Dit was een gezamenlijk schrijfspel. Lees het resulterende verhaal hieronder.

Onderwerp: De kist

Joy Puik

Personage: Joy Puik

Naar Amerika

Proza door Han van der Vegt – 5 jaren, 7 maanden geleden

Joy Puik
to: Samantha Borger
date: 25 april 2013 23.15
subject: New York, New York

Allerallerliefste Sam,
Ik ben nogal sentimenteel vanavond. Ik zat net met Mingus op de bank (hij is in mijn armen in slaap gevallen) en ik dacht, al zit jij in Chili naar de roodverschuiving van sterrenstelsels te turen terwijl ik door de Amsterdamse haven zwerf op jacht naar nieuws over dat rare schilderij, of die rare schilderijen intussen, we zijn toch altijd met hetzelfde bezig. Gelul natuurlijk, ik weet het. Maar wel gelul ter goeder trouw.
Vanochtend werd ik opgebeld door de hoofdredacteur. Niemand had me verteld dat het gratis-schelden-op-Joy-dag was. Wat was die vent kwaad! Magda Vlekveld had zelfmoord gepleegd, en waarom had ik dat nieuws niet als eerste gemeld? Of ik me maar meteen op kantoor wilde melden. Gotnomdekringspierkramp, wat een bullebak! Ik schrok me natuurlijk rot, belde eens rond, en wat blijkt: Vlekveld is helemaal niet dood. Wel een zelfmoordpoging. Het zal toch niet om dat schilderij zijn? Wat een zielig rotleven moet een mens hebben als ze al zelfmoord wil plegen om een verdonkeremaand schilderij. Gelukkig heeft die meneer Chen haar alweer een nieuw schilderij geboden om zich over te ontfermen, hij tovert ze uit zijn kont geloof ik. En ik heb een grote fruitmand bij haar laten bezorgen. Ze zal er wel weer wat achter zoeken, maar je wilt toch iets doen voor de medemens in existentiële nood.
Daarna naar de hoofdredacteur. Ik had het verhaal uit mijn handen laten glippen, zei hij. Ik had de feiten niet naar mijn hand kunnen zetten. En ik was nog wel zo veelbelovend begonnen. Hoofdschudden, zucht zucht zucht. Of ik een voorstel had om de situatie te verbeteren. Weet je dat de kijkcijfers voor het AS3-journaal drie keer over de kop zijn gegaan de afgelopen weken? Nooit een bedankje of een complimentje gehoord van hem, maar hij belt je uit bed als er wat te klagen valt.
Ik had wel een voorstel. Ik wilde een paar dagen naar New York om de herkomst van het schilderij te onderzoeken. Hij viel van zijn stoel.
Ik loop er al een paar dagen over te denken. Want hij heeft natuurlijk wel een punt. Ik ben in deze zaak het initiatief kwijt. Goed, in alle verhalen over nieuw ontdekte meesterwerken gaat het om de provenance. Waar komt het schilderij vandaan, wie heeft er met zijn poten aangezeten en wie heeft de vetvlekken er weer vanaf gepoetst. Vlekveld had bij die tweede Victory Boogie Woogie ook de bek vol over de provenance. Nu hoor je haar daar niet meer over.
Niemand weet hoe dit schilderij/deze schilderijen in handen van Chen zijn gekomen. Vage verhalen over een grootvader van wie niemand ooit heeft gehoord, dat is alles. Dus Joy gaat dat allemaal eens even uitzoeken. Hoogmoed, ik geef het toe. De geschiedenis van Mondriaan is tot de laatste vezel uitgeplozen, iedereen die hem een kopje koffie heeft verkocht is al twintig keer geïnterviewd. Maar ik heb een nieuwe ingang: opa Chen. Naar hem heeft nog niemand gekeken.
De hoofdredacteur begon te briesen over wie moet dat betalen en zo, maar hij was gauw om. Als we dit verhaal onder de aandacht kunnen houden is dat goud waard. Herman-de-cameraman hoeft voorlopig niet mee, die kan invliegen als er wat te filmen valt. Met een week ben ik terug, denk ik.
Ik heb mijn ouders opgebeld, of Mingus die tijd bij hen mag logeren. Mijn vader vond het geweldig.
Dus morgen vertrek ik. Eerst moet ik nog een interviewtje doen met Godfried de Ridder. Ken je hem nog? Die kunstenaar die tien jaar geleden naakte vrouwen kruisigde als protest tegen de bio-industrie. Die doet nu het woord namens Chen met zijn nieuwe Victory Boogie Woogie. Vraag me niet hoe hij erbij betrokken is geraakt.
O, Sam, waarom is die Mondriaan nou niet naar Chili gegaan om een mooie Patagonia Boogie Woogie te maken? Dan had ik dit gedoe kunnen gebruiken om je op te zoeken.