Dit was een gezamenlijk schrijfspel. Lees het resulterende verhaal hieronder.

Onderwerp: Improvisatie

Magda Vlekveld

Personage: Magda Vlekveld

Uit het dagboek van Magda Vlekveld

Proza door Arjen – 5 jaren, 4 maanden geleden

24 april 13

Ik ben een domme gans. Ik ben een dikke nul. Ik zou het wel even regelen. Ik had de juiste contacten. Ik kon dit allemaal alleen aan. En toen dat echt niet meer ging had ik het juiste advocatenkantoor dat het allemaal voor mij zou organiseren. En voor ik het wist maakte ik mijzelf onsterfelijk belachelijk voor het oog van de wereld.
De dag na die krankzinnige toestand op de Elefteria en de kade - ‘psst, vrouwtje, ik heb iets wat jij heel graag wilt zien,’ siste de zwerver, en hij knoopte zijn gulp open - zit ik nog altijd verdoofd voor de televisie met mijn magnetronmaaltijd op de salontafel, eenzaam weer als altijd, onnozel weer als altijd, en zap weg van het nieuws over de aanstaande kroning op RTL 4. Ik kom terecht bij De Wereld Draait Door, en daar zit een bont gezelschap opgewonden te oreren over hoe ze aan de derde Victory Boogie Woogie zijn gekomen, en kijk nou, dat Chinese vrouwtje, die Fei Fei, tovert een ruwhouten kistje te voorschijn, en dat zou ‘m dan zijn, de enige echte.
Wat een potsierlijke onzin! riep ik woedend. Om te beginnen is het doek veel te klein, nog niet de helft van de VBB in het Gemeentemuseum! Ten tweede ontbreken de zwarte strepen die op de foto’s die Chen mailde duidelijk zichtbaar waren. Wat is dit voor belachelijk verhaal? En het journalistje noemt mijn naam om te bewijzen dat dit de enige echte is…
Modder, dacht ik. Het slijk der aarde. En ik ben degene die het over Mondriaans meesterwerk heeft uitgestort. Ik ben de aanstichter van deze wansmakelijke vertoning. Dit is waar blinde ambitie toe leidt. Ik heb mij zand in de ogen laten strooien door onduidelijke documenten en wat vage foto’tjes. Mondriaan had het geduld meer dan een jaar te wachten totdat zijn eerste versie van de VWB zich zo ver van hem had geëmancipeerd dat hij zag waar het schilderij heen wilde. Maar ik meende met alle geweld snel en kordaat te moeten optreden.
Domme kip, mompelde ik. Volmaakt ronde nul. Dat ik voortaan de risee van de kunsthistorische gemeenschap zou zijn kon me al niet meer schelen. Ik had Mondriaans roeping tot het hoge kunstenaarschap te grabbel gegooid en er volksvermaak van laten maken.
En ik werd heel helder. Woordeloos. Stond op. Naar de badkamer. Het medicijnkastje. De strips uit het doosje. Ik plopte de slaappillen een voor een op de wasmachine. Veertien stuks. Geen drama nu. Het glas vol water. De eerste pil was al binnen. In één moeite door ook de tweede, de derde. Ik zag de resterende elf vanaf grote afstand in het holle van mijn hand liggen. En nu allemaal, galmde een stem in mijn hoofd.
Ik zette het glas aan mijn lippen en zou het vonnis voltrekken. Stof zijt gij en tot stof zult gij vergaan. Vergeef me, moeder, ik heb gefaald. Ik hoorde gestommel tussen mijn oren. In mijn hoofd holde een luidruchtige groep mensen rond, sloeg met deuren. Ik legde ze het zwijgen op. De klokken begonnen te luiden.
Is dit wat je wilt, Magda, hoorde ik vaders stem.