Dit was een gezamenlijk schrijfspel. Lees het resulterende verhaal hieronder.

Onderwerp: De kist

Joy Puik

Personage: Joy Puik

Een aanbod

Proza door Han van der Vegt – 5 jaren, 8 maanden geleden

Joy Puik
to: Samantha Borger
date: 8 april 2013 20.22
subject: Blufpoker

Ha lief beest,
Ik heb nogal iets stoms gedaan, geloof ik. Ik lig hier op de bank na te denken over wat ik gedaan heb, en waarom. Het is echt stom. Maar ik weet niet of het onherroepelijk stom is of daar-lult-Joy-zich-wel-weer-uit-stom. En ik weet helemaal niet waarom ik het heb gedaan.
Ik zal het je vertellen. Vanochtend diende Magda Vlekvelds kort geding. Een bespottelijke vertoning, juridisch gezien, maar tegelijk zeer indrukwekkend. Op de kracht van haar getuigenis is die Chen tot bonafide kunsthandelaar uitgeroepen. En ze heeft het schilderij niet eens gezien. Ze beweert tenminste dat ze mijn uitzending niet heeft bekeken, omdat ze haar tijd niet verdoet met televisiekijken. Het is wel een wijf, die Vlekveld! Ik weet niet hoe ze het klaarspeelt. Ze heeft een soort autoriteitsveld om zich heen, ze verspreidt een straling waardoor niemand haar tegenspreekt. Die rechter ook niet. Haar advocaat was niet meer dan inleider voor haar verklaring, en daarna was het zo’n beetje afgelopen.
Dus zij grijpt die arme meneer Chen bij de karige kladden die hij om het lijf heeft hangen en neemt hem mee naar een klaarstaande auto. Ik geloof dat het de auto van haar advocaat was, die gelijk dienst deed als chauffeur. Ik erachteraan, ik wilde niets missen. Ik heb geloof ik een paar bejaarden gesneden, maar ik heb vriendelijk naar ze geglimlacht in de achteruitkijkspiegel. Al met al stond ik nonchalant naast mij auto toen zij aan kwamen rijden. Ik liep met hen op naar het schip alsof ik ook was uitgenodigd.
Maar op het schip kwamen we erachter dat de kist met het schilderij weg was. Chen tastte een kwartier onder het bed, of hoe heet dat aan boord, de kooi? Ik heb zelden iemand die zich niet daadwerkelijk bescheten had, zo bescheten zien kijken. Heel zijn missie naar de gallemiezen. Hij sleurde zijn vrouw naar het vooronder om haar uit te foeteren (ze zat met de buurman te vozen toen we aan kwamen lopen dus iedereen kon zo het schip op). Daarna nam hij de kapitein nog eens onder handen.
Intussen is Vlekveld in de hut blijven staan. Versteend. Toen zie ik pas dat het haar niet alleen om prestige of macht te doen is. Ze is niet geërgerd of boos. Ze is ontdaan. Het is haar werkelijk om het schilderij te doen, om de Kunst. Ik krijg vreselijk medelijden met haar. Tegelijk zie ik mijn kans. En je hebt zelf aan den lijve ondervonden: als Joy haar kans ziet, dan grijpt ze hem!
‘Niemand hoeft dit te weten,’ zeg ik. ‘We zeggen dat het schilderij te kwetsbaar is om te vertonen en dat het eerst onderzocht moet worden.’
Ze kijkt me aan alsof ik gek ben. ‘Hoezo, niemand hoeft dit te weten?’ zegt ze. ‘Wil jij een spelletje met de publiciteit spelen? Wat zou dat voor zin hebben?’
‘Het zou ons de kans geven het schilderij terug te vinden.’
‘Waar?’
‘U geeft me drie dagen. En als ik dan het schilderij heb, dan geeft u me een exclusief interview.’
Ze dacht maar heel even na. Toen snoof ze. ‘Dus jij gaat dit wel even oplossen? Als het je niet lukt dan nagel ik je aan de schandpaal. Dan ben je klaar als journaliste.’
Ik knikte.
Want weet je, ik heb een idee waar ik het schilderij moet zoeken.