Dit was een gezamenlijk schrijfspel. Lees het resulterende verhaal hieronder.

Stefans beweegredenen

Proza door Dirk Sr. – 4 jaren, 1 maand geleden

Of ik nog weet wanneer ik op het idee kwam? Jazeker.
Een jaar of vijf geleden had je die korte ophef over De Victory Boogie Woogie, dat beroemde schilderij van Piet Mondriaan in Den Haag. Er was een stel Chinezen naar Nederland gekomen die beweerden een alternatieve versie van Mondriaans laatste, Unvollendete meesterwerk te hebben. Wilden ze natuurlijk verkopen. Er dook nog een versie op. Verwarring alom. Deskundigen en kooplui, gekken en vervalsers, iedereen bemoeide zich ermee. Tot Arie Boomsma aan toe. Ja, zo komt ie aan die rare blokjes op zijn rug.
Ik was in die tijd de foto en video-assistent van Godfried de Ridder, een goeie maar wat in het ongerede geraakte kunstenaar. Ik zou hem helpen bij het maken van een persoonlijke documentaire over wat hij de grootse, rituele opheffing van zijn kunstenaarschap noemde, in een laatste majestueus gebaar. In zijn loods zou hij een ode aan het Nederlandse landschap brengen, een enorme installatie van grond, hekken, stukken schroot, zand, ga maar door. Een abstracte evocatie met origineel materiaal. En centraal daarin, een Godfriedvormige uitsparing, in een heldhaftige pose. Het silhouet heeft de armen gestrekt recht boven zich, en daar zou dan die nieuwe versie van de Victory Boogie Woogie komen. Kunst is iets voor de 20e eeuw, zei Godfried altijd. Die is voorbij. We moeten het als de Oudheid vereren en ophouden met kunst maken. IDat hele Dutch Soul project is in de soep gelopen. Iedereen was geil op de miljoenen, het doek raakte beschadigd bij een duw en trekpartij en werd ontmaskerd als een vervalsing. Een Chinees bedrijf kocht het op voor een museum met kopieën van meesterwerken in China.
Goed, aan die kade waar het Griekse schip lag waarmee het Chinese echtpaar de pseudo Victory Boogie Woogie was komen brengen, was ook het atelier van Godfried. Toen alles voorbij was en de Chinezen met hun frisse nieuwe kopie van de valse Mondriaan weer zouden afvaren, was er een afscheidsparty. Het was een zonnige, maar koele dag. Stond veel wind. Er werd getoast, er waren hapjes, maar de sfeer bleef stijf en onhandig. Zakelijk was iedereen wel tevreden met de afloop, maar er hing ook een katerige sfeer. Alsof iedereen al in zichzelf gekeerd was en met gemengde gevoelens terugkeek op de hele episode.
En terwijl dat schip wegvaart, en ik Godfried, Roderik, Magda, Joy, Lianne, die maffe Bert met zijn eeuwige peuk op de rug kijk, zwaaiend met naar de Elefteria, schiet het me te binnen. Eigenlijk missen ze dat schilderij nu al. Dat die pseudo-versie bestaat maar er niet is, activeert en verrijkt het kijken naar de Victory Boogie Woogie in Den Haag. Dwingt je nog beter te kijken, te ondergaan en beseffen wat je ziet.
Toen was 1 en 1 snel 2. Het vergde een enorme voorbereiding, bijna twee jaar. Toen stal ik een beroemd schilderij van Saenredam, zo’n kerkinterieur waar Jan Dibbets idolaat van is. En met hem een heleboel hard core kunstminnaars. En ik verspreidde de video van de kelder met de ervoor zittende, gemaskerde bewonderaars over het internet. Nou, binnen de kortste keren kwamen Joost Zwagerman en Jan Dibbets op de buis uitleggen wat voor enorm belangrijk schilderij dat was. Hoe ook het werk van Mondriaan, Schoonhoven en Dibbets innig verbonden zijn met deze manier van kijken. Er was een extra uitzending van Opsporing Verzocht met Rudi Fuchs en Wim Pijbes, Jan Dibbets en onbekende aangedane liefhebbers. Alle lijnen open. Interviews met gespecialiseerde rechercheurs. Er was zelfs een bijrolletje voor Roderik van Zwaaij.
You don’t know what you’ve got till it’s gone. Joni Mitchell, Big yellow Taxi, draaide mijn moeder altijd. They paved paradise, put up a parking lot. Dat liedje zat onder het filmpje waarin het leek alsof je zag dat de Saenredam verbrand werd. Nog grotere hysterie in de media. Columnisten boven hun theewater: dit was erger dan moslimterrorisme.
De politie was me, zo bleek later, al goed op het spoor, toen ik het schilderij terug liet brengen door een nietsvermoedende schoolklas, die punten voor Kunstzinnige Vorming dachten te scoren. Ik ben gearresteerd een uur of twee nadat ik het slotbericht van het project had gepost en aan alle redacties had verstuurd.
Ik zie het als het logische vervolg op Godfrieds Dutch Soul. Dit is wat ik heb opgestoken van dat hele Boogie Woogie gedoe: je moet de mensen met grof geweld dwingen om gewoon echt naar de bestaande kunst te laten kijken. En nergens zijn ze zo makkelijk te raken als via de media, en als het over misdaad, terrorisme, schandalen gaat. Door mijn actie hebben heel veel mensen voor het eerst van Saenredam gehoord. En de vastgeroeste kunstmandarijnen, die niet lijken te beseffen hoe verplichtend al die pracht en schoonheid is, heb ik een schop onder de komt gegeven. Ik ga gewoon door met schrijven en actievoeren, dat bekort mijn gevangenisstraf ook aanzienlijk. Ook mijn tijd hier in de bak, het is allemaal kunst joh, of zoals Godfried zou zeggen: na-kunst.