Dit was een gezamenlijk schrijfspel. Lees het resulterende verhaal hieronder.

Onderwerp: Geldnood

Chen

Personage: Chen

Interview

Proza door Edzard en HanGastbijdrage – 6 jaren, 6 maanden geleden

Hier kunt u de tekst nalezen van het interview dat Joy Puik, verslaggeefster voor AS3, op 28 maart hield met de heer Chen, die op het schip de Eleftria verblijft in de Amsterdamse haven:

Meneer Chen, u bent helemaal uit China naar Nederland gereisd. Wat is het doel van uw bezoek hier?

Ik heb iets bij me, wat in uw land veel waar schijnt te zijn. Victory Boogie Woogie noemt u het geloof ik. In China zou ik er geen cent voor krijgen. Ik heb een neef in Dafen, Li, misschien moet u ook eens met hem gaan praten, hij kan schilderen als de beste. Hij schildert bekende schilderijen, tientallen per week. Rembrandt, Monet, van Gogh, Picasso. Ik mailde hem een foto, hij zei dat hij dit schilderij nog nooit had hoeven doen. Hij vond het maar knoeiwerk. Binnen een dag had hij er niet twee of drie, maar wel veertig gemaakt, vier per uur! Dus ik dacht dat het niets waard zou zijn, maar toen las ik dat artikel over de ontdekking van professor Vlekvlek. Ik ben blij dat ik hier ben, Amsterdam is in een bijzonder land.

Hoe is de versie van de Victory Boogie Woogie in uw bezit gekomen

Moet ik dat alweer vertellen? Of werkt u niet samen met de politie? Cadeautje van meneer Mondriaan aan mijn opa. Chinezen hebben altijd overal gewoond. Ze doen niet moeilijk, ze sluiten heel makkelijk vriendschap en geven ze elkaar cadeautjes. Dat is toch niet zo vreemd?

Wanneer heeft uw opa Piet Mondriaan ontmoet? Hij moet wel een goede vriend van hem zijn geweest om zo’n waardevol cadeau van hem te krijgen.

U heeft mooie ogen en u bent heel lang. U en ik kunnen ook vrienden worden, misschien geeft u me dan ook ooit een schilderij.

U weet waarschijnlijk dat voor dit soort schilderijen veel geld wordt geboden. Tegen welke prijs wilt u afstand doen van het schilderij?

Hoeveel kostte dat andere schilderij? Zo’n veertig miljoen euro, toch? En we zijn nu alweer 25 jaar verder… Eerst maar eens met mevrouw Vlekvlek praten… misschien houd ik het wel, het is toch een aandenken aan mijn opa. Wij Chinezen zijn gewoon onze voorvaderen te eren.

Hebt u al contact met mevrouw Vlekveld gehad? Hebt u met haar onderhandeld voor uw vertrek of bent u onvoorbereid gekomen?

Via facebook, maar ze heeft me verwijderd, ik begrijp het niet, een misverstand denk ik. Maar ik zit niet aan haar vast hoor, zij zal niet de enige zijn die interesse heeft. Ik ben niet gek, ik heb onderzoek gedaan, er zijn heel veel mensen in uw land met die Mondriaan bezig, ze doen hier niets anders! En ik zag dat het museum hier in Amsterdam ook Mondriaans heeft, het Stidillik, Stedellik, zo heet dat toch? Waarom zouden ze dan niet net als dat museum in Den Haag een eigen Victory Boogie Woogie willen hebben? Ik maak me geen zorgen hoor. Ik heb een schilderij bij me waar iedereen hier om zit te springen.

U hebt uw vrouw meegenomen naar Nederland. Als u het schilderij hebt kunnen verkopen, bent u dan van plan om naar China terug te gaan? Of wilt u zich samen ergens anders vestigen?

Chinese vrouwen kennen hun plek. Fei Fei zal me volgen, waar ik ook ga. Maar China is een groot en mooi land; waarom zouden we daar geen geschikt huis kunnen vinden?