Dit was een gezamenlijk schrijfspel. Lees het resulterende verhaal hieronder.

Pas op de plaats

Proza door Mitch – 5 jaren, 8 maanden geleden

Het was een lange, vermoeiende dag geweest. Fei Fei ging op de bedrand zitten, schopte haar pumps uit en zette haar voetzolen voorzichtig op het hoogpolige tapijt van de hotelkamer. Wat was er allemaal gebeurd, vandaag? In wat voor circus was ze terecht gekomen? Fei Fei voelde zich als een mannetje dat de uitgang van zijn game-level niet kan vinden, en gedoemd is te blijven dolen in een wirwar van trappen met in elke hoek een val waarachter de muil van een monster. Hoe was ze hier in hemelsnaam beland? Ze zette haar ellebogen op haar smalle kniën, plaatste haar kin in haar handen en pruilde. Ze besloot nog niet te gaan slapen, nee, niet eerder naar bed te gaan voordat ze minstens een voorlopig antwoord op deze vraag had bedacht. Haar blik gleed langs de puien aan de overkant via het chique maar anonieme meubilair over de lichtovergangen in de diepblauwe vloerbedekking tot hij bleef steken bij de slordig neergekwakte schoenen. Die prachtige helgele pumps van nog geen maand oud die ze, natuurlijk, van Chen had gekregen. Liefdevol en nurks dacht ze aan Chen. Aan Chen, die achter haar op de andere kant van het matras als een diesel lag te snurken. Auto’s waren voor Chen wat schoenen voor haar waren. Eigenlijk tekenden auto’s en schoenen hun geschiedenis. Van een schoolvriendin hoorde ze dat ze bij de Peking Motor Show mooie meisjes zochten die bij de nieuwe automodellen wilden staan om de klanten te trekken, hen informatie te geven, en met hun verleiderlijke uiterlijk de aandacht van de rijkere mannen zo lang mogelijk vast te houden. Het leek Fei Fei maar niks, om als lustobject op een motorkap te gaan zitten, maar toen haar vriendin haar vertelde dat ze de waarachtig mooie kleren die ze aankregen na afloop van de show mee naar huis mochten nemen omdat deze toch volgend jaar weer uit de mode waren, was haar interesse gewekt. Zes weken later stond ze in een knalrood strak gedecolleteerd pakje tegen de wielkast van een gloednieuwe zilveren Toyota geleund, met als opdracht om haar glinsterende glimlach ten dienste te stellen van welke vraag er ook komen mocht. Dat mantelpakje kon haar niet schelen, maar de zwarte stilettohakken waren het begin van wat eerst een hobby en toen gerust een obsessie genoemd kon worden. Behoorlijk aan het einde van de dag, om 16:03 wist ze nog, omdat ze juist op de klok keek hoe lang ze nog moest, verscheen Chen aan de Toyota-stand. Wat een mafketel, in zijn grijs-wit geblokte pak, dacht ze. Iemand uit een totaal andere scene, of minstens dan toch een self-made man die hier zijn zopas verworven rijkdom kwam etaleren. Fei Fei had gelijk, maar toch wist Chen deze, zo bekende hij later, onwaarschijnlijk sexy vrouw voor zich te winnen. Gewoon, zoals mannen dat al tienduizenden jaren doen. Jouw benen, zei hij altijd tegen haar. Jouw geld, dacht Fei Fei wel eens bij zichzelf, maar dat was niet helemaal eerlijk, want ze had wel degelijk bewondering voor de vrijbuiter die hij was.