Dit was een gezamenlijk schrijfspel. Lees het resulterende verhaal hieronder.

Onderwerp: Kunst in China

Joy Puik

Personage: Joy Puik

Tweede keus

Proza door Han van der Vegt – 5 jaren, 7 maanden geleden

Joy Puik
to: Samantha Borger
date: 16 april 2013 11.55
subject: Terug bij af

Smeltpunt van mijn zinnen!
Ik zit in de kantine van de bibliotheek. Vannacht om een uur of 4 (reden genoeg om wakker te liggen, daar kom ik zo op) begreep ik dat ik vrijwel niets van die hele Mondriaan weet. Behalve wat ik bij die toestand met de tweede Victory Boogie Woogie uit de krant heb begrepen. Dus vanochtend is Joy naar de bibliotheek getrokken en heeft een hele stapel boeken uit de kast getrokken, voor een snelcursus. Een vreemd, streng en ongenaakbaar mannetje, die Mondriaan.
Ze hebben hier een retecool boek, ‘Victory Boogie Woogie uitgepakt’. Allemaal artikelen over absurde details van dat schilderij, over welke laagjes Mondriaan het eerst op het doek zette, op welk lijntje zijn kwast toch een beetje uitschoot, welke plakkertjes hij eerst waar plakte voor hij ze weer ergens anders plakte, waarna ze van het schilderij afvielen en het weer eens gerestaureerd moest worden. Hij heeft bijna twee jaar aan dat ene schilderij zitten prutsen. Geen wonder dat Vlekveld denkt dat hij er wel een ander schilderijtje tussendoor heeft kunnen doen. Maar zoals met zo veel dingen, bijvoorbeeld met eigenlijk heel veel stukjes van jouw huid en haar: hoe dichter je er met je neus op zit, hoe spannender het wordt.
Ik zoek een nieuwe invalshoek op de toestand met het schilderij. Want mijn mooie plan is nomdeteringbilletjes geheel in het IJ gevallen. Toen ik Vlekveld vertelde dat ik wel te weten kon komen waar het schilderij was, dacht ik al dat Fei Fei (dat sneue vrouwtje van Chen, had ik verteld dat ze Fei Fei heet?) er iets mee te maken had. Wat heeft het voor zin een schilderij te stelen dat je niet kunt verkopen omdat iedereen weet dat je het gestolen hebt? Er is maar één persoon voor wie dat zin heeft, die het kan stelen èn verkopen: Fei Fei. Want als Chen en zij inderdaad getrouwd zijn is zij mede-eigenaar (of zou de Chinese wet daar anders in zijn?) Waarschijnlijk is ze opgejut door die groezelige fietsenbaas bij wie ze de hele tijd zit thee te drinken. Ik krijg sterk de indruk dat ze er wel eens een koekje bij nemen ook, op zijn zachtst gezegd. Maar net toen ik die kerel wilde gaan opzoeken om het schilderij in handen te krijgen en zo Vlekvelds eeuwige dankbaarheid te oogsten werd ik opgebeld door De Wereld Draait Door. Of ik ’s avonds naar de studio wilde komen, want de uitzending zou over de Victory Boogie Woogie gaan. Later hoorde ik dat ik tweede keus was: ze hadden eerst Vlekveld gebeld, maar die had resoluut geweigerd. En geef haar eens ongelijk. Het is natuurlijk al niet fraai dat het schilderij is ontvreemd zodra zij het beslag had laten opleggen, en de kans dat ze het ooit voor Nederland kan verwerven is angstwekkend klein geworden.
Snel Tess gebeld, die kon gelukkig oppassen. Mingus een zoen en een aai over zijn bol gegeven, en hop, naar Hilversum.