Dit was een gezamenlijk schrijfspel. Lees het resulterende verhaal hieronder.

Onderwerp: Kunstenaarschap

Roulette met Fei Fei

Proza door Jochem Broekhoven – 5 jaren, 8 maanden geleden

Net toen ze onder de glitterpoort van het Scheveningse casino doorliepen ging zijn telefoon.
‘Ja… Ja, met Roderik… Kerel, goed dat je belt, maar… Is het goed dat ik je met vijf minuten terugbel?… Oké!’
Hij stak de telefoon weg en pakte Fei Fei weer bij de elleboog. Ze zag er schitterend uit in de avondjurk die ze ’s middags gekocht hadden. Ja, hij moest grove middelen inzetten, maar zo had hij tenminste weer het gevoel dat hij de boel onder controle had. Straks gooide hij er nog een orgasme van de zaak tegenaan, dan at ze weer uit zijn hand. Chens aantrekkingskracht op Fei Fei was flink afgenomen sinds ze wist dat zij het enige echte schilderij in handen had. Zou ze al eens een casino van binnen hebben gezien?
Ze kwamen bij de roulettetafels en Fei Fei gaf met een glimlach te kennen dat ze wel wilde spelen. Hij gaf haar zijn fiches in handen. Wist ze wat ze ermee doen moest? Ze legde voorzichtig een fiche op even. Mooi zo, hij kon haar wel even alleen laten als ze in dit tempo ging spelen. Hij gebaarde naar zijn telefoon en liep naar de bar.
‘Ha Bastiaan, gozer!… Hoezo?… Natuurlijk heb jij een optie! We hebben toch een afspraak, jij en ik?… Klopt, klopt, je bent zoals gewoonlijk goed geïnformeerd… Ja, op het matje geroepen bij de gemeente, in de gedaante van Lianne Verstraaten. Zo’n miljoenenzaak, en ze zetten er een meid van vijfentwintig op! Het laat weer zien met wat een minachting… Oké, wij gingen ook over miljoenen toen we zo oud waren! Wacht even…’ (Fei Fei kwam op hem aflopen en liet weten dat haar fiches op waren. Roderik gaf haar een paar briefjes van honderd. Hij wees haar naar het loket waar ze de fiches kon halen. Ze glimlachte en liep van hem weg. Kijk, zoals zij die kont liet draaien, dat was nou kunstenaarschap.) ‘Maar dat is het hele punt, die miljoenen hebben ze niet. Ambtenaren, ze rekenen erop dat je met de pootjes omhoog gaat liggen zodra ze het landsbelang en de volksverheffing noemen … Je gaat zo’n topwerk toch niet in een museum weghangen, dat moet naar een topcollectie, een topbedrijf dat het zich kan veroorloven… Ik gebruik dit om de belangstelling aan te wakkeren… Reken maar dat er belangstelling is. Jij hebt de optie, maar… Serieuze partijen, ja hoor… Oké, ik bel je morgen, first thing!’
Toen hij bij de roulettetafel terugkwam zat Fei Fei genoeglijk te praten met een Chinese heer links van haar. Ze zette net een paar fiches van honderd in, en carré. Verloor. Verdubbelde de inzet. Won. Godsodeju, die meid had daar voor minstens tienduizend aan fiches liggen, zag hij nu.
Daar ging de telefoon weer. Fei Fei kon het wel alleen af, dat was duidelijk.
‘Sjaak! Gozer, goed dat je belt!… Je bent als altijd weer uitstekend op de hoogte. Maar maak je geen zorgen, een optie is bij mij een optie, dat weet je… Ach, je kent ze, ze willen het schilderij in het museum hebben om er scholieren en bejaarden naar te laten gapen… Tuurlijk, tuurlijk…’ (Hij zag Fei Fei naar het loket lopen met een berg fiches. De Chinese heer vergezelde haar. Ze knikte hem in het voorbijgaan toe.) ‘Zeg, vind je het goed als ik je met vijf minuten terugbel?’
Maar toen hij buiten kwam waren Fei Fei en de Chinese heer nergens meer te bekennen.