Dit was een gezamenlijk schrijfspel. Lees het resulterende verhaal hieronder.

Onderwerp: De geest van Piet

Bert van Petten

Personage: Bert van Petten

Geachte aanwezigen

Proza door Dirk Vis – 5 jaren, 9 maanden geleden

Geachte aanwezigen, lieve familie en vrienden,

Ik twijfelde of ik hier wilde spreken. Ik twijfelde of ik hier naartoe moest komen. En toch stapte ik gisteren op het vliegtuig uit Menorca. Zelden laat ik mijn stem gelden. Zelfs nu ik aan het woord ben is het nog ter ere van hem. Maar de afgelopen dagen heb ik onafgebroken mijn hoofd gebroken. Ik schrijf nooit. Mijn correspondentie verloopt uitsluitend per ansichtkaart. Mijn langste gedachtengang past nog altijd in een tweet. Maar dit moest ik uitwerken.

Ik, Bert van Putten, zoals mijn schoonouders me noemen, en of ze m’n echte naam niet weten of niet willen weten, het is even erg. Ik handel. Spullen gaan door mijn handen heen en laten leegte achter. Ik laat niets op die spullen achter en zij niets op mij. Van mijn commissie betaal ik de verzekeringen. Al had ik de Victory Boogie Woogie zelf verhandeld, ik zou me er geen haar beter door hebben gevoeld.

Die dag aan de kade heeft heel wat teweeggebracht, ook bij mij. Mijn luizenleventje is er door omgegooid. Ik moest uitleggen dat er met die Aziatische niets was gebeurd. Er waren zwarte auto’s, koffers met geld, vrouwen met filmploegen, deskundigen, politie, maffia, advocaten. Er werd over ons geschreven in de New York Times. De wereld kwam langs bij mijn loods. Vanwege een schilderij. Handelswaar dacht ik. Maar dat het gevaarlijke voorwerpen zijn, al is hun materiaal nog zo slap, dat is wel duidelijk. Dat een vierkantje kan zijn, wat je wilt dat het is, dat is een idee dat me niet meer loslaat.

Ik ben naar Menorca gegaan en ik kom voorlopig niet meer terug. Mandy en Menorca, meer hoef ik niet. Maar hij. Dan hij.

Mensen die handel en overtuiging weten te combineren heb ik altijd bewonderd. Chefkoks. Of banketbakkers. Jan de Groot die het monopolie op chocoladebollen heeft in Den Bosch. Of John Baldessari, die een bedrijf runt met mensen die in zijn naam kunstcollages maken vanuit inhoudelijke interesse die de mensen ook nog willen kopen.

Godfried. Mijn buurman. Mijn tegenovergestelde. Een en al inhoud en overtuiging. Eén grote Bossche bol, puur slagroom. Een en al drive, zonder het talent om zijn drive om te zetten in wat verkocht wordt. Zo leeg als ik ben, zo vol was hij.

Die dag aan de kade zag ik hem lopen en de volgende gedachte schoot door me heen: hem wil ik zijn. Wij smelten samen tot een Godbert, een Bertfried, een creatieve reus, die maakt en verkoopt en de massa’s aanzweept om zelf ook meer te maken en te verkopen. Auto’s, fietsen, beelden, kinderen, huizen.

Godfried heeft een leemte achtergelaten. Misschien heeft hij zijn leven lang geprobeerd die leemte die komen zou al op te vullen. Dankzij de Victories kwam hij de laatste tijd in het nieuws, meer dan hij met zijn eigen werk is geweest. Dat moet hem pijn hebben gedaan. We waren geen vrienden, we waren buren en toch waren we ook meer dan dat. We deelden de marge. Nu pas, nu het te laat is, begin ik te snappen wat hem dreef en ik weet niet of het me bevalt. Hier houd ik op. Ik hoop dat de instanties eruit komen, dat het laatste werk van Godfried de Ridder – rust zacht – gerealiseerd wordt zoals hij het had gewild.