mag de selectie maken.
—Maar is het wat? Hoe sta ik erop? Maakt het iets bij je los?
—Godfried, ik heb gefotografeerd hoe je een fles rode wijn opdrinkt. Old man empties bottle. Als dat überhaupt iets heeft losgemaakt, was het in jouw hoofd.
—…
—Ik bedoel, het idee is dat er op termijn iets zichtbaar gaat zijn. De opkomst van een kunstenaar. Zijn wederopstanding. Zijn ondergang. In het beste geval, hè… het kan natuurlijk ook dat het nergens toe leidt. Laten we vooral rekening houden met de slechtst mogelijke uitkomst.
—Wat mij mooi lijkt is als er onverwachte details opduiken in je foto’s. Ik denk aan Antonioni… Blow-up… een mysterieuze schittering in een bosje blijkt een vuurwapen…
—Jouw buurt leent zich daar goed voor, er gebeurt altijd wel iets in de haven. Al vrees ik dat geweldsdelicten niet meer zo tot de verbeelding spreken als in de sixties. Marokkanen die iemand een mes tussen de ribben steken voor een iPhone… daar kun je moeilijk nog een bedachtzame arthousefilm van maken…
—Zou het toch niet beter zijn om te filmen?
—…
—Zo’n… hoe noem je dat… docusoap… over mij. Dat is toch wat de mensen tegenwoordig willen?
—Ottie, hier hebben we het eerder over gehad. Alle respect voor jou en je werk, maar ik heb geen tijd om je zeven dagen per week te filmen. Om nog maar te zwijgen over de montage… wat een tijdrovende kutklus is dát. Meer dan een fotoreeks zit er echt niet in. Desnoods maken we er een fotostrip van… tekstballonnetjes erbij. Maar ik sta te koken hier… te bakken… het is altijd een godsgenoegen om met je te babbelen… maar ik moet nu echt verder…
—Denk je dat foto’s dezelfde impact kunnen hebben als een tv-programma? Vorige keer zei je dat je snel naar de foto’s zou kijken om daar een uitspraak over te doen.
—Weet je wat impact kan hebben? Als je weer eens vernieuwend werk ging maken… zoiets als wat je in de eighties in Berlijn deed. Toen zagen de critici een belofte in je, toch?
—Dat is een ontologie of vijf geleden… Nu gaat het er alleen nog om wat de mensen van je vinden. Als je erin slaagt ze te laten geloven dat je een kunstenaar bent, dan ben je het. Een meeslepende visie, charme… daar begint het mee. Talent bestaat niet meer. Vakmanschap, idem dito. Voordat ze wegging zei Nicole steeds dat ik aan mijn imago moest werken… dat ik anders hier in de garage zou verpieteren… en ze had een punt. Ik heb nog een paar decennia voor de boeg. In die tijd kan er nog van alles gebeuren, dus het is hoog tijd dat ik van mezelf laat horen.
—Geloof je dat echt?
—Dat is hoe het nu werkt. Voor mijzelf is er niets dan het werkproces om genoegen uit te putten… maar dat moet ik faciliteren door mezelf op gunstige wijze te presenteren in de media. Anders kon ik net zo goed al dood zijn.
—…
—Trouwens, wat het proces betreft… mis jij je doka niet? Ik vond dat altijd iets romantisch hebben… het rode licht… het fotopapier… de chemicaliën…
—Ik heb nooit een doka gehad, Godfried…
—Je kan toch valse nostalgie koesteren?
—Nu ik je toch aan de lijn heb… ik wilde nog aan je vragen of je die Chinees hebt gezien… met zijn Mondriaan. Is dat niet bij jou in de buurt?
—Een Chinees met een Mondriaan?
—Iemand die zegt dat hij een versie van de Victory Boogie Woogie bezit… hij ligt aangemeerd in de haven. Als een soort sinterklaas komt hij per schip een cadeautje overhandigen… aan de hoogste bieder. It’s all over the news.
—Mondriaan… ouwe boef… dat is nou precies wat ik bedoel. Hij zéi dat het ging om waarheidsvinding… de verinnerlijking van de wereld om hem heen. Maar eigenlijk overtuigde hij diezelfde wereld er met zijn gewauwel van dat hij ertoe deed. Dat gepruts met plakbandjes… interessantdoenerij…
—Serieus… ga je nu Mondriaan lopen dissen? O!
—…
—Tering… mijn ei is zwart… de keuken staat blauw… Godfried, ik hang nu op…
—Stefan, over die foto’s…
—Spreek je later!