Dit was een gezamenlijk schrijfspel. Lees het resulterende verhaal hieronder.

Onderwerp: Vervalsing

Magda Vlekveld

Personage: Magda Vlekveld

De voltooide VBW

Essay door Arjen – 5 jaren, 8 maanden geleden

Ik geloof niet dat ik zelfmoord zou hebben gepleegd. Het was mooi dat Gottfried en de Chinezen me redden, maar zonder hen was ik de crisis ook wel doorgekomen. Al was het maar omdat ik oude anti-conceptiepillen had geslikt in plaats van slaapdragees. Die trof ik vanmorgen tot mijn verbazing allemaal nog aan in mijn medicijnkastje. Ik werd fysiek nogal labiel van die hormonen en zo, mijn lichaam protesteerde, verder niets.
Maar ik wel iets geleerd van deze episode. De strijd is nog niet gestreden. Die malle kopie waarmee Chen zijn vrouwtje en de vaderlandse pers om de tuin leidde: prachtige afleidingsmanoeuvre. De echte VBW ligt hier bij mij in huis, uitgerold en ingepakt in zuurvrij papier, op mijn werktafel waar niemand hem verwacht. Zoveel vertrouwen had goddelijke Godfried dan weer wel in mij, zeker na dat eerste nachtje thuis hier met z’n tweeen. Zo onaantrekkelijk ben ik nu ook weer niet. En hij is nog steeds een beest. Maar fysiek voel ik me als herboren.
De strategie is duidelijk: laat iedereen maar denken dat dat andere onding de echte is, dan kan ik intussen in alle stilte de sponsoren zoeken om dit meesterwerk aan te kopen en te behouden voor ons Amsterdam. Het Stedelijk én het Rijks komen ervoor in aanmerking. Maar het gaat mij niet om het geld. Ik geloof, nu ik zo dagelijks in de nabijheid ben van de versie van VWB uit begin 1943, dat ik een belangrijk inzicht op het spoor ben. Ik voel het zich al achter de horizon van mijn bewustzijn bewegen. Het is of Mondriaan zelf naar mij op weg is om mij iets duidelijk te maken wat nog niemand eerder had gezien.
Die schets uit ‘42 uit het bezit van Charmion von Wiegland die ik ontdekt heb, die laat het eerste idee zien, de eerste flits van verlichting bij Mondriaan. De versie in het Gemeentemuseum dateert van februari 1944 , vlak voor Mondriaans dood, en is een laatste vingerwijzing naar wat hem ooit voor ogen stond, maar in een laatste moment van zwakte en wanhoop bewust en doelgericht onvoltooid gemaakt door Mondriaan in de drie dagen voor zijn overlijden dat hij nog aan het doek werkte.
De versie uit ‘43 daarentegen is wel voltooid, af, rond, in zich gesloten, de hele wereld verzwelgend en na een wonderlijke metamorfose weer uitspuwend, teruggevend aan ons, de beschouwers. Ik begrijp wel waarom Mondriaan het doek weg gaf aan zomaar een Chinese jazzmuzikant. Zoals hij zelf zei was hij niet geïnteresseerd in schilderijen maken, maar in het doen van ontdekkingen. Hier valt niets nieuws meer te ontdekken, in deze tweede versie. Hier is alles al ontdekt en definitief vorm gegeven.
De derde, laatste versie maakte Mondriaan om de ondraaglijke volmaaktheid van deze tweede versie te ontwrichten, het hoofd te bieden, te wissen, om weer overnieuw te kunnen beginnen, of verder te gaan op een spoor dat hij bij het maken van de tweede versie genegeerd had om eenmaal in zijn leven een schilderij voor eens en altijd te voltooien, foutloos, volmaakt en oneindig spiritueel. Das Geistige in die Kunst: hier is het, voor iedereen zichtbaar. Dat ding in Den Haag kan nauwelijks in de schaduw staan van deze meesterlijke tweede versie.
En die zal ik behouden voor onze stad, Amsterdam. Als geschenk van de stad aan de heropende musea. Misschien kunnen ze het doek om beurten tentoonstellen, om de continuïteit aan te geven tussen de klassieke schilderkunst van het Rijks en de moderne in het Stedelijk.
Ja. Magda Vlekveld, zei ik tegen mijzelf, trek je schouders recht en je V-hals omlaag. Je figuur is nog alleszins pront te noemen. Je hebt nog een taak te vervullen in deze wereld en ieder middel is daartoe toegestaan. Nu geen blunders of broosheid meer. Gooi je vrouwelijkheid in de strijd. Voortaan gaat het om het echte leven.