Dit was een gezamenlijk schrijfspel. Lees het resulterende verhaal hieronder.

Onderwerp: Meesterwerk

Fei Fei

Personage: Fei Fei

In een Jaguar door Amsterdam rijden

Proza door Robbert – 5 jaren, 7 maanden geleden

Het begint goed te lopen, denkt Fei Fei, terwijl ze een sigaret rookt buiten de televisiestudio. De opnames van DWDD zijn net achter de rug. Ze voelt haar hart nog snel kloppen. De visagist had aangeboden de make-up van haar gezicht te verwijderen, maar dat aanbod had ze afgeslagen: met make-up voelt het alsof de camera’s, de lampen en de ogen van het publiek nog steeds op haar zijn gericht. Over haar glitterjurkje draagt ze geen jas, al is het koud. Bert van Petten had zijn lange jas nog aangeboden voordat hij in een taxi stapte terug naar de haven, maar het naar buiten lopende publiek mag haar zo zien: met blote armen, een sigaret rokend, ongenaakbaar de eigenares van het grootse kunstwerk. Nee, niet alleen eigenares, ook de onthuller. Ze is nu iemand van betekenis. Ze staat op de kaart. Wie is zij? gaat er door de hoofden van televisiekijkend Nederland. Hoopt ze. Ongemerkt probeert ze te peilen of iemand haar bewonderend aankijkt. Een paar mannen kijken haar inderdaad recht in de ogen, alsof ze haar op die manier willen vastgrijpen, doorboren. Goed zo. Anderen laten hun blik over haar strakke jurkje glijden. Ook goed. Nederlandse mannen zijn zo knap. Zeker die lange presentator, grapjes makend, zijn hand op haar smalle pols leggend: wat een charme had hij. En dat dikke lange haar, ze wilde er het liefst haar hand doorheen halen. Het was veel mooier dan het korte, zwarte haar van Chen. Zou hij woedend zijn? Iemand moest toch iets doen? Het was tijd voor actie. Het sukkelde allemaal zo voort en ze lagen daar maar in de haven. Het enige dat Chen deed was wat kletsen met die Vlekveld en Joy. Je krijgt dingen niet voor elkaar door de regeltjes te volgen en met twee vrouwen in zee te gaan. Dit is een mannenwereld. Het eigendom ligt bij de man. En zij deden met z’n drieën net alsof het werk hun eigendom was geworden.
Fei Fei neemt een trekje van haar sigaret en blaast de rook onrustig en oppervlakkig uit, zonder het over haar longen te laten gaan. Ja, nu begint het goed te lopen, denkt ze tevreden. Ik ben verschenen in een stijlvolle, ontzettend belangrijke talkshow, waar het schilderij wereldkundig is gemaakt. Weg met de smoezelige anonimiteit, weg krakkemikkige boot en grauwe haven. Roderik zei het zelf tijdens het interview tegen de knappe presentator aan de andere kant van de tafel: ‘Nu gaat het beginnen. Het is begonnen.’ De presentator reageerde hijgerig dat dat inderdaad zo was, het was begonnen, en wel hier, in zijn show…
Toch komen de kunsthistorica en de journaliste goed van pas. Ze schrijven in de pers alweer een paar weken over het schilderij: zo zal het een steeds groter vraagteken gaan vormen in de hoofden van de mensen.
Roderik komt de studio uitgelopen. Hij heeft zijn make-up laten verwijderen en ziet er weer uit als zijn dagelijkse zelf. Naast hem loopt een brede beveiligingsman, in zijn handen de smalle houten kist. Mensen kijken massaal naar hen. Fei Fei laat haar sigaret op de grond vallen en sluit zich bij hen aan. De Jaguar van Roderik staat om de hoek geparkeerd.
Als ze met z’n tweeën door avondlijk Amsterdam rijden, met het schilderij op de achterbank, hun kindje, voelt Fei Fei zich geborgen bij Roderik. Groot en sterk is hij. Hij zegt waar het op staat en kent veel mensen. Hij weet hoe de dingen werken. Ze voelt zich een klein meisje bij hem en dat gevoel vindt ze fijn.
Roderik vertelt dat er een debat zal ontstaan tussen de kenners en de vele leken, en dat debat zal alleen maar feller worden. ‘Die felheid hebben we nodig. De boel opstoken is de prijs opstoken, zo simpel is het. Nederlanders zijn kooplui,’ zegt hij over zijn eigen volk. ‘De juiste mensen zullen wel begrijpen wat wij vanavond in DWDD hebben gedaan. Een talkshow is als een marktkraam waar je je spul aanprijst.’ Met een glimlach verplaatst hij zijn rechterhand van het glimmende stuur naar het bovenbeen van Fei Fei: ‘Een vrouw moet toch ergens van leven.’
Hij had het er nog met Bert over gehad. ‘Na de televisieshow moet je een paar dagen zwijgen. Dan zal het mysterie groter worden. Niet met de pers praten. En dan juist weer wel. Aantrekken en afstoten. Vroeg of laat zal er iemand opstaan die het werk zal willen zien, niet op tv, maar in het echt. Misschien wel iemand die het werk voor iedereen toegankelijk wil maken, in een vitrine, want dit land is tenslotte een democratie. Wie zal het werk aan het volk geven?’ vraagt Roderik zich af. ‘De overheid, een filantroop of een zojuist rijk geworden voetballertje?’ Hij parkeert de auto voor zijn huis. Zoals Fei Fei verwacht vraagt hij of ze mee naar binnen komt. Het is niet moeilijk kiezen tussen een bootje in de haven of een huis met een douche. Voordat ze het portier opent, denkt ze een moment aan Chen. Overgeleverd aan zichzelf, zonder schilderij. Ze verdringt dit beeld snel en denkt aan de warme douche, zo warm als ze tijden niet meer heeft gevoeld. En dan een zacht bed. En dan de handen van Roderik. En morgen, dan zien we wel weer verder.