Dit was een gezamenlijk schrijfspel. Lees het resulterende verhaal hieronder.

Onderwerp: Kunst in China

Godfried de Ridder

Personage: Godfried de Ridder

Monologue intérieur du chevalier

Proza door Niels ’t Hooft – 5 jaren, 6 maanden geleden

—Dat was dat… telefoongesprekken duren meestal te lang… ’t liefst zou ik alleen een afspraak maken en de rest live doen… er gaat altijd informatie verloren maar live is het minder rampzalig. Binnenkort dus met Lianne Verstraaten op ’t stadhuis… Verstraaten… Lianne… die naam doet een belletje rinkelen… ze klonk jong… heeft ze bij Puck op school gezeten? Ik moet haar weer eens bellen… of misschien moet ik wachten tot ik goed nieuws heb… of tot zij goed nieuws heeft. Wanneer is ze jarig? Puck… Puck… Puck. Ergens eind september, maar was het de 24ste of de 25ste? 26 september misschien? Lianne Verstraaten… met haar om de tafel, maar ook met Van Zwaaij, met Chen, en zijn vrouw… of ik de Chinezen wil bijstaan. Wat een ellende, dat tolkenverhaal, hoe dat in vredesnaam op mijn pad is gekomen… het is mooi dat ik erbij kan zitten… daar niet van… het geeft me een goede uitgangspositie om het project te pluggen… met een beetje geluk hoef ik niet teveel te vertalen… mijn Mandarijn is roestig… beurs. De Chinese jaren liggen ver achter me… eigenlijk wil ik er zo min mogelijk aan denken. De periode die de Berlijn-periode had moeten overtreffen, maar die me vervreemdde van mijn gezin, die me een paar jaar totaal buiten de kunstkritiek hield, die me enkele keren op een haar na mijn leven kostte… en waarin ik eigenlijk niets van betekenis maakte. Zou Verstraaten echt iets kunnen doen voor het project? Laat ik niet meteen denken dat het waarschijnlijk toch niet kan… dan weet ik bij voorbaat al dat het mislukt. Ze zei inderdaad meteen dat er geen budget is… het onmiskenbare no go signal voor iedere zichzelf respecterende ZZP’er… wie denkt ze dat ik ben… een goedkope hoer… al past het natuurlijk in de zeitgeist… zoals Toyota auto’s ging maken volgens het just in time-principe, met precies genoeg onderdelen, precies op het juiste moment in de fabriek… als het misging lag meteen de productielijn stil… en dat was zo erg, zo’n ramp, en dat boezemde iedereen zoveel angst in, dat het nooit fout ging… het dwong af dat die wagens extreem efficient gemaakt konden worden… op vergelijkbare wijze stevenen wij af op een barely on budget-economie. Waarin iedereen net genoeg geld heeft om niet dood te gaan, en net genoeg aandacht krijgt om zichzelf belangrijk te kunnen blijven vinden… altijd maar op zoek naar de volgende schnabbel. Waarom gaat Van Zwaai, de geldwolf, überhaupt in op zo’n uitnodiging? Is het vanwege de link met de musea? Tja, dat is natuurlijk ook voor mij wat dit verhaal toch nog interessant maakt… moet ik Stefan meevragen naar dat gesprek? Nee… die is nodig in ’t atelier… nodig bij ’t project… dat is momenteel het allerbelangrijkste. Wat zal ik Verstraaten precies voorstellen? Iets absurds, iets geniaals… als ze die Victory Boogie Woogies nou eens ophangen in, weet ik veel, een zaaltje in ’t Stedelijk? En dan de burgers oproepen om hun eigen versies te maken… en die er naast hangen… er moet ruimte zijn voor tientallen bijdrages. Tot niemand meer weet wat de echte is… dan een wedstrijd uitschrijven… John Ewbank een swingende overwinningsboogiewoogie laten componeren… hopen dat de winnaar Piet zelf is… smullen als het niet zo blijkt te zijn… controverse natuurlijk… maar ik denk dat we dit soort verzetjes nodig hebben om boven water te blijven in deze anti-intellectuele eeuw. Die user generated bijdrages worden allemaal klote natuurlijk… zoals ’t gaat bij zulke projecten… als je dit werk niet net zo serieus neemt als een professional, kun je nooit visie hebben, nooit de vaardigheid. Op het laatst knallen we dan mijn project erin, terwijl de hele wereld toekijkt. Volgens mij is er dan flink stront aan de knikker. Wat natuurlijk de bedoeling is. Nou goed… we gaan het zien… wij gaan zien. Toch.