Dit was een gezamenlijk schrijfspel. Lees het resulterende verhaal hieronder.

Onderwerp: Plastic meisjesringen

Magda Vlekveld

Personage: Magda Vlekveld

Het nieuwe leven

Essay door Arjen – 5 jaren, 3 maanden geleden

Ik sta achter in de zaal te wachten tot ik naar het spreekgestoelte mag lopen dat voor een overvolle aula op mij staat te wachten. Ik loop nog even de hoofdpunten van mijn inaugurele rede door. First Part. Mondrians Multimodal Discourse, het moet natuurlijk in het Engels, maar De Gids publiceert de Nederlandse versie. De twee modi van Mondriaans abstracte design: kleur enerzijds, anderzijds de zwarte lijn. Twintig jaar combineerde hij ze tot telkens nieuwe tegendelige eenheden van tweevormige, god wat was het ook weer? Ik frummel aan mijn mapje met de ondergekalkte laatste uitdraai van mijn rede, maar vind niets. Ik strek mijn rug tussen hemel en aarde en adem diep. De verhouding van stand?
Deel Twee. Mondrian’s Proposition. Stel je de wereld voor, de hele wereld, maar dan in een plat vlak waarop alleen vierzijdige vlakken en 1 à 2 centimeter brede zwarte lijnen kunnen verschijnen, wat krijg je dan? In de eerste veertig jaar van zijn kunstenaarschap deconstrueert hij de natuur tot hij uiteindelijk vlakjes en lijnen overhield, maar vanaf midden jaren ‘20 bouwt hij er een nieuwe wereld mee op. The New Art - The New Life.
De belofte is niet gering, maar het resultaat wordt op den duur een gevangenis. Dan de inbreuk van de Tweede Wereldoorlog. Via Trafalgar Square, nu op zolder in het Rijks te zien, en de New Yorkse Boogie Woogies, hybridiseren vlak, lijn en kleur in de Victory Boogie Woogie en ontstaat, hoera daar is het weer, ‘evenwichtige verhouding van tegendelige tweeheid’.
Derde en laatste deel. Mondrian’s Victory. In New York ontdekt Mondriaan Scotch tape: een ideale methode om zijn twee modes van kleur en lijn te versmelten. Op de Victory bouwt hij zijn lijnen op met kleurvlakjes in zijn signature colors en ontstaat een werveling die een derde modus voort brengt, een third space, een mode of sympathy die ook een mode of solidarity is. Eigentijdse semiotiek, laat ze zich maar achter de oren krabben.
Help, ik moet op. Buik in en bekken kantelen, voorwaarts schreiden. Ja, vader, u ook veel sterkte gewenst. Ik voel ogen langs mij strijken maar herken geen collega’s of intimi. Een licht flitst, verhip wat ligt daar, een slang? Oh, een elektriciteitskabel of zo. Goddank, het spreekstoelte heeft een verhoogde bodem.
Ik knik met mijn hoofd en het gezelschap gaat rumoerig zitten. Zonder te beseffen wat er van mijn lippen stroomt - maar de toon en the melody of meaning ervan stuwen me verder - spreek ik vriend en vijand toe, belangstellende en reporter, buddie en blogger. Ik kijk niet één keer mijn aantekeningen in, sla nooit een bladzij om. Alsof ik een conference geef. Die toga past mij wel.
Ik voel hoe ik steeds meer begin te stralen, maar ik ben niet te vrolijk of frivool want kort voor het slot sta ik stil bij mijn beminde en gevreesde voorganger, professor Botering, Albert voor de vrienden. In het harnas gestorven voor wat hij de enig juiste zaak geloofde te zijn. Een slachtoffer in de eeuwigdurende strijd om de kunst. Ik zal zijn voorbeeld altijd voor ogen houden. Letterlijk, tegenover het bureau op mijn nieuwe werkkamer hangt een portret met zijn markante trekken. Als ik zit te schrijven voel ik de blik van mijn meester door het computerscherm boren.
Wat beweer je nu weer, Magda, hoor ik hem vragen.
Ik beweer, lieve Albert, dat Piet Mondriaan zijn laatste schilderij bewust onvoltooid heeft gemaakt in die drie historische dagen voor zijn dood in een ziekenhuisbed in Brooklyn, New York. In zijn verhandelingen in De Stijl en de latere pamfletten roept hij meermalen op tot vernietiging van het bekende, zodat het nieuwe kan ontstaan. Maar ditmaal, deze laatste keer, paste hij zijn leer toe op zijn eigen schilderij. Hij vernietigde de perfectie en de volstrektheid ervan, het totalitaire aspect van de Nieuwe Beelding, en hij deed dat voor ons. Hij ontdekte een manier om ons creatieve potentieel te ontsluiten. En dat doet het, nog steeds. ‘Voor de toekomstige mens,’ weet je nog? Dat zijn wij. Piet Mondriaan schilderde voor ons.
En wat is ons antwoord? Wat geven wij terug?